Συνεντεύξεις

Λίλα Κονομάρα: «Για έναν συγγραφέα ο τόπος του είναι η γλώσσα του» 

Λίλα Κονομάρα: «Για έναν συγγραφέα ο τόπος του είναι η γλώσσα του» 

«Ο χάρτης του κόσμου στο μυαλό σου» είναι το νέο βιβλίο της Λίλας Κονομάρα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Ένα μυθιστόρημα με σύγχρονους προβληματισμούς, οι ήρωες του οποίου, πρόσωπα της διπλανής πόρτας, διαφορετικών ηλικιών, αντιμετωπίζουν κοινά ζητήματα της καθημερινότητας και έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, αλλά και τους άλλους γύρω τους.

Κυρία Κονομάρα, πείτε μας λίγα λόγια για το «Χάρτη του κόσμου στο μυαλό σου»;

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός χρόνου και συγκεκριμένα του 2013-2014. Παρακολουθούμε την πορεία των τριών μελών μιας οικογένειας, τα οποία, μετά από ένα αναπάντεχο και τραγικό γεγονός, καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τόσο τον εαυτό τους όσο και τη σχέση τους με τον περίγυρό τους. Οι τρεις αυτοί ήρωες – που είναι ταυτόχρονα και οι τρεις αφηγητές της ιστορίας – βρίσκονται σ’ ένα μεταίχμιο της ζωής τους: ο Βασίλης, ο πατέρας, που περνάει μεγάλο μέρος της ζωής του ασχολούμενος με τους πελάτες του φαρμακείου του, αποτιμά διαφορετικά τη ζωή του πλησιάζοντας στο γήρας. Η μεγάλη του κόρη Εύα, μια βιολόγος που προσπαθεί μέσω μιας έρευνας να αποκαταστήσει τη μνήμη σε ασθενείς με Αλτσχάιμερ, εγκαταλείπει τις εφήμερες σχέσεις και περνάει στην ενήλικη ζωή. Ο μικρός γιος, ο Άρης, αγαπάει τη μουσική, αποχαιρετά την εφηβεία και πραγματοποιώντας ένα μεγάλο ταξίδι στη νότια Ευρώπη αποκτά μια άλλη συνείδηση του τί συμβαίνει στον κόσμο σήμερα.

Οι μεταβάσεις στο βιβλίο δεν είναι μόνον προσωπικές ούτε και ηλικιακές. Αναζητώντας απαντήσεις στα ερωτήματά τους και περνώντας από ένα στάδιο ψυχικής ωρίμανσης σε ένα άλλο, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι και με τις ποικίλες αλλαγές που χαρακτηρίζουν την εποχή μας: τις αλματώδεις εξελίξεις της επιστήμης, την οικονομική κρίση, τις τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών και τις επιπτώσεις τους στην όψη και την καθημερινότητα της Αθήνας, της ελληνικής επαρχίας, αλλά και της Ευρώπης συνολικότερα, τον ρόλο της τέχνης σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση. Μέσα σ’ όλα αυτά, τίθεται συνεχώς το ζήτημα της μνήμης, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο: τι αναδύεται κάθε φορά από τις αναδρομές στο παρελθόν; Τι συγκρατούν οι ήρωες και τι επιλέγουν να βυθίσουν στη λήθη; Πώς η μνήμη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία και την ταυτότητά μας;

Πόσο καιρό σας πήρε η συγγραφή;

Γύρω στα τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων όμως έκανα παράλληλα και λογοτεχνικές μεταφράσεις, πράγμα που ενίοτε λειτουργούσε ως εμπόδιο στη συγγραφή και άλλοτε αντίθετα την τροφοδοτούσε.

Πόσο καλή είστε στη γεωγραφία; Έχετε τον παγκόσμιο χάρτη στο μυαλό σας;

Ο τίτλος του βιβλίου έχει κυριολεκτική και μεταφορική σημασία. Η γιαγιά του Άρη, λάτρης της γεωγραφίας, του κάνει διαρκώς αιφνιδιαστικές ερωτήσεις σχετικές με πρωτεύουσες κρατών, ποτάμια ή οροσειρές, λέγοντάς του: «Μα πώς μπορείς να ζεις χωρίς να έχεις τον χάρτη του κόσμου στο μυαλό σου;» Ο χάρτης αυτός είναι ταυτόχρονα ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας και ο καθένας τον φτιάχνει μέσα του από τη στιγμή που γεννιέται. Είναι, φυσικά, ένας χάρτης εξαιρετικά ρευστός που αναδημιουργείται ανάλογα με το στάδιο της ζωής στο οποίο βρισκόμαστε, αφού κάθε φορά προστίθενται και αφαιρούνται στοιχεία. Δεν είμαι ιδιαίτερα καλή στη γεωγραφία με την έννοια ότι δεν συγκρατώ εύκολα ονομασίες, εκτάσεις ή πληθυσμούς. Είμαι όμως λάτρης των ντοκιμαντέρ – είτε αυτά είναι ιστορικά είτε γεωγραφικά – στα οποία με ενδιαφέρει πολύ να εντοπίζω ομοιότητες, διαφορές, εξελίξεις ή απώλειες.

Αν μπορούσατε να επιλέξετε μία χώρα του κόσμου για να ζήσετε εκεί για την υπόλοιπη ζωή σας, ποια θα ήταν αυτή;

Θα ήθελα να έχω τη δυνατότητα να πραγματοποιώ συχνά κάποιο ταξίδι, ως μόνιμη κατοικία μου όμως δεν θα διάλεγα άλλη χώρα από την Ελλάδα, γιατί πέρα από το ασύλληπτο φως και το γεγονός ότι εδώ βρίσκονται όλοι οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, για έναν συγγραφέα, ο τόπος του είναι η γλώσσα του. 

Για ποιον ήρωα του παρόντος βιβλίου είχατε τη μεγαλύτερη συμπάθεια;

Δεν ξεχωρίζω κανέναν, ίσως επειδή όλοι τους έχουν κάτι από μένα. Ηλικιακά, βρίσκομαι πιο κοντά στον πατέρα, από πλευράς φύλου, στην Εύα, σαν χαρακτήρας όμως, έχω ή είχα στην αντίστοιχη ηλικία περισσότερα κοινά με τον Άρη. Ποτέ ωστόσο οι ήρωές μου δεν προέρχονται αμιγώς από ένα πρόσωπο, αλλά είναι ένα σύνολο στοιχείων, πραγματικών και επινοημένων.

Αναφέρετε κάποια τραγούδια στο μυθιστόρημα. Ακούτε μουσική όταν γράφετε

Όχι, ποτέ. Όταν γράφω έχω ανάγκη από απόλυτη ησυχία και προσήλωση, την ίδια προσήλωση που δείχνω και όταν ακούω ένα μουσικό έργο. Παρότι κατανοώ τους λόγους, με ενοχλεί το να βρίσκομαι σε χώρους όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν χωρίς μια μόνιμη μουσική υπόκρουση, μια τηλεόραση ή ένα ραδιόφωνο να παίζει όλη μέρα, ασχέτως του τί παίζει. Απολαμβάνω τη σιωπήΕίναι σημαντική η σιωπή. Αφουγκράζεσαι τον εαυτό σου. Αφουγκράζεσαι τον κόσμο. 

Έχετε ζήσει στο Παρίσι. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο κοινό χαρακτηριστικό Ελλήνων και Γάλλων και ποιο εκείνο που απέχει πολύ η σύγκλιση;

Το πιο κοινό χαρακτηριστικό ανάμεσά μας είναι νομίζω το ευ ζην. Οι Γάλλοι απολαμβάνουν όπως κι εμείς το ωραίο φαγητό, τη χαρά της ζωής, τις διασκεδάσεις, την καλοπέραση, σε αντίθεση με τους βορειοευρωπαίους που τους χαρακτηρίζει μια πιο «προτεσταντική» αντίληψη της ζωής και μεγαλύτερη λιτότητα. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε άλλωστε εκείνη την περίφημη ταινία που βασίζεται σε μια ιστορία της Κάρεν Μπλίξεν «Η γιορτή της Μπαμπέτ». Οι Γάλλοι όμως είναι ταυτόχρονα και πιο μεθοδικοί από μας, λιγότερο παρορμητικοί και πιο καρτεσιανοί.

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;

Ναι, βρίσκεται όμως ακόμη στα σπάργανα οπότε προς το παρόν δεν μπορώ να πω περισσότερα.

Ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews