Συνεντεύξεις

Χριστίνα Σουγιουλτζή: «Πάντοτε η πορεία μιας παράστασης εξαρτάται και από τη στάση των ανθρώπων που θα τη δουν»

Χριστίνα Σουγιουλτζή: «Πάντοτε η πορεία μιας παράστασης εξαρτάται και από τη στάση των ανθρώπων που θα τη δουν»

Η ζωντανή μουσική, τα κατάμεστα φιλοσοφικών και υπαρξιακών αναζητήσεων κείμενα, καθώς και η συνύπαρξη ακροβατικών δρώμενων είναι τα στοιχεία εκείνα που κάνουν τις παραστάσεις της ομάδας «Κι όμΩς κινείται» μιας υψηλής ποιότητας θέαμα.

Αυτές τις ημέρες και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, παρουσιάζονται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης «Το σωματίδιο του θεού» και η νέα παράσταση «Η εκδίκηση του πυριτίου» (περισσότερα δείτε εδώ).

Κυρία Σουγιουλτζή, «Το σωματίδιο του θεού», και «Η εκδίκηση του πυριτίου» είναι δύο παραστάσεις που έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις στο αθηναϊκό θεατρόφιλο κοινό. Πόσο δύσκολο είναι μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να τις ανεβάζετε και τις δυο;

Η μοίρα μιας παράστασης χορού στην Αθήνα, είναι να παιχτεί για δέκα, ίσως λέω πολλές, παραστάσεις, μετά από 3-4 μήνες πρόβα, πολλή σκέψη και επιθυμία, στην Αθήνα, την περιφέρεια και αν τα καταφέρει στο εξωτερικό. Αυτή η συνθήκη, δεν αφήνει πολλά περιθώρια εξέλιξης, σε σχέση, με τη δυνατότητα- ικανότητα της, να επικοινωνήσει, να δοκιμαστεί και να ωριμάσει ουσιαστικά. Ο στόχος μας, όπως και κάθε καλλιτεχνικού σχήματος, είναι να υπάρξουμε πραγματικά, όχι εικονικά ή επετειακά, να κατασκευάσουμε μια αληθινή σχέση επικοινωνίας, κατ΄ αρχήν με τους ανθρώπους του τόπου, του οποίου, την κουλτούρα βαφτιστήκαμε και φυσικά με την καλλιτεχνική κοινότητα , εντός και εκτός των τειχών. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, οι παραστάσεις υπάρχουν, μόνο όταν παίζονται. Μετά, αν όλα έχουν πάει καλά, απομένουν κάποιες φευγαλέες εντυπώσεις στις μνήμες και τις αναφορές, όσων τις ανακαλούν.

Μας έχει τύχει να κάνουμε διαφορετικές παραστάσεις σε κοντινές ημερομηνίες. Ποτέ σε τόσο κοντινές και στον ίδιο χώρο. Το πρώτο διήμερο πήγε καλά.

Το σωματίδιο είναι μια παράσταση, που την έχουμε παίξει αρκετά. Έχουμε συνηθίσει τους εαυτούς μας να υπάρχουν μέσα στον κόσμο της. Η εκδίκηση του πυριτίου, τώρα βρίσκει τα ζύγια της. Η διαδικασία είναι πιο απαιτητική: να υποστηριχτεί και να καθοριστεί, να βρεθούν τα κέντρα ισορροπίας της. Πάντα η πορεία μιας παράστασης εξαρτάται και από τη στάση των ανθρώπων, που θα τη δουν.

Πείτε μας λίγα για τις δυο παραστάσεις.

Το Σωματίδιο του Θεού, είναι μια παράσταση χορού -ακροβασίας, η οποία συμβαίνει, παράλληλα, με μια κανονικότατη διάλεξη φυσικής, από τον Δημήτρη Αποστολάκη, ο οποίος, πολύ μεθοδικά, εξηγεί τί πραγματεύεται η επιστήμη της σύγχρονης φυσικής, με αφορμή την ανακάλυψη του σωματιδίου Χιγκς. Ο στόχος του Δημήτρη, είναι να γίνει κατανοητός, ο στόχος της παράστασης είναι να συνδυάσει , όχι μόνο αφηγηματικά, αλλά και παραθετικά, δύο εξ΄ορισμού διαφορετικές γλώσσες. Ακολουθώντας το ένστικτό τους, σε σχέση με την ανάπτυξη του κινησιολογικού και μουσικού λεξιλογίου, οι χορευτές – μουσικοί, αναπτύσσουν τη δράση τους, ακολουθώντας την παρτιτούρα του κειμένου.

Στο σωματίδιο του Θεού ξεδιπλώνεται ο κόσμος της σύγχρονης φυσικής, αποκαλύπτoντας ένα μικρούλη , χαζούλη πίθηκο, που νομίζει ότι κυβερνά πλανήτες και ορίζει τα μελλούμενα- μέσα σ’ ένα σύμπαν σχεδόν αιώνιο , θαυμαστό , μυστηριώδες.

Στην εκδίκηση του Πυριτίου, το κείμενο, ενώ περιέχει επιστημονικές πληροφορίες, μελλοντικά σενάρια της επιστημονικής κοινότητας, μάλλον είναι πιο συμβατό με τη θεατρική- χορευτική δράση, λόγω της δομής του και της προέλευσής του. Πρόκειται για ένα αφήγημα επιστημονικής φαντασίας, ένα παιγνιδιάρικο διήγημα για το τέλος του ανθρώπου και ίσως ,την αναγέννηση του, σ’ ένα σύμπαν πολύ διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε και όμως αρκετά πιθανό, αν ακολουθήσουμε τις επιστημονικές προβλέψεις.

Aν και το κείμενο είναι εξ’ ορισμού ναΐφ, αυτοσαρκαστικό, χιουμοριστικό, κρύβει μέσα του μια άγρια ερώτηση: “Ακούμε δύο τέλεια εξελιγμένα κομπιούτερ, να συζητούν τι μέλλει γενέσθαι με τον τελευταίο εναπομείνοντα, κλινήρη άνθρωπο.

Συζητούν ουσιαστικά, για το αν και αν ναι , πώς, αξίζει να ζήσει αυτός ο ατελής και αυτοκαταστροφικός μικρούλης πίθηκος που τους έπλασε .

Σκηνοθέτις, χορογράφος και ερμηνεύτρια. Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο στις συγκεκριμένες παραστάσεις;

Το κι όμως κινείται είναι ομάδα. Οπότε, ακόμα κι αν μερικές φορές μπορεί να έχω το βάρος 1. της τελικής επιλογής, όταν δεν υπάρχει σύμπνοια ή 2. της πρότασης, όταν η πρόβα δεν κυλάει από μόνη της, όμως η διαμόρφωση της παράστασης είναι ομαδική διαδικασία. Φυσικά υπάρχουν περιοχές της παράστασης οι οποίες θα ήταν πιο εύστοχες ή ευρυθμες, αν υπήρχε ένα “μάτι” απ’έξω. Η δύναμη και η αλήθεια , που έχει μια παράσταση , όπου ο καθένας χορογραφεί τον εαυτό του, στα πλαίσια των επιλογών της παράστασης , νομίζω είναι προτιμητέα από οποιαδήποτε παραστασιακή τελειότητα, εκτελεστών ρομπότ.

Η γραμμή της ομάδας, σ αυτά τα δύο, πολύ δυνατά και διαφορετικά κείμενα του Δημήτρη, είναι να προσπαθήσει στο μέτρο του δυνατού να γίνει κατανοητό το κείμενο, λειτουργώντας τόσο αφηγηματικά , όσο και αντιστικτικά, προστατεύοντας τη χορευτική συνθήκη από τα βάρη της παντομίμας. Οδηγηθήκαμε, δηλαδη, σε μια κατάσταση διπλών και τριπλών δράσεων επί σκηνής , προκειμένου ο καθένας ευχαριστημένος να εκπληρώσει την εργασία του.

Λόγος και χορός. Πρόκειται για δύο διαφορετικές γλώσσες. Σαν να λες μια ιστορία στα αγγλικά και τα σουαχίλι. Ο συνδυασμός τους ή μη, μας απασχόλησε πολύ. Πώς και με ποιές ισορροπίες συνυπάρχουν. Έχουμε δοκιμάσει και τελικά υιοθετήσει όλες τις εκδοχές, με τον τρόπο μας πάντα: από την αφηγηματική κίνηση(παντομίμα) και τη θεατρική απόδοση, με απόδοση ρόλων, μέχρι την καθαρή κίνηση, σε σχέση με τη φόρμα, την αίσθηση του χορευτή, τη σχέση του με το χώρο , τα άλλα σώματα και τη μουσική.

Κάνει ο καθένας τη δουλειά του. το κείμενο, η κίνηση, η ακροβασία, η μουσική, συνθέτονται, χωρίς, πάντα, να επεξηγούν. Στην παράσταση κάποιοι επιλέγουν να ακούσουν τη μία, κάποιοι την άλλη και κάποιοι τη συνήχηση. Αρκεί να βγάζει νόημα, είτε στους λογικούς είτε στους συμπαθητικούς, συναισθηματικούς κώδικες του προσκεκλημένου.

Τί είναι τελικά ο έρωτας;

Θα χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα του κειμένου:

το κόλπο του άνθρακα για να αναπαράγεται;

“Κοντά στις αρχαίες πηγές που αναβλύζουν τα αόρατα νερά του χρόνου, καθότανε ο Ήλιος, ο Φωτεινός θεός σιωπηλός και μελαγχολικός.

-Τι σε βασανίζει; τον ρωτά το Απόλυτο Ένα, ο Δημιουργός θεών και πλασμάτων

-Μου ‘δωσες ολόλαμπρη όψη και χρυσοκίτρινα μαλιά, αλλά δεν έχω καθρέφτη να χαρώ κι εγώ την ομορφιά μου, απάντησε ο Φωτεινός θεός Ήλιος.

– Πάρε αυτό το αυγό που το λένε Γη, να το κλωσήσεις κι έτσι θα καθρεφτιστούμε κι εσύ κι εγώ.

Πέρασαν πολλοί καιροί από τότε και ξαναβλέπει το Δημιουργό Ένα τον Ήλιο σκεφτικό

-Τι έχεις Φωτεινέ θεέ; του λέει πάλι

– Ζεσταίνω τη Γη με όλη μου τη δύναμη κι όλες μου τις ακτίνες, κόκκινες, πράσινες και μπλε, αλλά δε γίνεται τίποτα.

– Οι ακτίνες σου αναπηδούν και χάνονται στο αχανές διάστημα, γιαυτό δε φτάνομε στο σκοπό μας.

-Τι να κάνω; ρωτά ο Φωτεινός θεός

– Να βρεις το Σκοτεινό θεό να σου φτιάξει μια συννεφένια ομπρέλα, αδιαπέραστη σ’ αυτές τις ακτίνες

Μια και δυό, ο Φωτεινός θεός πηγαίνει στα έγκατα της Γης, να βρει το Σκοτεινό θεό για να συνεργαστούνε. Καθώς ήθελε κι ο ίδιος να βγει η σκοτεινή του λάμψη στη επιφάνεια, πείστηκε αμέσως. Έτσι εκτόξευσε, με όλη του τη δύναμη, την διάπυρη λάβα, που τη λένε Έρωτα. Αυτή διαπέρασε το αυγό κι έσπασε το τσόφλι της Γης, περνώντας ανάμεσα από δυό χώματα που αγκαλιάζονtαν. Η καυτή λάβα του Έρωτα, πέτρωσε τα αγκαλιασμένα χώματα,χαρίζοντας τους την αιωνιότητα αποτυπωμένη στο φλούδι της Γης. Έτσι η επιφάνεια του αυγού ζάρωσε και οι κοιλάδες της γέμισαν με νερό, που δε μπορούσε πια να διαφύγει από τη συννεφένια ομπρέλα του καπνού. Μέσα σ’ αυτό το νερό κολύμπησε το πρώτο κλωσσοπούλι. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο θεός Ήλιος είδε τα χρυσοκίτρινα μαλλιά του μέσα στο νερό, κι ο Δημιουργός τη μορφή του μέσα στη σκιά του πουλιού που πετούσε. Από τότε, οι αγκαλιές που πετρώνουν από τη λάβα του Έρωτα, δίνουν τη νέα μορφή στη Γη και διαπερνούνε τους αιώνες, νικώντας το βασίλειο του Θανάτου.”

Η γνώση για το τί θα απογίνει ο άνθρωπος πιστεύετε ότι είναι λύτρωση ή κατάρα;

Στο φάσμα του πολύ μικρού και του πολύ μεγάλου , ο άνθρωπος μπορεί να διαχειριστεί μια μικρή μεσαία περιοχή. Δεν ξέρω αν μπορούμε να ορίσουμε τη ζωή. Δεν ξέρω αν οι αισθήσεις μας και η αντιληπτική μας ικανότητα είναι ικανά πράγματι να κατανοήσουν τι υπάρχει γύρω μας, τι και γιατί είμαστε εμείς…..

Η μοναδική γνώση που έχουμε, είναι ότι το υπερσύστημα θα διατηρηθεί. Ποιοί είμαστε εμείς να το βλάψουμε ; Πόσο, και πώς θα διατηρηθούμε εμείς, πάνω στον πλανήτη, είναι το θέμα. Τα δείγματα του παρόντος, δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικά. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, όμως, μια ιστορία πόνου, αδικίας , βίας. Δεν είναι το παρόν, που τα έφερε όλα αυτά . Υπάρχουν από τις πρώτες κοινωνίες εξελιγμένων πιθήκων. Ίσως, όταν η κοινότητα των ανθρώπων, μυρίσει και αποδεχτεί τον αφανισμό, να αναθεωρήσει τη στάση της. Ίσως, ο άνθρωπος να περιμένει να αντικρίσει το τέλος, για να εγκαταλείψει τον κόσμο της αδικίας , της βίας, της ασχήμιας, των υπολογισμών, των συσχετισμών, της μικροχαράς , μικροελπίδας και να μεταμορφωθεί σε μια πιθανότητα ύπαρξης, άξιας να γεννήσει ομορφιά και ποίηση. Ίσως , ίσως και όχι.

Θα μπορούσατε να σκεφτείτε τη ζωή σας χωρίς χορό;

Ο χορός είναι ο κόσμος μου, η γλώσσα μου, η κρυψώνα μου, το δικό μου μέρος. Είναι η ανάγκη μου και το γιατρικό της.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Είμαστε σε πρόβες για το έργο Μετρ και Μαργαρίτα (με αφορμή το μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ) . Θα ανέβει στα μέσα Ιουνίου στο θέατρο Ροές.

Σας ευχαριστούμε πολύ.

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews