Συνεντεύξεις

Βασιλική Διαλυνά: «Δε θα ήθελα να μου τριβελίζουν το μυαλό εμμονικά παράλογες ιδέες κανονικότητας & εφησυχασμού»

Βασιλική Διαλυνά: «Δε θα ήθελα να μου τριβελίζουν το μυαλό εμμονικά παράλογες ιδέες κανονικότητας & εφησυχασμού»

Ένα κλασσικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, «ο Παίκτης» του Ντοστογιέφσκι ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο 104 (περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ), μία άρτια παράσταση σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη.  Η ιστοσελίδα μας είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με μία εκ των πρωταγωνιστριών, τη Βασιλική Διαλυνά.

Κυρία Διαλυνά, πείτε μας λίγα λόγια για το έργο και τους ρόλους που υποδύεστε.

Ο Παίκτης του Ντοστογιέφσκι καταπιάνεται με το πανανθρώπινο πρόβλημα του εθισμού στον τζόγο. Στην παράσταση υποδύομαι την Μπλανς, μια «κοκότα» της εποχής που κινείται μεταξύ του καλού κόσμου και της ανομίας, φιλόδοξη και άπληστη και τη τρομερή και φοβερή Μπαμπούλινκα, η οποία παρεμβαίνει με σκοπό να «βάλει» τάξη και να επαναφέρει την οικογένεια στον ίσιο δρόμο, αλλά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο…

Με ποια από τις ηρωίδες σας ταυτίζεστε περισσότερο, της Μπλανς ή της Μπαμπούλινκα;

Σπανίως δεν έχω ταυτιστεί με τους ρόλους που υποδύομαι σε στιγμές τους. Όλοι έχουν κάτι από μένα και σε όλους βρίσκω κομμάτια δικά μου. Οι άνθρωποι και κατ’ επέκταση οι ρόλοι που γράφονται από τους ανθρώπους, ποτέ δεν είναι ένα πράγμα. Η ιδιαιτερότητα στους ρόλους είναι πως χρειάζεται κάθε φορά να πιαστείς από ένα ίσως χαρακτηριστικό για διαμορφώσεις και να πλάσεις τον ανθρώπινο τύπο σε συγκεκριμένες συνθήκες. Υπό αυτή την έννοια στην παρούσα παράσταση ταυτίζομαι με την ελευθεριότητα υπό όρους της Μπλανς, αλλά και με τον συντηρητισμό της παλαιότερης γενιάς της Μπαμπούλινκας, το οποίο φαίνεται κάπως παράδοξο, όμως νοιώθω πως και οι δύο αγγίζουν δικές μου πτυχές.

Πόσο επίκαιρος είναι ο «Παίκτης», ένα κείμενο σχεδόν δυο αιώνων; Πώς ανταποκρίνεται το νεαρό κοινό στην παράσταση;

Τρομερά επίκαιρος, όσο τρομερά επίκαιρος είναι και ο εθισμός κάθε τύπου, πόσο μάλλον του τζόγου, στις μέρες μας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας -από 18 και πάνω- έρχονται στην παράσταση και ταυτίζονται με το θέμα. Συμμετέχουν, γνωρίζουν τους κανόνες, συμπάσχουν, οι περισσότεροι λίγο πολύ έχουν έρθει σε επαφή με την έννοια του τζόγου, είτε ως βίωμα, είτε ως εικόνα που φέρουν από το κοντινό τους περιβάλλον.

Κατά τη διάρκεια του έργου φοράτε κάποιες μάσκες με τη μορφή ζώων, που μάλλον έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Τί συμβολίζει καθεμιά εξ αυτών;

Η κάθε μια αντιπροσωπεύει κι από ένα ζώο -σκύλος, πρόβατο, γάϊδαρος, γουρούνι- και όλες μαζί συμβολίζουν το ένστικτο. Αυτή τη βιολογική ορμή των ζωντανών οργανισμών προς συγκεκριμένες συμπεριφορές ή αντιδράσεις υπό συνθήκες, στην προκειμένη τη συνθήκη του τζόγου. Τα ζώα είναι πιο «ξεκάθαρα» απέναντι στα ένστικτά τους, δεν ταλαιπωρούνται από δεύτερες σκέψεις, ορμάνε απευθείας στο αντικείμενο του πόθου τους. Όπως ακριβώς αντιδράει και ο άνθρωπος όταν βρίσκεται υπό την επήρεια των εθισμών του.

Τελικά, τα πάθη είναι αναγκαία στη ζωή; Εσάς ποιο είναι το μεγαλύτερο σας πάθος και τί δε θα θέλατε με τίποτα να έχετε ως πάθος;

Αλίμονο αν δεν ήταν αναγκαία τα πάθη, ώστε να εκτονώνουμε τα ένστικτα, αλλά και να αντιλαμβανόμαστε το μέτρο. Εμένα το μεγαλύτερο πάθος μου είναι… το φαγητό… Με τίποτα δε θα ήθελα να έχω εξάρτηση από άλλες ουσίες και επ’ ουδενί δε θα ήθελα να μου τριβελίζουν το μυαλό εμμονικά παράλογες ιδέες κανονικότητας και εφησυχασμού.

Υπάρχει ρόλος που μετανιώσατε που τον παίξατε και ρόλος που είναι το μεγάλο σας απωθημένο να παίξετε;

Δεν έχω μετανιώσει για κάποιο ρόλο και έχω απωθημένο να παίξω τα πάντα.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Ναι, αλλά είναι νωρίς να πούμε περισσότερα..

Ευχαριστούμε πολύ!

 

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews