Συνεντεύξεις

Σπύρος Σακκάς: «Καθένας πρέπει να κυνηγάει την ωριμότητα βήμα-βήμα και να ξέρει ότι την έχει αφήσει πίσω στην παιδική του ηλικία»

Σπύρος Σακκάς: «Καθένας πρέπει να κυνηγάει την ωριμότητα βήμα-βήμα και να ξέρει ότι την έχει αφήσει πίσω στην παιδική του ηλικία»

Το εξαιρετικό μουσικό παραμύθι «Ο Πλατέρο κι Εγώ» των Mario Castelnuovo-Tedesco και Juan Ramón Jiménez παρουσιάζεται για τέσσερις μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου από τις 20 έως τις 23 Μαΐου 2017.

Στο ρόλο του αφηγητή-τραγουδιστή πρωταγωνιστεί ο διάσημος βαρύτονος Σπύρος Σακκάς, ο οποίος έχει συνεργαστεί με πάρα πολλές και σημαντικές προσωπικότητες του χώρου

Κύριε Σακκά, πείτε μας λίγα λόγια για το έργο «Ο Πλατέρο κι εγώ» που θα παρουσιάσετε τις επόμενες ημέρες.

Το έργο θα έλεγα ότι είναι το σύμβολο ενός χαμένου ανθρώπου που σήμερα δεν υπάρχει πια. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι αυτός ο χαμένος άνθρωπος οφείλει να παραμείνει στη σκέψη του σημερινού ανθρώπου ως σύμβολο της αναζήτησης. Και μ’ αυτό το σκεπτικό προσπάθησα μελετώντας και ερευνώντας το έργο επί πέντε μήνες να ανακαλύψω ένα μικρό κομμάτι μου μέσα του. Ψήγματα από την αναζήτηση αυτή εμφανίστηκαν, τα οποία ήταν εις θέση να με συγκινήσουν μερικές φορές σε παράφορο βαθμό. Και αυτός είναι ο λόγος που χαίρομαι που το παρουσιάζουμε και ελπίζω αυτά τα ψήγματα να διευρυνθούν έτσι ώστε να επαναληφθεί το έργο, που είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην Ελλάδα, και που πιστεύω ότι ως έργο μπορεί να προσφέρει τις μεγάλες συγκινήσεις που οφείλει ο άνθρωπος να αισθάνεται, ειδικά σήμερα.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με το θέατρο Τέχνης;

Το Θέατρο Τέχνης υπήρξε για πολλές δεκαετίες η ζωή όλων μας, η αρχή της πνευματικής μας εργασίας, και σε πάρα πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών και εγώ ο ίδιος, προσέφερε μεγάλη γνώση και αρχές, με τον Κάρολο Κουν να συνοδεύει την ποιότητα της τέχνης που προσπαθούμε να κάνουμε και να χαράζει μέσα μας συνεχώς νέους δρόμους συνείδησης για αυτό που λέγεται θέατρο με τη σημασία της Τέχνης που κρύβει μέσα του. Η συνεργασία μου με τον Κάρολο Κουν ξεκίνησε από το 1962 με τους Όρνιθες και τους Πέρσες και συνεχίστηκε έως τη στιγμή που έφυγε, εξακολουθεί όμως η ύπαρξή του να υπάρχει μέσα μου χαραγμένη σαν ένα σύμβολο του Θεάτρου που με συνοδεύει στις δύσκολες στιγμές μου. Χαίρομαι πολύ που το θέατρο Τέχνης μας προσέφερε τη στέγαση αυτού του θαυμάσιου και συγκινητικού ανθρώπινου έργου, του «Πλατέρο».

Ποια στιγμή στην καριέρα σας θα θυμάστε για πάντα; Ποια συνεργασία σας μέχρι στιγμής θεωρείτε σημαντικότερη;

Όλες τις θαυμάσιες στιγμές στην καριέρα μου τις θυμάμαι και όλες παίρνουν πρωταρχική σημασία για την τέχνη μου και ιδιαίτερα την πραγμάτωση της επιστημονικής σκέψης για την ανθρώπινη φωνή. Κάθε στιγμή που έφερε μέσα της το πρόσταγμα της ερευνητικής προσπάθειας είναι εντυπωμένη μέσα μου με μία μεγαλοπρέπεια. Δε θα μπορούσα σήμερα αλήθεια να επιλέξω ανάμεσα σε τόσα πολλά χρόνια ζωής και εργασίας, και όσες υπήρξαν επιτυχείς στιγμές ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες  με σημαντικούς φίλους και ανθρώπους της τέχνης όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Κάρολος Κουν, ο Νίκος Γκάτσος, Ιάννης Ξενάκης, Θεόδωρος Αντωνίου, Γιώργος Κουρουπός και δεκάδες άλλων μεγάλων συνθετών, δημιουργών και σκηνοθετών που είχα την τύχη να μοιραστώ πάρα πολλά χρόνια στην καλλιτεχνική μου ζωή.

Έχετε ζήσει και δουλέψει σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ποια χώρα είναι ιδανικότερη για ένα βαρύτονο όπως εσείς να προάγει την καριέρα του;

Δε θεωρώ ότι υπάρχει κάποια ιδανική χώρα για να ζούνε οι βαρύτονοι! Αφού πρώτα απ’ όλα ένας βαρύτονος οφείλει να προσπαθεί να «γίνει» καλλιτέχνης! Όσο κανείς «γίνεται» (με την έννοια του μεταμορφώνεται) καλλιτέχνης, τότε το ερώτημα της καλλιτεχνικής του ύπαρξης επανέρχεται εκ νέου. Και αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο βαρύτονους, τενόρους, μουσικούς, ηθοποιούς, αφορά κάθε άνθρωπο σε όλες του της εκδηλώσεις, σε όποια χώρα κι αν ζει. Δε χωράει βέβαια αμφιβολία ότι ένας κλασικός βαρύτονος ανθεί εκεί όπου η όπερα δρα με μεγάλες επιτυχίες και με πλήρη αποδοχή από το κοινό που την παρακολουθεί.

Υπάρχει κάποιος συνθέτης τον οποίο θαυμάζετε και θα θέλατε να είχε γράψει κάτι αποκλειστικά για εσάς;

Δε νομίζω ότι έχει υπάρξει κάποιος συνθέτης, ή θα υπάρξει, ο οποίος να μπορέσει να καλύψει το φάσμα, την ποιότητα και τη δύναμη των έργων που έχουνε γραφεί για τη φωνή μου, από συνθέτες όπως ο John Cage, Lutosławski, Iannis Xenakis, Μάνος Χατζιδάκις, Ligeti, Χρήστου, και πολλοί άλλοι. Αναφερόμενος τώρα σε κλασσικούς συνθέτες, αισθάνομαι ότι όλοι οι συνθέτες της κλασικής περιόδου (από την αναγέννηση μέχρι τον Stravinsky) έχουν γράψει τα έργα τους για να μπορώ κι εγώ να μπω μέσα στη δράση τους, στη σκέψη τους και στην ποιότητά τους, μου έχουν χαρίσει δηλαδή τη ζωή τους για να γίνω εγώ καλλίτερος καλλιτέχνης, και μ αυτό το σκεπτικό πάλι δε θα μπορούσα να επιλέξω, παρ’ ότι η πρώτη μου αγάπη ήταν ο Mozart επειδή σπούδασα στο Salzburg και μεγάλωσα μαζί του. Εντούτοις ο ίδιος ο Mozart μου έδειξε ότι δεν έπρεπε να γίνω καλλιτέχνης «μονογαμικός» και να κοιτάξω και άλλους σημαντικούς που αγωνίζονται για τους ίδιους λόγους: συνθέτες, συγγραφείς, σκηνοθέτες, ποιητές, καλλιτέχνες.

Είχατε συνεργαστεί και ήσασταν φίλοι με τον αείμνηστο Μάνο Χατζιδάκι. Πώς νιώσατε όταν πρωτοσυνεργαστήκατε; Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιο περιστατικό από τη γνωριμία σας;

Η απουσία του Μάνου από τη ζωή μας και τη ζωή μου είναι τόσο μεγάλη ειδικά τα τελευταία είκοσι χρόνια που μας έχει φύγει και η συγκίνηση που μου προκαλείται κάθε στιγμή όταν βαθειά μοιράζομαι τη μνήμη μαζί του, είναι εξαιρετικά προσωπική και δε νομίζω να μπορεί κάποιος να τη νοιώσει ή να την καταλάβει αντίστοιχα. Κάθε στιγμή που ξεκινούσαμε να μελετήσουμε ένα έργο του, όσο παλιό και να ήτανε, και 20 και 30 χρόνια να το είχε γράψει πριν, ήταν και για κείνον και για μένα ένα καινούριο περιστατικό. Ώρες ατέλειωτες θα ψάχναμε μία πολύ μικρή φράση, πού θα έπρεπε να οδηγηθεί, πώς να ειπωθεί, κι ήταν τόσο συγκινητικός μ’ ένα χαμόγελο παιδικό στο πρόσωπό του που ζητούσε να κάνουμε κι άλλες δοκιμές κι άλλες πρόβες, μέρες και νύχτες, ενώ μπορεί να είχαμε παρουσιάσει το πρόγραμμα 200 φορές στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, επικαλούμενος δε, όταν τον ρωτούσα, ότι δεν είναι επαγγελματίας πιανίστας και ότι πρέπει να γυμνάζει τα χέρια του παίζοντας! Η διακριτικότητά του, η μεγαλοσύνη του στους ανθρώπους που είχανε παιδική καρδιά, ήταν τόσο μεγάλη και σπουδαία, που δε νομίζω ότι χρειάζεται να συζητήσω άλλα πράγματα γύρω από αυτόν, δεν πρέπει ένα τέτοιο θαύμα που έζησε και μεγάλωσε στον τόπο μας να το εξασθενούμε σήμερα χρησιμοποιώντας τον με οποιονδήποτε τρόπο, ή το έργο του λανθασμένα, με αποτέλεσμα να ευτελίζεται η απουσία του. Προσοχή στον Μάνο Χατζιδάκι!

Έχετε ιδρύσει στην Αμερική το εργαστήριο φωνητικής έρευνας, καθώς επίσης έχετε διδάξει φωνητική αγωγή και φιλοσοφία του ανθρώπινου ήχου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ποιο από τα δυο φοιτητικά κοινά θεωρείτε μουσικά πιο «ώριμο», αυτό της Ελλάδας ή της Αμερικής;

Στην Αμερική ιδρύθηκε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Washington το Εργαστήριο Φωνητικής Έρευνας το οποίο οδηγήθηκε σε Κέντρο Φωνητικών Τεχνών, ελπίζοντας ότι κάποιος θα το λάβει υπόψιν του σοβαρά και θα δημιουργηθεί ένα σημαντικό Κέντρο των Τεχνών, που με μια επιστημονικότατα και βαθειά συνείδηση στον άνθρωπο και στο σώμα του, στα βάσανά του στα τερτίπια του στις επικινδυνότητες του νου του και στις πιέσεις και νευρώσεις που υφίσταται συνεχώς με μεγάλη συχνότητα, θα μπορέσει να δώσει πραγματικά πανεπιστημιακές σπουδές με μια …μελλοντικότητα σαν κι αυτές που είχαμε στο κράτος της Λιλιπούπολης, ώστε να αποκαλυφθεί εκ νέου η ανθρώπινη φωνή στη λειτουργία της και τη φιλοσοφία της. Το Αριστοτέλειο έχει υπάρξει 10 χρόνια στη ζωή μου, με 25 χρόνια να προηγούνται στην Αμερική σε πολλά πανεπιστήμια που υποδέχτηκαν με θέρμη την έρευνα στη φωνητική αγωγή και στα πειραματικά πεδία. Πολλά πανεπιστήμια και ερευνητικά προγράμματα, τόσο στην Αμερική όσο και στη Γαλλία και Γερμανία, έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι και σήμερα υπό τις κατεθύνσεις του Κέντρου, συμπληρώνοντας έτσι 45 χρόνια καθημερινής έρευνας και παρακολούθησης της φωνής. Ως προς την ωριμότητα του κοινού, κανένα δε θεωρώ ότι είναι, ούτε στην Αμερική ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη γενικότερα, διότι αν ωριμάσει το κοινό τότε θα αποβλακωθεί οριστικά! Ο καθένας θα πρέπει την ωριμότητα να την κυνηγάει βήμα προς βήμα, να την αναζητάει να την αναλύει και να ξέρει ότι την ωριμότητα την έχει αφήσει πίσω στην παιδική του ηλικία.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Το μόνο που μπορώ να πω για επόμενα σχέδια είναι οι προσπάθειες για τη συχνή αναβίωση των έργων του Ιάννη Ξενάκη και κυρίως της Ορέστειας, η προσπάθεια να δημιουργήσουμε ένα διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης, τραγουδιού και ποίησης για τον Μάνο Χατζιδάκι, και το πιο «ύποπτο» ακόμη σχέδιο είναι να γκρεμιστεί όλο αυτό το παιδαγωγικό σύστημα που υπάρχει στη μουσική και να βγει κάτι αληθινό πίσω από αυτό. Αυτό το τελευταίο αν θέλετε το γράφετε και με εκθέτετε, αν δε θέλετε δεν το γράφετε και με εκθέτετε ακόμα περισσότερο, στον εαυτό μου.

Ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews