Συνεντεύξεις

Δημήτρης Σωτάκης: «Δεν πιστεύω στην ήττα»

Δημήτρης Σωτάκης: «Δεν πιστεύω στην ήττα»

Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Σωτάκη κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κέδρος με τίτλο «Ο μεγάλος υπηρέτης» (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ) και μάς θέτει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και με το πόσο πλασματική είναι η έννοια της εξουσίας στις ημέρες μας.

Κύριε Σωτάκη, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Πρόκειται για την ιστορία ενός εύπορου επιχειρηματία, ο οποίος προσλαμβάνει στο σπίτι του έναν οικονόμο, προκειμένου να βάλει σε μια τάξη το χάος που επικρατεί στη ζωή του. Όμως αυτή η νέα συγκατοίκηση θα οδηγήσει σε απρόσμενα αποτελέσματα και θα σηματοδοτήσει αλλαγές στη ζωή των ηρώων.

 Σε τί θα δεχόσασταν να γίνετε «μεγάλος υπηρέτης»;

Όλοι γινόμαστε υπηρέτες σε κάτι, η ανθρώπινη φύση ενέχει το στοιχείο της υποταγής και συχνά αυτό είναι μια ηδονική διαδικασία. Και οι ρόλοι, ανάλογα με τις συνθήκες εναλλάσσονται, ο εξουσιαστής μπορεί να γίνει εξουσιαζόμενος, είναι ένα παιχνίδι που αλλάζει συνεχώς ρόλους. Έχω γίνει και θα ξαναγίνω υπηρέτης, εγκλωβισμένος σε καταστάσεις, προσωπικές, κοινωνικές, από τις οποίες αργά ή γρήγορα δραπετεύω.

Η πλοκή ξεκινά όταν ο ήρωάς μας δεν έχει το κουράγιο να συναντήσει την κοπέλα που γνώρισε διαδικτυακά. Στην εποχή μας όμως, τείνει να συμβαίνει το αντίθετο. Ποια η γνώμη σας για τις διαδικτυακές γνωριμίες;

Είναι σημείο των καιρών, αυτό συμβαίνει παγκοσμίως, θεωρώ ότι είναι κάτι υγιές όταν κρύβονται από πίσω υγιείς άνθρωποι. Δεν ευθύνεται το διαδίκτυο για την παρακμή των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά η κατάχρησή του, το χειρότερο όλων είναι ο αυτισμός που αναπτύσσεται, μια ηλεκτρονική μοναχικότητα, αυτή είναι η νόσος.

Ποια θα ήταν η μεγαλύτερη θυσία που θα κάνατε για το μεγάλο έρωτα;

Να αλλάξω τον ρυθμό της ζωής μου, να θυσιάσω μια «βολική» καθημερινότητα. Το ζήτημα είναι ότι δεν πρέπει να το αντιλαμβάνεται κανείς ως θυσία, γιατί ενστικτωδώς σύντομα θα ζητήσει ανταπόδοση.

«Η ζωή διαθέτει μια άγνωστη εσωτερική ταχύτητα που ρυθμίζει τις εκκρεμότητές της χωρίς να μάς ρωτήσει». Μπορεί κανείς να παρέμβει στη μοίρα ή είναι «προδιαγεγραμμένη»;

Δεν έχω ιδέα ποιες κινήσεις μας αποτελούν μοναδικά κομμάτια του παζλ σε ό,τι αποκαλείται ζωή και πόσο μπορούμε να παρέμβουμε στη ροή των γεγονότων. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να τη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες μας και την ηθική που έχουμε διαμορφώσει, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε συνεχώς για τη μεταφυσική διάσταση της.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη ήττα στη ζωή;

Δεν πιστεύω στην ήττα. Το ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε σε κάτι, δε μας κάνει ηττημένους. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι πασχίζουν να είναι πάντα νικητές είναι ένα είδος ασθένειας της εποχής, η αγωνία για διάκριση. Ίσως μπορώ να αντιληφθώ ως ήττα την αδυναμία να αναπτύξουμε συναισθήματα αγάπης προς τους άλλους.

Ποια η σχέση σας με την κηπουρική;

Είναι τραγική η σχέση μου με την κηπουρική, με τα φυτά, τα λουλούδια. Είναι πανέμορφα, μα δεν μπορώ να αναγνωρίσω κανένα. Κανένα δέντρο, κανένα λουλούδι, είναι σχεδόν κωμικό. Μια φορά, πριν χρόνια, στο Βελιγράδι, είχα φιλοξενηθεί από την εταιρεία συγγραφέων της πόλης σε ένα υπέροχο χωριό με φοβερή βλάστηση, σε ένα μεγάλο δάσος. Στο τέλος μου ζήτησαν να γράψω ένα διήγημα για τα λουλούδια και τα φυτά που είδα στην διαμονή μου εκεί. Το διήγημα είχε τον τίτλο «Πλαστικά λουλούδια».

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;

Έχω κάποιες ιδέες, αν και είναι ακόμα νωρίς, έχω την εντύπωση ότι θα ξεκινήσω σύντομα τη συγγραφή ενός νέου μυθιστορήματος.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews