Συνεντεύξεις

Μίριαμ Φρανκ: «Έμαθα να ενσωματώνω διαφορετικές κουλτούρες & τρόπους ζωής στη δική μου & να παραβλέπω τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων»

Μίριαμ Φρανκ: «Έμαθα να ενσωματώνω διαφορετικές κουλτούρες & τρόπους ζωής στη δική μου & να παραβλέπω τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων»

Θα ήταν κρίμα αν η ζωή αυτής της γυναίκας δεν καταγραφόταν σε βιβλίο…

Η Μίριαμ Φρανκ αποτύπωσε την αυτοβιογραφία με τίτλο “My Innocent Absence-Tales from a nomadic life” (εκδόσεις Arcadia Books) που στα ελληνικά τιτλοφορείται «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους- Ιστορίες μιας νομαδικής ζωής» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καπόν.  Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο μιας Εβραιοπούλας που κατάφερε να γλυτώσει κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και να γίνει μια σπουδαία γιατρός.

(περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ)

Κυρία Φρανκ, από πολύ μικρή ηλικία γίνατε αναγκαστικά πολίτης του κόσμου. Ποια είναι τα θετικά που κρατάτε από αυτή την περιπλάνηση;

Για την ακρίβεια, ήμουν άπατρις τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια της ζωής μου. Δεν ανήκα σε κανένα έθνος-τόσο κυριολεκτικά, όσο και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν εγώ τον εαυτό μου. Η έλλειψη ιθαγένειας φυσικά δημιουργεί πολλές γραφειοκρατικής φύσεως δυσκολίες και πρακτικές «επιπλοκές» που πρέπει να ξεπεραστούν. Όμως ακόμη κι έτσι το προτιμώ, καθώς δεν με ενδιαφέρει ο «εθνικισμός» και όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έγιναν στο όνομά του.

Τα θετικά στοιχεία της περιπλάνησής μου περιλαμβάνουν την ευκολία με την οποία έμαθα να ενσωματώνω διαφορετικές κουλτούρες και τρόπους ζωής στη δική μου ζωή, και το να παραβλέπω τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων- για την ακρίβεια να τις «γιορτάζω» και να μαθαίνω από αυτές. Όλα αυτά με έκαναν να προσαρμόζομαι πιο εύκολα αλλά και να εκτιμώ περισσότερο τα καλά πράγματα, τα οποία μπορούμε όλοι από κοινού να μοιραστούμε. Είμαι ευγνώμων που είχα αυτή την εμπειρία, και που με έκανε τόσο «πλούσια».

Και ποια είναι εκείνα που θέλετε να ξεχάσετε;

Ο πόνος και η απώλεια είναι δύσκολες εμπειρίες για να τις διαχειριστεί κανείς. Όμως έμαθα από αυτές και δεν εύχομαι να τις ξεχάσω. Το χειρότερο ήταν η απώλεια των φίλων και των συντροφιών με τους οποίους μοιραζόμασταν τα κρυφά μέρη που μέναμε, κυνηγημένοι από τις Αρχές καθώς και το πενιχρό φαγητό, το οποίο καταφέρναμε να αποκτήσουμε. Κάποιοι από αυτούς δεν κατάφερναν να αποδράσουν, πιάνονταν και δολοφονούνταν. Οι αποχαιρετισμοί σ’ αυτούς τους φίλους ακόμα με κάνουν να αισθάνομαι πολύ συναισθηματικά. Και πάλι όμως, δεν θα ευχόμουν να τους ξεχάσω: Αντίθετα, πάντα θα τους θυμάμαι και θα τους έχω πάντα στην καρδιά μου. Κάτι που επίσης άφησα πίσω μου και το οποίο είναι πολύ πιο άυλο, ωστόσο βαθιά θλιβερό: τα πολλά «εγώ» που διακόπηκαν απότομα και αποκόπηκαν από τις μετακινήσεις μας, για να αντικατασταθούν από διαφορετικά «εγώ» στην κάθε καινούρια χώρα… Ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τα σκεφτώ ή να θρηνήσω την απώλεια όλων αυτών των διαφορετικών «εαυτών» που δεν είχαν την ευκαιρία να εξελιχθούν.

Αν η ζωή σας γινόταν ταινία, ποιο θα ήταν το soundtrack που θα βάζατε στους τίτλους αρχής και ποιο στους τίτλους τέλους;

Υπήρχε ένα τραγούδι που συνήθιζε να μου τραγουδά η μητέρα μου στην Γαλλία, “Donde estás corazón, no oigo tu palpitar, es tan grande el dolor, que no puedo llorar”. Ήταν πολύ λυπητερό, ένα κομμάτι με απόγνωση. Αυτό θα ήταν ένα καλό soundtrack, αν και πρόκειται για τραγούδι μιας άλλης εποχής που δεν ξέρω αν θα μπορούσε να αγγίξει τους ανθρώπους σήμερα. Ίσως οι τίτλοι αρχής θα μπορούσαν να συνοδεύονται από το θυελλώδες πέρασμα του Τέταρτου Μέρους της Ποιμενικής Συμφωνίας του Μπετόβεν, και για τους τίτλους τέλους, το Πέμπτο Μέρος της, όταν η καταιγίδα έχει κοπάσει, ο ουρανός έχει γίνει καθαρός και πλέον αναλαμβάνουν η ομορφιά και η ηρεμία. Θυμάμαι πως μόλις είχαμε φτάσει στο Μεξικό από την Ευρώπη που μαστιζόταν από τον πόλεμο, η μητέρα μου με είχε πάρει μαζί της σε ένα κονσέρτο της Ποιμενικής Συμφωνίας: Ήμουν έξι χρονών τότε, και θυμάμαι αυτά τα μουσικά περάσματα μου έκαναν τρομερή εντύπωση!

Γράφοντας την αυτοβιογραφία σας μοιραία επιστρέψατε στο παρελθόν. Ήταν περισσότερο οδυνηρή ή λυτρωτική αυτή η διαδικασία;

Ήταν και τα δύο! Πολλές αναμνήσεις ήταν ιδιαίτερα οδυνηρές για να τις ξαναζήσω. Από την άλλη, όταν τις επανέφερα στο νου και τις σκέφτηκα ξανά,  με βοήθησαν να τις καταλάβω περισσότερο, να τους δώσω άλλο νόημα. Ήταν σαν το καθάρισμα και η επούλωση μιας πολύχρονης, βαθιάς πληγής, η οποία σου άφησε μια τρύπα και αποκαταστάθηκε ξανά.

 Η πορεία σας κάθε άλλο παρά εύκολη υπήρξε. Ωστόσο, καταφέρατε να σπουδάσετε και να διακριθείτε στο αντικείμενό σας. Τι μήνυμα θα στέλνατε στους ανθρώπους που για διάφορους λόγους (μετανάστευση, οικονομική κρίση) αισθάνονται πως βρίσκονται στο απόλυτο αδιέξοδο;

Θα τους έλεγα να μην αφήσουν τις δύσκολες εμπειρίες να τους αποθαρρύνουν, αλλά πάντα να δίνουν στους εαυτούς τους την ευκαιρία για μια φρέσκια αρχή: Αν κάτι δεν δουλέψει σήμερα, προσπάθησε ξανά την επόμενη μέρα, και την επόμενη… Θα έλεγα, επίσης, κοιτάξτε μπροστά, προσπαθήστε και αρπάξτε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, ανεξάρτητα από το πόσο μικρή και ασήμαντη μπορεί να μοιάζει. Αξιοποιήστε την στο έπακρο. Αφήστε πίσω το παρελθόν, χωρίς να το ξεχνάτε, ώστε να κάνετε χώρο για ό,τι καινούριο. Προσπαθήστε να θυμάστε παρελθοντικές εμπειρίες χωρίς θυμό και μνησικακία, τα οποία μόνο μεγαλύτερο πόνο μπορούν να σας προκαλέσουν  και να δώσουν τροφή σ’ εκείνους που θέλουν να σας βλάψουν. Εστιάστε καλύτερα στο να γνωρίσετε και να προσαρμοστείτε με νέους ανθρώπους, συνθήκες και περιβάλλοντα, και εφοδιαστείτε με ελπίδα και αισιοδοξία για όσα θα φέρει το μέλλον.

 Μοιράζετε τον χρόνο σας ανάμεσα στο Λονδίνο και την Σέριφο. Τι σας κέρδισε σ’ αυτό το νησί;

Το τοπίο της Σερίφου με τους βράχους, τη θάλασσα και τον ουρανό, έρχεται σε αντίθεση με την πολυπλοκότητα των όσων έζησα στο παρελθόν, προσφέροντας μου γαλήνη και μια απλότητα. Είναι σαν το βάλσαμο σε μια πληγή. Μου αρέσει να περνώ τον χρόνο μου στη Σέριφο  κάνοντας βόλτες, κολυμπώντας, γράφοντας, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κάνοντας νέες ελληνικές φιλίες, και φυσικά, ατενίζοντας την άγρια ομορφιά του νησιού.

Η Λάλι κι η Μίριαμ ξαπλωμένες κάτω από ομπρέλες που μας προστατεύουν από τον ζεστό ήλιο

Αν έπρεπε να επιλέξετε να ζήσετε για πάντα σε μία από τις χώρες που έχετε ζήσει και επισκεφθεί ποια θα ήταν αυτή;

Δεν θα μπορούσα και δεν θα διάλεγα καμία από αυτές. Ίσως επειδή έχω τόσο πολλές νωπές αναμνήσεις και συναισθήματα που σχετίζονται μ’ αυτές. Αντίθετα, θα διάλεγα- όπως και το έκανα να μείνω σε μια πολυπολιτισμική και-για μένα-δίκαια ουδέτερη πόλη όπως το Λονδίνο. Εκεί έχω φτιάξει το σπίτι μου σε ένα ήσυχο σημείο με θέα το ποτάμι. Περιστοιχίζομαι από τα βιβλία μου, τα φυτά μου και μερικά αντικείμενα που αγαπώ και τα οποία έχω συλλέξει κατά τη διάρκεια της ζωής μου σε άλλες χώρες.

Είστε μία επιτυχημένη αναισθησιολόγος. Θέλατε από μικρή να γίνετε γιατρός; Πιστεύετε πως η ζωή σας μέχρι τότε επηρέασε την επιλογή των σπουδών σας;

Ήμουν στη Νέα Ζηλανδία, όπου είχαμε πρόσφατα μετακομίσει από το Μεξικό και περνούσα μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής, καθώς είχα συνηθίζει τη ζωή μου στο Μεξικό. Επίσης περνούσα δύσκολα και με τη μητέρα μου εκείνη την περίοδο. Έμπαινα στην εφηβεία και εκείνη δεν μπορούσε να δεχτεί τις αλλαγές με τις οποίες ερχόμουν αντιμέτωπη. Όλα αυτά μου προκάλεσαν μεγάλη δυσφορία. Ήμουν, λοιπόν, στα δεκατέσσερα όταν αποφάσισα να σπουδάσω ιατρική και να αφοσιωθώ στο να βοηθώ ανθρώπους να ξεπερνούν τον πόνο. Περνώντας τα χρόνια ευχόμουν να είχα πάρει ως ειδικότητα την ψυχιατρική, να μάθω για τον ψυχικό πόνο και τους τρόπους για να τον ανακουφίζω, όμως τελικά εξειδικεύτηκα στην αναισθησιολογία, που μου έδωσε τα εφόδια να σώζω ζωές: Η πλήρης αντίθεση με το Ολοκαύτωμα από το οποίο ξέφυγα, και από όλες τις πτυχές της απανθρωπιάς που μόλυναν την ιστορία και εξακολουθούν ακόμη και σήμερα.

Πώς είναι να συμβιώνει μια γιατρός με ένα ζωγράφο;

Συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο! Ο σύζυγός μου έχει όλα τα θετικά του να έχεις «έναν γιατρό στο σπίτι», απολαμβάνοντας την φροντίδα σε φυσικό και διανοητικό επίπεδο, και εγώ απολαμβάνω την τέχνη του. Στην πραγματικότητα, όταν τον πρωτογνώρισα ήθελα να μάθω να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω. Μάλιστα, άρχισα να ψάχνω και για δάσκαλο. Όμως όταν παντρευτήκαμε, επέστρεψα στην ιατρική, καθώς δεν υπήρχε «χώρος» στο σπίτι και για έναν ακόμη καλλιτέχνη. Σε στιγμές απελπισίας, μου έλεγε πως κάνω κάτι καλό για την ανθρωπότητα, ενώ τα έργα του δεν κάνουν καλό σε κανέναν, και εγώ σημείωνα ότι-αντίθετα- αυτός θα μπορούσε να μείνει στην αιωνιότητα μέσα από τα έργα του, αφού εγώ και η δουλειά μου χάνονταν και θα ξεχνιούνταν. Στο τέλος, η «λογική» μου  και η «διαίσθησή» του ήρθαν σε μεγάλη σύγκρουση, όμως ο βαθύς σεβασμός που τρέφουμε ο ένας για τον άλλον δεν μειώθηκε, και έτσι παραμείναμε δύο καλοί φίλοι.

Η γαμήλια φωτογραφία

Ευχαριστούμε πολύ!

photo credit: Stefan Zenzmaier

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews