Συνεντεύξεις

Πέτρος Βουνισέας: «Ας βάζουμε τελείες χωρίς να γυρεύουμε τελειότητες»

Πέτρος Βουνισέας: «Ας βάζουμε τελείες χωρίς να γυρεύουμε τελειότητες»

Ένα μυθιστόρημα- χείμαρρος (που δε θα μπορούσε να έχει πιο εύστοχο τίτλο) κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κέδρος. Πρόκειται για το «Νεροπίστολο» του Πέτρου Βουνισέα (περισσότερα δείτε εδώ).

Κύριε Βουνισέα, πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο.

Το Νεροπίστολο είναι ένα παραλήρημα. Μια βροχή από λέξεις που έπεφτε στο διάβα μου για 20 συνεχόμενες ημέρες πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Δεν είμαι συγγραφέας. Ένας παρ’ ολίγον πνιγμένος είμαι, που πιάστηκα από όσες έννοιες κατάφεραν να επιπλεύσουν αυτού του κατακλυσμού, ένας ναυαγός είμαι που έφτιαξε μια ξύλινη σχεδία που μετατράπηκε σε χαρτί μουλιασμένο, σε βιβλίο.

Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;

Όλο το κείμενο είναι ρευστό, σαν το μέλλον και το παρόν μας, σαν την επόμενη στιγμή μας. Σε τι σχήμα θα μπορούσα να το κλείσω προκειμένου να απειλήσω με την παραδοξότητά του τη σοβαροφάνεια ενός κόσμου χτισμένου στην άμμο;

Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο λόγος που ο κόσμος φοβάται το διαφορετικό;

Είναι αστείο που οι άνθρωποι φοβούνται την κλωνοποίηση αλλά τη βρίσκουν αφάνταστα ανακουφιστική όταν τη συναντούν σε κοινωνικό ή διανοητικό επίπεδο. Οι άνθρωποι φοβούνται το διαφορετικό γιατί φοβούνται τις άλλες πτυχές του εαυτού τους. Έχουμε αποφασίσει ότι είμαστε κάποιοι και όλοι οι άλλοι μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε πολλά και όχι λίγα. Και δεν έχουμε χρόνο να ψαχτούμε, να γυρέψουμε τον εαυτό μας στα αζήτητα ή τα απάτητα. Τους καθρέφτες φοβόμαστε. Ειδικά εκείνους δύο ματιών που σε κοιτάζουν ερευνητικά ασκαρδαμυκτί.

Το να είσαι διαφορετικός είναι μοναξιά ή ευλογία;

Αν δεν είσαι εσύ, δεν είσαι κανείς. Οπότε έτσι κι αλλιώς είσαι μόνος, ακόμα και αν κάνεις παρέα με κάποιους άλλους. Γιατί δεν είσαι εκεί εσύ, αλλά μια περσόνα σου φτιαγμένη από τα ξέφτια άλλων ανθρώπων, μια ανθρώπινη κουρελού που ταιριάζει σε κάθε σπίτι. Γίνε αυτό που είσαι. Μοναξιά θα έχει. Αλλά θα είναι ευλογημένη. Γιατί τότε θα τα έχεις καλά με τον μοναδικό που πρέπει οπωσδήποτε να αγαπήσεις: τον εαυτό σου.

Πιστεύετε στην τύχη;

Δεν πιστεύω στην τύχη αλλά αντιλαμβάνομαι τη δύναμή της. Ξέρω ότι τα όποια χαρίσματά μου δεν είναι τοποθετημένα από το δικό μου χέρι μέσα μου, ξέρω ότι τυχαία γεννήθηκα εδώ, θα μπορούσα να είμαι Αμερικάνος πλούσιος απόγονος λευκών ή Αφρικανός κατατρεγμένος από πλούσιους απογόνους λευκών. Αυτός είναι και ένας λόγος που δεν μπορώ να νιώσω «εθνικά» υπερήφανος, παρά μόνο χαρούμενος με ανθρώπους που είναι σπουδαίοι ανεξαρτήτως φυλής ή εθνικότητας. Η τύχη λοιπόν καθόρισε τα φορτία μου, αλλά οι μπαταρίες μου χτίστηκαν από τους γονείς και τον περίγυρό μου. Δική μου ευθύνη είναι να πολεμήσω όλα τα αρνητικά μου φορτία, να δώσω απεριόριστη ισχύ στα θετικά μου και να μη σταματήσω ποτέ να στέλνω όλη μου την ενέργεια σε ό,τι αγαπάω. Είμαι τυχερός και μόνο που υπάρχω. Η αξιοποίηση της ύπαρξης μου όμως απαιτεί σκληρή δουλειά.

Προτιμάτε τις παράλληλες ή τις τεμνόμενες ζωές;

Όλες οι ζωές είναι τεμνόμενες, μέσα μας ζουν οι ζωές των γονιών και των παππούδων μας και της ανθρωπότητας όλης μέσω της κουλτούρας που συσσωρεύουμε με τα χρόνια. Είμαστε ένα.

Υπάρχει εκείνη η «τελεία» που ολοκληρώνει έναν άνθρωπο;

Ο άνθρωπος είναι γεμάτος κόμματα, ένα πλάσμα των παύσεων και των αμήχανων σιωπών. Φοβάται το απόλυτο της τελείας ο άνθρωπος, γιατί ξέρει ότι θα πεθάνει ανολοκλήρωτος και ολοένα και αναβάλλει τους μικρούς θανάτους του: των ερώτων του, των σκέψεών του, των έργων του, των ημερών του. Γι’ αυτό ας βάζουμε τελείες χωρίς να γυρεύουμε τελειότητες. Ας βάζουμε τελείες αποδεχόμενοι, όπως λέει και ο Πολ Βαλερί, ότι ένα ποίημα ποτέ δεν τελειώνει. Απλώς εγκαταλείπεται.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Γράφω κάτι καινούριο, χιλιάδες ιδέες σκάνε στο κεφάλι μου, αλλά εγώ πρέπει να μείνω πιστός σε μία, ερωμένες προκλητικές οι ιδέες, αλλά εκείνη η μία, κορώνα στο κεφάλι μου. Θα αφήσω λοιπόν τις σειρήνες να τραγουδούν κι εγώ θα καθίσω δεμένος σε ένα κατάρτι να γράψω μέχρι τέλους αυτό που έχω ξεκινήσει. Θα το γράψω για να αγγίξω τη θεϊκή μου πλευρά, εκείνη που υποστηρίζει ότι μπορείς να φτιάξεις κάτι από το τίποτα, δάκρυ ή χαμόγελο από χαρτί και μελάνι, για να νιώσω πώς είναι να φτιάχνεις κάτι που μπορεί να ζήσει για πάντα. Θα το γράψω για να το διαβάσει η κόρη μου όταν εγώ θα έχω προ πολλού πεθάνει και θα σκέφτεται «εδώ μέσα, σε αυτές τις κιτρινισμένες σελίδες, ζει κάτι από τον μπαμπά μου».

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews