Συνεντεύξεις

Ο Νίκος Αλεξίου μάς μιλά για τη «Μεθυσμένη Πολιτεία» και όχι μόνο…

Ο Νίκος Αλεξίου μάς μιλά για τη «Μεθυσμένη Πολιτεία» και όχι μόνο…

Μια εξαιρετική διασκευή της «Μεθυσμένης Πολιτείας» του Σωτήρη Πατατζή, που έχει κάνει η Έλσα Ανδριανού, ανεβαίνει φέτος στην ανακαινισμένη σκηνή του «Αλκυονίς», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Άρη Τρουπάκη (περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ). Ένας εκ των πρωταγωνιστών, ο Νίκος Αλεξίου, μιλήσε στην ιστοσελίδα μας για την παράσταση και όχι μόνο…

Κύριε Αλεξίου, πείτε μας λίγα λόγια για τους ρόλους που υποδύεστε στη «Μεθυσμένη Πολιτεία».

Στο συγκεκριμένο έργο έχω δυο ρόλους. Ο ένας είναι ο «θιασάρχης»- επικεφαλής του μπουλουκιού που καταφθάνει σε μια μικρή κωμόπολη της επαρχίας, παρουσιάζοντας την παράσταση «Άμλετ», έπειτα από επιμονή της όμορφης πρωταγωνίστριας, η οποία και «πατώνει». Ο δεύτερος, ο αστυνομικός- ενωμοτάρχης της κωμόπολης που εκτυλίσσεται η ιστορία μας, του οποίου η γυναίκα περιμένει παιδί έπειτα από 16 χρόνια άκαρπων προσπαθειών και το μεγάλο του όνειρο είναι να γίνει ταγματάρχης με μοναδικό τρόπο να το κατορθώσει αυτό τη σύλληψη ενός  «επαναστάτη», κομμουνιστή της εποχής, πολέμιο της μεταξικής δικτατορίας.

Πόσο επίκαιρη είναι η παράσταση;

Δεν ξέρω αν είναι επίκαιρη, ως προς τα συμφραζόμενα ενδεχομένως όχι. Δεν έχουμε πια μπουλούκια να περιπλανώνται και να παρουσιάζουν παραστάσεις στο δρόμο. Από εκεί και πέρα το κάθε έργο είναι αν θα πει κάτι σε κάποιον, πώς θα τον αγγίξει. Και σίγουρα η συγκεκριμένη διασκευή περνά το μήνυμα, που αυτό είναι επίκαιρο και διαχρονικό πως ακόμα και όταν δεν πραγματώνεται η ελπίδα, να μη μένει κανείς στα ίδια, να το παλεύει διαρκώς, ακόμα και αν έχει πιάσει πάτο.

Πώς νιώθετε που παίζετε σε ένα χώρο, όπως η Αλκυονίς;

Στο συγκεκριμένο χώρο έχω πολλές αναμνήσεις ως σινεμά, αν θυμάμαι καλά εδώ είχα δει το «Θωρηκτό Ποτέμκιν», λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, όπου σε μία σκηνή που μπαίνει ο επαναστατημένος όχλος στα ανάκτορα και λέει «Σύντροφοι μην πειράζετε τα έργα τέχνης» και από κάτω έπεσε χειροκρότημα από το κοινό.

Τί σας θυμώνει πιο πολύ στην εποχή μας;

Η διάχυτη αμορφωσιά και αγραμματοσύνη. Έχω το βίτσιο να βλέπω τηλεπαιχνίδια και εκεί το βλέπεις αυτό σε όλο του το μεγαλείο, όπου δεν το πιστεύω. Και δεν εννοώ όταν υπάρχει η πίεση του χρόνου, γιατί εκεί είναι κατανοητό. Βλέπω ότι ο μέσος όρος δεν μπορεί να κάνει απλούς συλλογισμούς.

Τί συμβουλή θα δίνατε στους σημερινούς νέους, ειδικά σ’ εκείνους που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί;

Τα πράγματα πια είναι πολύ δύσκολα βιοποριστικά σε σχέση με τότε που ξεκίνησα εγώ. Να το επιδιώξουν ή να το κάνουν μόνο στην περίπτωση που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, που η εσωτερική τους ανάγκη είναι πολύ μεγάλη. Από κει και πέρα πρέπει να έχεις και τα προσόντα, όχι μόνο τη βούληση. Και η γενική συμβουλή είναι μία: ΠΑΙΔΕΙΑ.

Υπάρχει κάποιο έργο που έχετε ως απωθημένο ν’ ανεβάσετε;

Ένα απωθημένο είχα και το έκανα, τον «Κόλχαας», ένα μονόλογο, βασισμένο στο αφήγημα «Μιχαήλ Κόλχαας» του Heinrich von Kleist, που βασίζεται στην πραγματική ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, που πέφτει θύμα αδικίας ενός ισχυρού άρχοντα στη Γερμανία του 1500. Τώρα δε νομίζω ότι έχω κάποιο απωθημένο.

Επόμενη δουλειά;

Κάτι είναι στα σκαριά, αλλά ακόμα είναι υπό συζήτηση.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Γ.Σ.

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews