Γνώμες

Η αβάσταχτη μοναξιά του κ. Φώτη

Η αβάσταχτη μοναξιά του κ. Φώτη

Ο γάμος ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ θεωρούταν βέβαιος. Το μόνο εκκρεμούσε ήταν η ημερομηνία ανακοίνωσης της πολυαναμενόμενης σύμπλευσης προς την κάλπη. Μιας σύμπλευσης που έμοιαζε φυσιολογική, καθώς τα δύο κόμματα έχουν βγει από την ίδια μήτρα. Κάτι σαν επιστροφή στο σπίτι, από το οποίο η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε το μακρινό 2010, όταν η λέξη μνημόνιο ήταν σχεδόν άγνωστη.
Η συνεργασία αυτή τελικά δεν ευοδώθηκε. Τα πράγματα ήρθαν τούμπα δείχνοντας στον Φώτη Κουβέλη ότι οι τούμπες στην πολιτική δεν αποτελούν πάντα αποτέλεσμα προσωπικής επιλογής. Αντίθετα,  μπορεί να επιβληθούν βίαια από τις καταστάσεις. Και τότε η προσγείωση γίνεται άτσαλα. Αυτό συνέβη και τώρα.

Αναμφίβολα κερδισμένος από την παραπάνω εξέλιξη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρόεδρός του Αλέξης Τσίπρας με μια κίνηση ΜΑΤ μιλώντας στον Κεραμεικό ξεκαθάρισε δύο πράγματα: ότι οι προερχόμενοι από διευρύνσεις θα πρέπει να ριχτούν στη μάχη του σταυρού και ότι θα πρέπει να προσχωρήσουν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Με αυτόν τον τρόπο έβαλε οριστικό τέλος στις φήμες περί τοποθέτησης του κ. Κουβέλη στην κορυφή του ψηφοδελτίου Επικρατείας, αλλά και στις απαιτήσεις της ΔΗΜΑΡ για προγραμματική συμφωνία μεταξύ των δύο κομμάτων. Ο 40χρόνος Αλέξης έδειξε στον 66χρονο Κουβέλη ότι βρίσκεται σε θέση υπεροχής για δεύτερη φορά στην παράλληλη σταδιοδρομία τους. Η συρρικνωμένη ΔΗΜΑΡ των 69000 ψήφων (1,20%) στις ευρωεκλογές του 2014 δεν ήταν χρήσιμη προεκλογικά στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έδειξε μη διατεθειμένος να της προσφέρει ‘’ευκολίες’’.

Φάνηκε, αντίθετα, εξαιρετικά χρήσιμη κατά τις ψηφοφορίες για την εκλογή ΠτΔ. Αν η ΔΗΜΑΡ είχε ψηφίσει το Σταύρο Δήμα για ΠτΔ, τότε δύο θα ήταν τα σενάρια. Πρώτο και πιθανότερο το σενάριο επίτευξης των 180 ψήφων, γεγονός που θα παράτεινε το βίο της σημερινής κυβέρνησης απομακρύνοντας το ΣΥΡΙΖΑ από τον πολυπόθητο στόχο της διακυβέρνησης της χώρας. Δεύτερο η μη εκλογή ΠτΔ και η προκήρυξη εκλογών. Σε αυτήν την περίπτωση, εξαιρώντας τις σταθερά αρνητικές ψήφους του ΚΚΕ, τα ‘’Παρών’’ του ΣΥΡΙΖΑ θα αθροίζονταν με αυτά των ‘’ψεκασμένων’’ ΑΝΕΛ και των ναζιστών εγκληματιών της ΧΑ.  Πόσο δύσκολο θα ήταν άραγε τότε για το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να διαχειριστεί επικοινωνιακά την πρόκληση πρόωρων εκλογών;

Τελικά τίποτα από αυτά δεν έγινε. Η υποψηφιότητα Δήμα συγκέντρωσε στην τρίτη ψηφοφορία μόλις 168 ψήφους, όσες ακριβώς και στη δεύτερη. Αριθμός που απέχει παρασάγγας από τις 180 δείχνοντας ξεκάθαρα τη βούληση του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης για εκλογές και αλλαγή πολιτικού σκηνικού. Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ αποκόμισε διπλό όφελος με την πολύτιμη βοήθεια της ΔΗΜΑΡ.

Το να πει κανείς ότι κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε τον αλλοτινό του σύντροφο κ. Κουβέλη είναι βαρύς χαρακτηρισμός. Είναι άλλωστε κάτι που θα φανεί μελλοντικά. Μπορεί, όμως, να πει κανείς ότι ο κ. Κουβέλης έπρεπε να προσέχει, καθώς η πολιτική δεν είναι παίξε γέλασε. Απαιτεί από τους ηγέτες της να κάνουν προσεκτικές κινήσεις και να βλέπουν μακριά. Να μην παρασύρονται εύκολα και να σταθμίζουν με σύνεση τα εκάστοτε δεδομένα.

Πράγματα, τα οποία ο κ. Κουβέλης δεν έκανε, όπως δείχνει και η σύντομη πορεία της ΔΗΜΑΡ, που από τις 385000 ψήφους του 2012 καταβαραθρώθηκε στις 69000 του 2014.

Εντωμεταξύ ακολούθησε μια πορεία γεμάτη αντιφάσεις. Φιλοδόξησε -προς τιμήν της- σε μια περίοδο κρίσιμη για τη χώρα να αποτελέσει τον προοδευτικό πόλο της τρικομματικής κυβέρνησης χωρίς να θέσει εκ των προτέρων κόκκινες γραμμές. Στελέχη της ανέλαβαν επικεφαλής δύο πολύ σημαντικών υπουργείων, της Δικαιοσύνης και της Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Ο κ. Ρουπακιώτης στο πρώτο υπουργείο παρά την πολιτική του βούληση απέτυχε ακόμη και να περάσει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο σημειωτέον αποτελούσε αυτονόητη εναρμόνιση της Ελλάδας με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Ο κ. Μανιτάκης στο δεύτερο υπουργείο δεν έδειξε καν ότι έχει τη βούληση να συγκρουστεί με κατεστημένα συμφέροντα του δημόσιου τομέα θέτοντας επί τάπητος την αντικειμενική αξιολόγηση και τον εξορθολογισμό, όπως απαιτούσε και απαιτεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Ένα χρόνο μετά με αφορμή το απαράδεκτο κλείσιμο της ΕΡΤ η ΔΗΜΑΡ έχοντας φτάσει στο μη περαιτέρω αποχωρεί από την κυβέρνηση. Σε κυβερνητικό επίπεδο αποτυγχάνει παταγωδώς να παίξει το ρόλο της διαφορετικής μετριοπαθούς σύγχρονης κυβερνώσας Αριστεράς.

Σε κομματικό επίπεδο πραγματοποιεί άκριτα εύκολες ανέξοδες διευρύνσεις. Δέχεται στην ανανεωτική αγκαλιά της πολιτικούς γυρολόγους, όπως ο ‘’απεργός πείνας’’ κ. Μιχελογιαννάκης και ο λασπολόγος κ. Βουδούρης. Φλερτάρει πριν τις Ευρωεκλογές του 2014 με το Γιώργο Παπανδρέου, ενώ προηγουμένως έχει δεχθεί στους κόλπους της την πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαριλένα Κοππά. Αυτές οι κινήσεις αποδείχθηκαν τελικά μοιραίες.

Το μέλλον για τη ΔΗΜΑΡ προμηνύεται δυσοίωνο. Όλα δείχνουν ότι θα μπει για τα καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Στελέχη του, τα οποία ανεξαρτητοποιήθηκαν εγκαίρως διαφωνώντας με τις επιλογές της ηγεσίας, ίσως διασωθούν στα ψηφοδέλτια του Ποταμιού. Άλλα ίσως προσχωρήσουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Κυριακή κοντή γιορτή. Σίγουρη πρέπει να θεωρείται η παταγώδης αποτυχία του κ. Κουβέλη να παίξει ξεχωριστό ρόλο διαρκείας στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Οι καλές προθέσεις του δεν ήταν αρκετές. Λένε ότι ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Ίσως και ο δρόμος προς την πολιτική απομόνωση. . .

Ξενοφών Γρηγόρης

Σχόλια

Γνώμες

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews