Γνώμες

Eurobasket 2015, προημιτελικά: Ώρα να πιάσει επιτέλους τον ταύρο από τα κέρατα!

Eurobasket 2015, προημιτελικά: Ώρα να πιάσει επιτέλους τον ταύρο από τα κέρατα!

Ο Ηλίας Γεροντόπουλος αναλύει την Ισπανία που μας έχει πάρει τον αέρα, υποκλίνεται στο μεγαλείο του Γκασόλ και γράφει για τον Μάντζαρη, τον Καϊμακόγλου, τον Σλούκα και τους άλλους Έλληνες κάου-μπόυ…

H ψυχολογία είναι μεγάλη… υπόθεση!

Γενικότερα ισχύει ο αφορισμός, αλλά στην περίπτωση της πορτοκαλί μπάλας, ο κανόνας είναι απαράβατος. Απ’ οποιονδήποτε μπορεί να χάσεις, άμα και τον αφήσεις να σου πάρει τον αέρα. Και δυστυχώς αυτός ο αέρα δε λέει να κάτσει λιγάκι ήσυχος.

Κοινώς: μία που σε νίκησα, δύο που έχασες, τρεις που… θα σου κόβω τιμολόγιο και «θα ‘χεις πάντα δίκαιο».

Έτσι περιγράφεται σε απλές γραμμές και το love story της εθνικής μας με τους Ισπανούς, που μετράει ως τώρα μόλις 11 νίκες σε 40 αναμετρήσεις μαζί τους.

Όχι απλώς μας έχουν πάρει τον αέρα λοιπόν οι Ίβηρες, αλλά μας αναγκάζουν ν’ αναπνέουμε σε χαρτοσακούλες όποτε βλέπουμε στο παρκέ την ομάδα με τον ταύρο! Κάπου εκεί αρχίζουνε και κάτι σφυρίγματα… «στραβά», μπαίνουν και κάτι τρίποντα… απ’ τη Μαδρίτη, και κάπως έτσι θρύψαλα τα νεύρα της Ελλάδας. Και δυστυχώς η ιστορία μ’ αυτό το θέμα είναι ξεκάθαρη: στη συγκεκριμένη μάχη ποτέ ως τώρα δεν κέρδισε το υαλοπωλείο!

Όπως και να ‘χει, η εθνική καλείται σήμερα για άλλη μια φορά να προσπαθήσει να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Να κάνει δηλαδή αυτό που έκανε το… φάντασμά της, δύο χρόνια πριν, στη Σλοβενία. Τότε που όλα πήγαν λάθος στη διοργάνωση, κι όλα σωστά σ’ εκείνο το παιχνίδι. Και μη φανταστεί κανείς πως ήταν χειρότερη η τότε Ισπανία απ’ τη σημερινή. Μόνο που… εκείνη είχε Μαρκ. Ετούτη έχει Πάου. Και δεν γνωρίζω τι μπορεί να συζητάνε τώρα πια (που κι ο μικρός… μεγάλωσε!) στα οικογενειακά γεύματα Γκασόλ, αλλά για όλους εμάς τους απ’ έξω, ο Γκασόλ είναι ένας και είναι… μεγάλος!

Σ’ αυτό το τουρνουά δε, βάλθηκε να γίνει… Νοβίτσκι στη θέση του Νοβίτσκι! Σουτάκια έχω, τρίποντα έχω, προπονητής είμαι (στην ουσία), κρυφοκοιτάζω και προς την τρίτη θέση των σκόρερ που κατέχει ο (πρώτος πριν την έναρξη του τουρνουά) Νίκος Γκάλης, και… Γκασόλ λαμπρός τους οδηγεί τους Ισπανούς, και μάλιστα μονάχος του.

Τώρα βέβαια, αυτό το μονάχος του είναι λιγάκι σχετικό. Για την ακρίβεια, μπορεί να κάνει πράγματα και θαύματα ως τώρα, όμως όσον αφορά την εθνική μας, ο Γκασόλ είναι η μια μόνο πλευρά του προβλήματος. Η άλλη λέγεται πλέι μέικερ. Και αναμένεται να μας ταλαιπωρήσει απόψε.

Ακόμη θυμάμαι το περσινό παιχνίδι μας με τη Σερβία. Εκεί που ο φιλότιμος Καλάθης τελείωσε το ματς με καλά στατιστικά, όμως οργανωτικά «ξεχαρβαλώθηκε» εντελώς απ’ τον «πολύ» Μίλος Τεόντοσιτς. Η Σερβία πάταγε γκάζι όποτε ήθελε, έπνιγε την «ακέφαλη» ελληνική επίθεση, οι πλάβι έπαιζαν το τύμπανο κι η Ελλάδα χόρευε. Κι ο ρυθμός του αγώνα ήταν μόνιμα… Μπρέγκοβιτς!

Κάτι ανάλογο φοβάμαι και σήμερα. Μπορεί κανείς απ’ τους δύο να μην είναι Τεόντοσιτς, όμως οι δύο Σέρχιο που κρατάνε το τιμόνι της ισπανικής ομάδας είναι παίκτες που ξέρουν καλά τι σημαίνει οργανωτής. Κι αν τον ένα (Ροντρίγκεζ) υπάρχει τρόπος να του χαλάσεις το πλάνο και να τον οδηγήσεις σε τραβηγμένες επιλογές, τον άλλο (Γιούλ) πολύ δύσκολα μπορείς να τον βγάλεις απ’ το παιχνίδι του. Απαντήσεις από ελληνικής πλευράς; Ζήσης προφανώς, Σλούκας ίσως (τι Σλούκυ Λουκ είναι αν δεν μπορεί να πιάσει ένα ταύρο;) αλλά κυρίως… Μάντζαρης!

Υπερβολή ή όχι, το γεγονός είναι πως ο Βαγγέλης ξέρει απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη τα πλέι μέικερ της Ρεάλ. Μα το σημαντικότερο, ξέρει να παίζει το 5 εναντίον 5. Και είναι ξεκάθαρο πως η Ελλάδα σήμερα πρέπει να στείλει το παιχνίδι εκεί. Στις αργές επιθέσεις μισού γηπέδου. Το «ισπανικό» μοντέλο μπάσκετ του Κατσικάρη, είναι μάλλον καταδικασμένο κόντρα στους… δημιουργούς του! Κακά τα ψέματα, τρέχουν καλύτερα, σουτάρουν καλύτερα, σκοράρουν με περισσότερη συνέπεια και πιο «άνετα» απ’ τους δικούς μας διεθνείς. Τι έχουμε εμείς παραπάνω; Μυαλό.

Αυτό που χρόνια τώρα ευαγγελιζόμαστε ως τη μεγάλη μας δύναμη (μαζί με την άμυνα). Μπασκετικό IQ. Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια, λέει ο ελληνικό λαός. Ώρα ν’ αποδείξουμε πως όποιος δεν έχει πόδια (αν και στην προκειμένη περίπτωση δε μας λες και… ανάπηρους!) έχει μυαλό. Και κερδίζει μ’ αυτό.

Όσο για τον Γκασόλ; Εκεί δυστυχώς οι επιλογές είναι περιορισμένες. Ο Κουφός μπορεί να τον «δείρει» αλλά όχι να τον σταματήσει. Ο Μπουρούσης είναι ανάγκη για την εθνική να μείνει ενεργός ως το τέλος (με προσοχή δηλαδή στα φάουλ). Άσσος στο μανίκι; Θα ρισκάρω να πω Κώστας Καϊμακόγλου. Σεσημασένος αμυντικός, έξυπνος, σκληροτράχηλος. Κατά τα άλλα, κι ο Θεός να βάλει το χέρι του (το περίφημο σύστημα «σταυρός» του Φασούλα, που ωστόσο σήμερα το ‘χουμε λιγότερο ανάγκη από άλλοτε)…

 

 

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews