Συνεντεύξεις

Κωνσταντίνος Κέλλης: «Σε αντίθεση με την πραγματικότητα, η λογοτεχνία οφείλει να είναι αληθοφανής»

Κωνσταντίνος Κέλλης: «Σε αντίθεση με την πραγματικότητα, η λογοτεχνία οφείλει να είναι αληθοφανής»

Όσοι είχαμε διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο του Κωνσταντίνου Κέλλη «Νεκρή Γραμμή» περιμέναμε ανυπόμονα το επόμενο, το οποίο δεν άργησε να έρθει. Η «σκιά στο σπίτι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος αγκαλιάστηκε αμέσως από το αναγνωστικό κοινό και ήδη θεωρείται ένα από τα καλύτερα φετινά βιβλία στο είδος του.

Κύριε Κέλλη, πώς προέκυψε η ιδέα για τη «Σκιά στο σπίτι»;

Η ιδέα, μεταξύ άλλων, προέκυψε από το δίμηνο της θητείας μου στο Στρατοδικείο Ξάνθης πριν μερικά χρόνια: ένα παλιό αρχοντικό λίγο έξω από την παλιά πόλη, το οποίο έχει τη δική του ιστορία. Απ’ ό,τι έμαθα, το κτίριο μετατράπηκε για κάποια χρόνια σε φρενοκομείο καθώς και πτέρυγα όπου έστελναν τους βαριά ασθενείς του διπλανού νοσοκομείου για να καταλήξουν, προτού γίνει το δικαστήριο που είναι σήμερα. Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιο μέρος δεν θα μπορούσε παρά να προσφέρει τρομοεμπνεύσεις!

«Η σκιά στο σπίτι» αν και κυκλοφόρησε πρόσφατα είναι ένα από τα αγαπημένα βιβλία του κοινού στην κατηγορία του. Πώς νιώθετε για αυτό; Περιμένατε αυτή την ανταπόκριση από τον κόσμο;

Περίμενα πως η καλή πορεία των προηγούμενων δυο βιβλίων και το όνομα του Κέδρου θα έκαναν το βιβλίο να φτάσει σε πολλά χέρια, και γι’ αυτό προσπάθησα να προσφέρω κάτι όσο το δυνατόν τιμιότερο γίνεται. Μια φανταστική ιστορία με αληθινούς χαρακτήρες, στο είδος που αγαπάω να γράφω εδώ και περίπου 15 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι το πιστεύαμε πολύ το βιβλίο, και εγώ και ο εκδοτικός που από την πρώτη στιγμή μου έδειξε πόσο πολύ το ήθελε, και είναι ευτυχές γεγονός ότι ξεπέρασε και τις δικές μας προσδοκίες.

Ποιο ήταν το πιο κολακευτικό σχόλιο που ακούσατε για το βιβλίο;

Τα σχόλια που λατρεύω να παίρνω έρχονται σε προσωπικές συζητήσεις –ας είναι καλά το Διαδίκτυο– από αναγνώστες «έξαλλους» με αυτά που συμβαίνουν στο βιβλίο. Το ίδιο το βιβλίο είναι στημένο έτσι ώστε να παρασέρνει τον αναγνώστη στο να μπει στη ψυχολογία των χαρακτήρων. Όπως οι πρωταγωνιστές λένε «καινούργιο σπίτι, ξέρουμε τι να περιμένουμε, επισκευές, καθάρισμα, κλπ», οι αναγνώστες συγχρόνως λένε «στοιχειωμένο σπίτι, ξέρουμε τι να περιμένουμε» θέλοντας και μη. Και όταν αυτό ανατρέπεται με κάθε κεφάλαιο, και ο αναγνώστης ακολουθεί κατά πόδας τα συναισθήματα των χαρακτήρων, η ιστορία αναπόφευκτα τον τραβάει μέσα. Το πιο κολακευτικό για εμένα είναι ότι όσοι έχουν δώσει το χρόνο τους να σχολιάσουν το βιβλίο με κριτικές, αποφεύγουν να μαρτυρήσουν τα μυστικά του βιβλίου, σεβόμενοι τους υπόλοιπους αναγνώστες και το ίδιο το βιβλίο, και δράττομαι της ευκαιρίας να τους ευχαριστήσω όλους.

 «Όλα τα παλιά σπίτια κουβαλούν αναμνήσεις. Παίζουν κρυφτό ανάμεσα στους ζωντανούς». Υπάρχουν πολλές ιστορίες για τέτοια σπίτια, ιδιαίτερα στην επαρχία;

Ένα μυθιστόρημα δεν αρκεί για όσα έχω διαβάσει και ακούσει, και υπάρχει αρκετό υλικό για να εδραιωθεί η ελληνική λαογραφία σαν πηγή έμπνευσης για τους σύγχρονους έλληνες συγγραφείς του είδους. Συχνά αναγκάζομαι να ρίξω τους τόνους και να αποκρύψω καταστάσεις όταν χρησιμοποιώ για έμπνευση γεγονότα που έχουν φτάσει ως εμένα από το παρελθόν της ελληνικής επαρχίας. Όπως λέμε, σε αντίθεση με την πραγματικότητα, η λογοτεχνία οφείλει να είναι αληθοφανής! Μου κάνει εντύπωση το ότι υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα και ανήκουν στο εξωτερικό. Για να δώσω ένα παράδειγμα, πρόσφατα υπήρξε σχόλιο αναγνώστη που δυσκολευόταν να πιστέψει την παρουσία όχλου με «πυρσούς και δικράνια», ενώ το ακριβές περιστατικό είναι παρμένο από υπάρχουσα πηγή, στη βόρεια Ελλάδα πριν περίπου 100 χρόνια. Φαίνεται είμαστε συνηθισμένοι αυτά να συμβαίνουν μόνο αλλού.

Αγαπημένος συγγραφέας και βιβλίο;

Αγαπημένος συγγραφέας ο Sir Terry Pratchett λόγω της φανταστικής σειράς του Discworld, και ακολουθούν για διαφορετικούς λόγους ο J.R.R. Tolkien και ο Thomas Ligotti. Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι μάλλον το Σπίτι από Φύλλα του Mark Danielewski, και η αγγλική έκδοση του Nightmare Factory από τον Thomas Ligotti.

Μένετε μόνιμα στη Σουηδία. Γιατί επιλέξετε αυτή τη χώρα; Πώς είναι η ζωή εκεί;

Η επιλογή μου είχε να κάνει με τις δυνατότητες επαγγελματικής αποκατάστασης και δημιουργίας οικογένειας, που δυστυχώς όλο και μειώνονταν στην Ξάνθη. Είχα την τεράστια τύχη να έχω τον αδερφό μου στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας όπου εργάζεται εδώ και μια δεκαετία, ο οποίος φιλοξένησε εμένα και την αρραβωνιαστικιά μου, οπότε είχαμε μια σταθερή βάση μέχρι να μάθουμε τη γλώσσα, να πιάσουμε δουλειά και να βρούμε το δικό μας διαμέρισμα. Γράφω αυτές τις γραμμές μετά τη δουλειά, στο σπίτι μου, με το γάτο μου να γουργουρίζει στην αγκαλιά μου, οπότε όλα πήγαν κατ’ ευχήν.

Τί σας έχει λείψει περισσότερο από την Ελλάδα;

Οι γονείς μου. Η μετανάστευση δεν περιγράφεται, και ξέρω ότι πολλοί που έκαναν ήδη το βήμα συνάντησαν περισσότερες δυσκολίες από εμένα που είχα σπίτι και οικογένεια να με υποστηρίζει εδώ. Είναι μια σειρά από αντίο που πρέπει να πεις, και κάποια αναγκαστικά δεν λέγονται και ποτέ. Η απώλεια και η διαχείρισή της είναι το βασικό θέμα του βιβλίου το οποίο γράφτηκε εδώ, όταν η καθημερινότητα δεν ήταν όσο εύκολη μου μοιάζει τώρα. Στο βιβλίο ήταν ο θάνατος κάποιου αγαπημένου, για εμένα η απόσταση. Παρόλα αυτά, όλα είναι θέμα συνήθειας, και τελικά το μόνο που δεν συνηθίζεται είναι η έλλειψη των δικών μου ανθρώπων.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Αυτό τον καιρό δουλεύω δυο-τρία έργα συγχρόνως, που χρειάζονται διαφορετικά επίπεδα συγκέντρωσης και ελεύθερου χρόνου. Στήνω μια δεύτερη συλλογή διηγημάτων που πάνω-κάτω είναι ολοκληρωμένη αλλά δεν τη βιάζομαι, ένα μυθιστόρημα προϊόν μιας πολύ φρέσκιας ιδέας που στήνω αυτό τον καιρό, καθώς και αυτό το ένα μυθιστόρημα που είναι πάντα στα προσεχώς. Έχει καταλήξει σχεδόν γούρι για εμένα ότι πάντα με το πέρας ενός βιβλίου, στρέφομαι σ’ αυτό το πρώτο μεγαλεπήβολο μυθιστόρημα τρόμου που ξεκίνησα να γράφω πριν εφτά χρόνια, μέχρι να το αφήσω στην άκρη για διάφορους λόγους και να ασχοληθώ με το Φως μέσα μου, κι έπειτα τη Νεκρή Γραμμή, κι έπειτα τη Σκιά στο Σπίτι. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και τώρα. Το θετικό είναι ότι αφήνω τα ίχνη αυτού του ακόμα άγραφου βιβλίου σε όλες τις ιστορίες που γράφω –υπό μια έννοια τα ενώνει όλα– οπότε όταν έρθει η ώρα του, οι αναγνώστες μου θα συναντήσουν πολλά easter eggs από τα προηγούμενα.

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία, καλά αναγνώσματα και καλή συνέχεια!

Και μείς σας ευχαριστούμε πολύ για το τόσο απολαυστικό βιβλίο και την εξίσου απολαυστική συνέντευξη!

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews