Συνεντεύξεις

Πολύμνια Κοσσόρα: «Μπροστά στον έρωτα οι διαφορές κουλτούρας σωπαίνουν»

Πολύμνια Κοσσόρα: «Μπροστά στον έρωτα οι διαφορές κουλτούρας σωπαίνουν»

Εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της Πολύμνιας Κοσσόρα με τίτλο «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» από τις εκδόσεις Ωκεανός και μάλιστα pocket έκδοση, ό,τι πρέπει δηλαδή για τη βαλίτσα των διακοπών, αλλά και για την εύκολη μετακίνηση (περισσότερα για το βιβλίο δείτε  εδώ).

Κυρία Κοσσόρα, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας προέρχονται από διαφορετικούς τόπους και κουλτούρες. Χωρίς να μας αποκαλύψετε σημεία-κλειδιά της πλοκής, πώς συγκλίνουν οι ζωές τους και ποιος ο ρόλος του Τυχαίου;

Ένας νέος Έλληνας, ο Ορέστης, μια Νορβηγίδα, η Άννελι, δυο πόλοι, ο Νότος και ο Βορράς, δυο κουλτούρες, μια διαφορετική ματιά στα πράγματα. Τα βήματα τους συναντήθηκαν σε ένα έντονο ερωτικό πάθος,  χωρίς ωστόσο  βάθος και αντοχές. Μπροστά στον έρωτα οι διαφορές κουλτούρας σωπαίνουν. Τι γίνεται όμως όταν από την πρόσκαιρη σχέση προκύπτει κάτι πολύ σπουδαίο, που τους ξεπερνάει; Ένα παιδί, που δεν υπακούει στις επιλογές των μεγάλων και διεκδικεί; Εκεί οι ζωές των ηρώων συγκλίνουν για τα καλά, μέσα από προκλήσεις και διλήμματα. Και ενώ εκείνοι προσπαθούν να ορίσουν νέες συντεταγμένες στη ζωή τους, έρχεται ένα τραγικό γεγονός, απόλυτα τυχαίο, να «κάψει» και να συντρίψει ζωές. Τίποτα λοιπόν δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν σε προετοιμάζει για τις στροφές της μοίρας, που μπορεί να σε ακουμπήσουν, έστω επειδή βρέθηκες στον λάθος τόπο την λάθος στιγμή.

Υπήρξε κάποια σκηνή στο «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» που σας δυσκόλεψε καθώς την γράφατε;

Συγκινησιακά  έντονη, σχεδόν αφόρητα επώδυνη, υπήρξε η σκηνή, στην οποία αποκαλύπτω ποια ήταν και πώς συνέβη στο παρελθόν η δραματική απώλεια στην οικογένεια του Ορέστη. Για την απώλεια αυτή είχα αφήσει υπαινιγμούς σε προγενέστερα κεφάλαια, έπρεπε όμως κάποια στιγμή να μάθει ο αναγνώστης τι είχε συμβεί. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ την εμπειρία μιας απώλειας μέσα στην οικογένεια, ειδικά της αιφνίδιας απώλειας ενός παιδιού. Τα συναισθήματα με ξεπερνούν. Ξεπερνούν και τις λέξεις, τις ωραίες λογοτεχνικές φράσεις, μένει γυμνός και καταλυτικός ο πόνος. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επέλεξα  την πιο λιτή γλώσσα, τις λιγοστές λέξεις, την οδυνηρή εσωστρέφεια για να μιλήσω για το θέμα αυτό.

Υπάρχει στους ήρωες των βιβλίων σας κάποιος χαρακτήρας που έχει πολλά δικά σας στοιχεία;

Μικροί κόκκοι από τον εαυτό μου, τις σκέψεις και εμπειρίες μου, μπορούν να ανιχνευτούν σε αρκετούς χαρακτήρες του έργου, ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνικότητα ή την ηλικία. Δεν μπορώ ωστόσο να πω ότι ταυτίζομαι συνολικά με κάποιον από τους ήρωες. Νιώθω πάντως πολύ κοντά στον Ορέστη. Τον αγαπάω και τον καταλαβαίνω. Συγκινούμαι από την εφηβεία που έχασε, την κρούστα του «δυνατού» που χρειάστηκε να χτίσει και από το ευάλωτο ψυχολογικό του υπόστρωμα.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν ο συγγραφέας έχει να αναπτύξει έναν χαρακτήρα αντίθετου φύλου;

Πολλές οι προκλήσεις, όταν μάλιστα η ματιά και η γλώσσα του ήρωα είναι ατόφια πρωτογενής και όχι μια θεώρηση του μέσα από τα βλέμμα ενός χαρακτήρα του αντίθετου φύλου. Στο «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» βρέθηκα αντιμέτωπη ακριβώς με μια τέτοια περίπτωση. Ο κεντρικός μου ήρωας, ο Ορέστης, θα έπρεπε να έχει την αντρική «κοψιά» στα πάντα. Στον τρόπο έκφρασης, στις σκέψεις, στις αντιδράσεις, ακόμη και στη γλώσσα του σώματος. Και μάλιστα όλα αυτά να ταιριάζουν με μια γενιά διαφορετική από τη δική μου. Πρέπει ωστόσο να παραδεχτώ ότι προσωπικά βοηθήθηκα πολύ από το γεγονός ότι στην οικογένεια μου έχουμε σαφώς αντρική πλειοψηφία, με σύζυγο και δυο γιούς της γενιάς του Ορέστη. Κοντά σ’ αυτούς και τους φίλους τους αφουγκραζόμουν για χρόνια τη γλώσσα, τις ανησυχίες, ακόμη και τα αστεία της γενιάς τους.

Το νέο σας βιβλίο κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα. Έχετε ήδη στο μυαλό σας την ιστορία για το επόμενο βιβλίο;

Το επόμενο μυθιστόρημα μου βρίσκεται ήδη στο στάδιο του σχεδιασμού. Θα αγκαλιάζει τέσσερεις γενιές αγγίζοντας θέματα όπως η μαζική μετανάστευση στην Αμερική, η στενή ελληνική επαρχία του ’50, η εσωτερική μετανάστευση, κι αυτά μέσα από μια νουάρ διαδρομή. Ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο, μια νέα πρόκληση.

Πώς έγινε η επιλογή αυτού του τίτλου;

Χωρίς αμφιβολία ο τίτλος «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα» ακούγεται αντιφατικός, ίσως και εκκεντρικός. Έχει ωστόσο πολλαπλή σημασία που πιστεύω ότι τον δικαιολογεί απόλυτα. Αναφέρεται κατ’ αρχήν στον πραγματικό ήλιο του μεσονυχτίου, μιας και μεγάλο μέρος του μύθου ξετυλίγεται στον Βορρά, στη Νορβηγία, όπου το φαινόμενο αποτελεί χαρακτηριστικό των καλοκαιρινών νυχτών. Εκεί ο Νότιος άνθρωπος χάνει κυριολεκτικά την αίσθηση του χρόνου μέσα σ’ αυτό το παράξενο φως που συγκρατεί τις αχτίδες του ήλιου μέχρι να ξημερώσει και πάλι. Ο τίτλος έχει όμως κυρίως συμβολική σημασία. Παραπέμπει σε δραματικά γεγονότα που «καίνε» ζωές, αλλά και στο ιλαρό φως της αγάπης που παρηγορεί και επουλώνει τραύματα. Το ερωτηματικό στο τέλος αφήνει την απάντηση στην ευχέρεια του αναγνώστη.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που όταν διαβάσατε σκεφτήκατε ότι θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς;

Πάρα πολλά βιβλία με έχουν κάνει να ζηλέψω. Να σκεφτώ «αυτό είναι λογοτεχνία!» ή «πόσο θα ήθελα να είχα γράψει εγώ αυτήν ή την άλλη φράση!» Αδύνατον να αναφέρω μόνο ένα. Ωστόσο, ομολογώ ότι ζηλεύω τρελά την γραφή της Ιωάννας Καρυστιάνη σε όλα της τα έργα, όπως και της Ruth Rendell και της Kate Atkinson στα αγγλικά. Θαυμασμός απεριόριστος.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews