Πολιτισμός

Άγγελος Αυγουστίδης: «Ο Έλληνας είναι ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό ζώο και πάντοτε θα ασχολείται με την πολιτική»

Άγγελος Αυγουστίδης: «Ο Έλληνας είναι ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό ζώο και πάντοτε θα ασχολείται με την πολιτική»

«Ούζο 44 Ούζο» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Άγγελου Αυγουστίδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος και αποτελεί μια ηθογραφία της ελληνικής επαρχίας στα 1958 (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κύριε Αυγουστίδη, πείτε μας λίγα λόγια για το «Ούζο 44 Ούζο».

Το «Ούζο 44 Ούζο» είναι κάτι μεταξύ ιστορικού μυθιστορήματος και οδοιπορικού. Περιγράφει το τριήμερο ταξίδι ενός μικρού ποτοποιού από τη Θεσσαλονίκη, του Αυγουστίνου, και του οδηγού του, του Αριστοτέλη, που με το φορτηγό τους, μια παλιά Dodge του Βρετανικού στρατού με το τιμόνι δεξιά, οργώνουν τα βουνά και τους κάμπους της Δυτικής Μακεδονίας προσπαθώντας να πουλήσουν τα ποτά τους. Καμάρι του καταστήματος και έμβλημά του είναι το ούζο του, το «Ούζο 44» που με μεγάλα γράμματα και λίγο θεατρικά (ΟΥΖΟ 44 ΟΥΖΟ) αναγράφεται στο φορτηγό και στις ετικέτες. Το ταξίδι γίνεται κάθε 15 μέρες, οι πελάτες είναι γνωστοί από χρόνια, υπάρχει μια ρουτίνα στις κινήσεις τους, όπως υπάρχει και μια ρουτίνα στη σχέση αφεντικού και οδηγού. Όμως αυτή τη φορά το ταξίδι γίνεται λίγες μέρες πριν τις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 και η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Βρισκόμαστε στο ζενίθ του Ψυχρού Πολέμου, σε μια μετεμφυλιακή Ελλάδα όπου στην επαρχία υπάρχει καταπίεση και τρομοκρατία και η φτώχια του αγροτικού πληθυσμού είναι μεγάλη. Στη Μακεδονία της εποχής οι μισοί κάτοικοι είναι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και όλοι έχουν υποφέρει από Κατοχή και Εμφύλιο. Ο καθένας κουβαλά στην πλάτη του το παρελθόν του. Όλο αυτό το περιβάλλον, όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα έχουν επηρεάσει και επηρεάζουν ακόμα τη ζωή τους. Στο τριήμερο ταξίδι τους ο Αυγουστίνος και ο Αριστοτέλης πηγαίνουν από πελάτη σε πελάτη, ακούν πράγματα, συζητούν, σκέφτονται, αναλύουν την πολιτική και οικονομική κατάσταση. Έτσι παράγονται χίλιες δυο ιστορίες, πετραδάκια σε ένα ψηφιδωτό που είναι η ιστορία της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Είναι η ιστορία όπως την έζησαν οι απλοί άνθρωποι. Γιατί ιστορία δεν είναι μόνο τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Είναι και η καθημερινή ζωή των απλών ανθρώπων.

Σε τί άλλαξε η ελληνική επαρχία από τότε;

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει πια αυτή η ασύλληπτη φτώχεια. Οι αγρότες μπορεί μεν να μην είναι πλούσιοι αλλά έχουν μια ομαλή ζωή. Έπειτα, έχουν έρθει σε επαφή με τα αγαθά της σύγχρονης κοινωνίας. Έχουν πρόσβαση σε σχολεία και σε ιατρική περίθαλψη, έχουν πολύ καλύτερους δρόμους, δεν είναι πια απομονωμένοι όπως τότε. Και μια άλλη βασική διαφορά είναι οι ατομικές ελευθερίες. Όποια και να είναι η γνώμη σου δεν φοβάσαι να την πεις, είτε ζεις σε πόλη είτε σε χωριό. Πολλοί νέοι, όσοι μεγάλωσαν μετά τη δικτατορία, δεν αναλογίζονται τι σημαίνει να μην έχεις ελευθερία γνώμης.

Κάποτε η πολιτική ήταν κύριο θέμα συζήτησης, θεωρείτε πως ισχύει ακόμα με τον ίδιο τρόπο;

Νομίζω ότι και τώρα είναι κύριο θέμα, πλην όμως τώρα πια δεν φοβάσαι να πεις τη γνώμη σου. Θεωρώ ότι ο Έλληνας είναι ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό ζώο και θα συνεχίσει να ασχολείται με την πολιτική. Από την άλλη, ο Έλληνας δεν είχε ποτέ την πολυτέλεια μιας αμέριμνης ζωής, όπως ο Ελβετός λόγου χάριν. Οι συνεχείς πολιτικές εξελίξεις, εσωτερικές και εξωτερικές, επηρεάζουν άμεσα – και συχνά με οδυνηρό τρόπο – τη ζωή μας. Είναι λογικό να ασχολούμαστε.

Ποια η σχέση σας με το χρόνο;

Θα σας δώσω μια αναμενόμενη για ιστορικό απάντηση: ασχολούμαι με το παρόν, προσπαθώντας να αποκομίσω διδάγματα από το παρελθόν, ώστε να αποφύγω τα ίδια λάθη. Το παρόν και το μέλλον όμως είναι αυτά που με απασχολούν περισσότερο. Η ζωή εξελίσσεται συνεχώς. Οι καταστάσεις αλλάζουν και απαιτούν προσαρμογή. Θέλω να κρίνω τον καθένα από τις σημερινές του πράξεις και όχι από το παρελθόν του ίδιου ή του γονιού του. Απεχθάνομαι τις διαχρονικές σφραγίδες και τους δογματισμούς. Αυτό όμως που για μένα διαχρονικά δεν αλλάζει είναι η ανάγκη να υπάρχει ελευθερία σκέψης και λόγου με σεβασμό για την άποψη του άλλου. Γιατί μόνο με δημοκρατία μπορεί να πάει μπροστά μια κοινωνία.

Ελλάδα ή Ολλανδία;

Για μένα δεν τίθεται θέμα επιλογής. Αισθάνομαι εξ ίσου άνετα και στις δύο. Όπως αισθάνομαι και λίγο Βέλγος, λίγο Γάλλος, λίγο Πορτογάλος. Θέλω να πιστεύω ότι είμαι ο ιδανικός τύπος του Ευρωπαίου. Αλλά δεν ανέχομαι να βλέπω τον εξευτελισμό που υφίσταται η Ελλάδα από υποτιθέμενους εταίρους. Τότε γίνομαι πολύ Ελληναράς και φοβάμαι ότι χάνω καμιά φορά και την αίσθηση του μέτρου.

Ποιος είναι αγαπημένος σας προορισμός στα «δύσκολα»;

Οι απέραντες Ολλανδικές παραλίες όπου μπορείς να περπατήσεις χιλιόμετρα και να ηρεμήσεις, ακούγοντας μόνο τα κύματα και τους γλάρους.

Ετοιμάζετε επόμενο βιβλίο;

Πάντα κάτι γράφω αλλά σπάνια βγαίνει κάτι δημοσιεύσιμο. Αυτή τη φορά είναι μια παρωδία, ένα σουρεαλιστικό θρίλερ, όπου τα βάζω με όλα όσα με έχουν ενοχλήσει και με ενοχλούν στη ζωή, αρχίζοντας από την Τρόικα.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Πολιτισμός

Περισσοτερα στην κατηγορια Πολιτισμός

Copyright © 2015-2016 Clevernews