Συνεντεύξεις

Σίλια Κατραλή-Μινωτάκη: «Το παρελθόν είναι στη θέση που του ανήκει, για να βρισκόμαστε στο παρόν καθόμαστε σε διαφορετική θέση»

Σίλια Κατραλή-Μινωτάκη: «Το παρελθόν είναι στη θέση που του ανήκει, για να βρισκόμαστε στο παρόν καθόμαστε σε διαφορετική θέση»

Το πρώτο μυθιστόρημα της Σίλιας Κατραλή-Μινωτάκη κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις Ηρόδοτος. Τίτλος του «Διάσπαση Προσευχής» και θέμα του η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και τα «άδυτά» της (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κυρία  Κατραλή-Μινωτάκη, «Διάσπαση Προσευχής». Πώς προέκυψε ο τίτλος του μυθιστορήματός σας και ποιο το νόημά του; 

Ο τίτλος αναφέρεται σε όσα μας τραβούν μακριά από τον στόχο, από την εξέλιξη μας, από την ολοκλήρωση μας ως μονάδες. Ως αυτόνομες μονάδες. Ό,τι μας τραβάει πίσω, μας αποσπά από αυτό που ο κάθε ένας μέσα του θεωρεί ιερό. Από τη δική μας προσωπική προσευχή που καμία σχέση δεν έχει με την θρησκευτική έννοια της λέξης. Η προσευχή για το «τέλος» με την αρχαιοελληνική σημασία, τον σκοπό. Δηλαδή την αρχή που ξεκινά την ίδια στιγμή με το τέλος. Η προσευχή είναι, λοιπόν, η διαδρομή μας προς τον σκοπό. Η διάσπαση απευθύνεται στο σύνολο των στιγμών όπου για λίγο απομακρυνόμαστε από αυτή τη διαδρομή. Λοξοδρομώντας σε κάποια μονοπάτια, άλλοτε μαθαίνουμε τον εαυτό μας, άλλοτε μεγαλώνουμε, άλλοτε λυπόμαστε, άλλοτε ξεχνάμε τον εαυτό μας, άλλοτε χανόμαστε σε συμβιβασμούς και καταστάσεις που ποτέ δε θα επιλέγαμε να ζήσουμε, άλλοτε αναγκαζόμαστε να αποτύχουμε κι άλλοτε επιβιώνουμε. Ο τίτλος είναι μια μεταφορά. Δεν χρησιμοποιούνται οι λέξεις ρεαλιστικά. Είναι ένα αίνιγμα.

Αφιερώνετε το βιβλίο σας στον αδερφό σας, ο οποίος όπως σημειώνετε, σας έκανε καλύτερο άνθρωπο. Τι ρόλο παίζει για εσάς η οικογένειά σας στην εξέλιξή σας ως δημιουργός αλλά και άνθρωπος;

 Ο «αδερφός μου» στον οποίον απευθύνεται η αφιέρωση δεν είναι ο πραγματικός μου αδερφός. Είναι ο καλύτερος μου φίλος που πράγματι εκείνη την περίοδο της ζωής μου, μου έμαθε κάποιους νέους για μένα τρόπους προσέγγισης της ζωής και της πραγματικότητας. Τώρα όσο αναφορά την οικογένεια μου, θεωρώ πως όλα έπαιξαν τον ρόλο τους. Ο καθένας ξεχωριστά υπήρξε σημείο αναφοράς για εμένα σε κάποια στιγμή της ζωής μου. Η οικογένεια σίγουρα παίζει έναν  σπουδαίο ρόλο υποσυνείδητα ή συνειδητά  στην εξέλιξη μας, όχι μόνο ως δημιουργοί αλλά και ως άνθρωποι. Τα πρώτα παιδικά χρόνια της ζωής μας είναι από τα πιο καθοριστικά. Εγώ στην δική μου οικογένεια οφείλω ένα μεγάλο κομμάτι για αυτό που είμαι σήμερα και λέω οφείλω διότι νοιώθω μέσα μου πως κρατάω ένα δώρο που μπορώ να το δώσω απλόχερα στον κόσμο, επειδή μου έχει δοθεί καθώς μεγάλωνα. Κι αυτό είναι κάτι που μόνο μέσα από την οικογένεια μπορείς να το κατανοήσεις απόλυτα. Διότι δεν έχει μονάχα σημασία το δώρο αλλά και ο χρόνος, η στιγμή που θα σου δοθεί. Και πότε εσύ είσαι ικανός να το αξιοποιήσεις ή να το πετάξεις.

Τί ρόλο έπαιξε η οικογένεια της ηρωίδας σας στη δική της εξέλιξη;

Και στην ιστορία της ηρωίδας η οικογένεια παίζει ένα μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της. Με την μορφή της απουσίας, της απόρριψης, της εμμονής, της αποφασιστικότητας. Θα έλεγα πως στην ιστορία του βιβλίου η οικογένεια παίζει έναν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της ηρωίδας καθώς πολλές αποφάσεις για τη μετέπειτα πορεία της απορρέουν από παλιά παιδικά τραύματα ή απωθημένα.

«…Εκείνος ο αόριστος φυλάκισε για πάντα σε μια ανελεύθερη προσμονή τον ενεστώτα μας». Μπορούμε να ξορκίσουμε το παρελθόν ή θα είναι πάντα εδώ υπαγορεύοντας μας τη θέλησή του;

Φυσικά και μπορούμε να ξορκίσουμε το παρελθόν. Το παρελθόν είναι στη θέση που του ανήκει. Εμείς για να βρισκόμαστε στο παρόν καθόμαστε σε διαφορετική θέση. Κάπως έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Οι άνθρωποι πρέπει να προχωράμε κοιτώντας μπροστά χωρίς όμως να ξεχνάμε. Όλοι έχουμε ένα παρελθόν στο οποίο οφείλουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας στο μέλλον. Έτσι πιστεύω πως προχωράμε στο παρόν και ονειρευόμαστε στο μέλλον χάρη στο σύνολο των κομματιών του παρελθόντος μας. Κι έτσι το κρατάμε πάντα μέσα μας χωρίς να μας κρατάει αυτό. Το κρατάμε και συνεχίζουμε για ό,τι μπορούμε ακόμα να καταφέρουμε. Δεν γίνεται αλλιώς. Πιστεύω  πως διαφορετικά δε θα υπήρχε εξέλιξη.

Στο δελτίο Τύπου αναφέρεται ότι η ζωή τελειώνει μονάχα με την παραίτηση και την ανελευθερία. Πώς θωρακίζουμε την ελευθερία, αλλά και τη μαχητικότητα μας απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας σήμερα; 

 Ναι οτιδήποτε κι αν συμβαίνει γύρω μας ή μέσα μας αν το καλοσκεφτούμε τη στιγμή που μας συμβαίνει η ζωή έξω συνεχίζεται με τους ίδιους παλμούς. Αν αναλογιστούμε τις στιγμές που για εμάς άλλαξαν τα πάντα , ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας για κάποιους άλλους θα είναι μια διαφορετική καθημερινότητα. Την ίδια στιγμή που καίγεται ένα σπίτι, γεννιέται ένα παιδί, ένας φοιτητής παίρνει πτυχίο, ένα ζευγάρι παντρεύεται, μία μητέρα ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ και πάει λέγοντας. Μέσα σε όλη αυτή την ταυτόχρονη κίνηση καταλαβαίνεις ότι αυτή η συνέχεια κάποιες φορές σε καθορίζει σαν άνθρωπο, σε παρασύρει στη δύνη μιας ταραχής. Εκεί επιβιώνουν μονάχα όσοι είναι πραγματικά ελεύθεροι. Μέσα τους. Όσοι ξεκίνησαν με ένα όραμα που έπλασαν μικροί και το κυνηγούν ακόμη χωρίς να χάσουν την πορεία τους, χωρίς να  χαθούν μέσα στο «δεν πειράζει» της εποχής. Μέσα σε αυτό το «ε, και τι έγινε» που χάνονται σπουδαία μυαλά και μεγάλες ιδέες. Θέλω να πω πως αυτή η παραίτηση και η αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο, ακόμη και για τις προσωπικές μας βαθιές επιθυμίες που μας «ενοχλούν» το βράδυ πριν κοιμηθούμε, μας καθιστούν κάπου-κάπου παρενθέσεις μέσα σε μία μεγάλη πρόταση που γράφει με μανία κάποιος άλλος και τότε μόνο πιστεύω τελειώνει η ζωή. Τελειώνει η ελπίδα, η ανάγκη για ζωή, για εξέλιξη.

Σήμερα βρισκόμαστε παγκοσμίως σε μία αρκετά άσχημη συγκυρία κοινωνικοπολιτικών καταστάσεων κι η μαχητικότητα, η προσωπική μας ελευθερία ίσως είναι δυσκολότερο να ακουστούν, να γίνουν αισθητές και αντιληπτές. Ωστόσο και παλαιότερα υπήρχαν εξίσου άσχημες συγκυρίες κι αυτό δεν σταμάτησε κανέναν άνθρωπο να κάνει μεγάλα πράγματα. Κανέναν από αυτούς που είχαν μέσα τους την «ανάγκη» να μιλήσουν. Θέλει και λίγο την δική μας προσωπική εμπλοκή μέσα σε όλο αυτό. Χρειάζεται να είμαστε εμμονικοί με τη ζωή και τα θέλω μας. Χρειάζεται να τολμάμε και να επιλέγουμε τη συνέχεια, να μην την ανεχόμαστε. Να επιλέγουμε μία συνέχεια που θα επιμένουμε να την επιλέγουμε κάθε μέρα.

Είστε παράλληλα, ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός. Η μια ιδιότητά σας δρα συμπληρωματικά ως προς την άλλη; Υπάρχει κάποια από αυτές που πάντα θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην καρδιά σας; 

Να,ι κάπως έτσι συμβαίνει. Η μία αλληλεπιδρά με την άλλη κι αυτό είναι κάποιες φορές αρκετά βοηθητικό. Σίγουρα η υποκριτική και η σκηνοθεσία έχουν το βασικό ρόλο στη ζωή μου. Είναι αυτό που έχω επιλέξει να σπουδάσω στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία. Είναι ας πούμε αυτό που αγαπάω περισσότερο, που βρίσκεται στην καθημερινότητα μου. Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας βήματα;

Οι δύο παραστάσεις που ετοιμάζω το δεύτερο μισό της θεατρικής σαιζόν στην Αθήνα. Η τρίτη μικρού μήκους ταινία που ετοιμάζω και έχω ξεκινήσει να γράφω το επόμενο μυθιστόρημα, όμως αυτό είναι κάτι που βρίσκεται ακόμα στην αρχή του.

Ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews