Συνεντεύξεις

Βίκυ Μωραγιάννη: «Πίστευα στον Άγιο Βασίλη μέχρι τα 12 και στις νεράιδες του δάσους μέχρι τα 25»

Βίκυ Μωραγιάννη: «Πίστευα στον Άγιο Βασίλη μέχρι τα 12 και στις νεράιδες του δάσους μέχρι τα 25»

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του μυθιστορήματος της Βίκυς Μωραγιάννη «Παρίσι στον κύβο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για ένα βιβλίο δροσερό, γεμάτο έρωτα, νεανικές ανησυχίες αλλά και πολύ χιούμορ (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κυρία Μωραγιάννη, πώς προέκυψε η ιδέα για το «Παρίσι στον Κύβο»;

Το 2003 πήγα στο Παρίσι για Μεταπτυχιακές Σπουδές κι έζησα μια πραγματικά μοναδική εμπειρία. Παρά τις πολλές δυσκολίες, μου συνέβαιναν συνέχεια μαγικά πράγματα κι επειδή πάντα ήμουν λάτρης του κινηματογράφου, μόλις γύρισα από το Παρίσι σκέφτηκα να κάνω απόπειρα να γράψω ένα σενάριο για ταινία  φτιάχνοντας τρεις ηρωίδες που θα περιείχαν στοιχεία από τα όσα έζησα εγώ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν άκρως απογοητευτικό. Χρόνια μετά, βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη, παντρεμένη και άνεργη, κλεισμένη σε ένα διαμέρισμα. Έβγαλα το σενάριο από το συρτάρι, το διάβασα μία φορά και μετά το πέταξα στα σκουπίδια ξεκινώντας από το μηδέν και φτιάχνοντας τρία ολοκαίνουργια απίθανα πλάσματα που τα βασικά τους στοιχεία ήταν το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που κάθε μέρα ανυπομονούσα να επιστρέψω στον κόσμο τους.

Υπάρχει παιδική ανάμνησή σας που σας έχει στιγματίσει;

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ροζ και καραμελένια σε σημείο που ως έφηβη έπρεπε να εφευρίσκω προβλήματα για να μπορώ να επαναστατήσω κι εγώ με κάτι όπως οι υπόλοιποι φίλοι μου. Πίστευα στον Άγιο Βασίλη μέχρι τα 12 και στις νεράιδες του δάσους μέχρι τα 25.  Κοιτάζοντας πίσω έχω την αίσθηση ότι ένας από τους λόγους που δεν μπορούσα να γράψω παρά μόνο σπαράγματα μέχρι κάποια ηλικία ήταν η έλλειψη πραγματικού πόνου από τη ζωή μου. Πιστεύω ότι ο πόνος είναι αφορμή για δημιουργία. Όλο αυτό φυσικά άλλαξε όταν έχασα τον πατέρα μου από καρκίνο λίγο πριν κλείσω τα 30.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο βιβλίο; Με ποια από τις ηρωίδες θα λέγατε ότι είστε πιο κοντά;

Το βιβλίο αυτό είναι απλά ένα παράξενο ανακάτεμα αλήθειας, εμπειριών, αστείων αναμνήσεων, φαντασιώσεων και ονείρων. Και οι τρεις ηρωίδες έχουν στοιχεία του χαρακτήρα που είχα στα 23. Πλέον δεν ταυτίζομαι με καμία όπως άλλωστε και καμία από τις συνομήλικες μου ή μεγαλύτερες σε ηλικία αναγνώστριες οι οποίες πρέπει πάντα να κάνουν μια διαδικασία αναδρομής για να ταυτιστούν. Αντίθετα τα μηνύματα που παίρνω από φοιτήτριες είναι γεμάτα ενθουσιασμό.

Έχετε σκεφτεί συνέχεια στη ζωή των ηρωίδων σας; Πώς θα ήταν 20 χρόνια μετά;

Η συνέχεια του «Παρίσι στον Κύβο» υπάρχει ολόκληρη στο κεφάλι μου και είναι απλά ξεκαρδιστική. Παρόλο όμως που μου έχει ζητηθεί επανειλημμένα, αποφάσισα να μην το κάνω, τουλάχιστον όχι ακόμα. Προτιμώ να δοκιμάσω κι άλλα είδη πρώτα.

Τελικά είναι σημαντικότερο να είμαστε περήφανοι για αυτό που κάνουμε ή για αυτό που είμαστε;

Η ψυχολογία ήταν πάντα από τα αγαπημένα μου σπορ και προσπαθώ ασταμάτητα να καταλάβω τόσο τον εαυτό μου όσο και τους άλλους ανθρώπους. Στα πλαίσια αυτής της συνεχούς αναζήτησης έχω καταλήξει ότι είναι πρωταρχικής σημασίας να είναι κανείς ευτυχισμένος με αυτό που είναι, αν είναι και περήφανος ακόμα καλύτερα. Έχω συναντήσει στη ζωή μου τρανταχτά παραδείγματα ανθρώπων που όλα τους πηγαίνουν πάντα στραβά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, επειδή δεν αντέχουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Όλο αυτό βέβαια είναι χρήσιμο υλικό για μελλοντικά βιβλία! Αντίθετα μπορούμε να κάνουμε μια δουλειά π.χ. για την οποία να μην είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο σημαντικό.

Έχετε ζήσει σε Αθήνα, Παρίσι και Κωνσταντινούπολη. Αν έπρεπε να επιλέξετε να ζήσετε μέχρι το τέλος της ζωής σας σε μία από αυτές τις πόλεις, ποια θα ήταν αυτή;

Θεωρώ τον εαυτό μου κολλημένη Αθηναία. Ακόμα κι όταν ζούσα στο Παρίσι που το θεωρώ την ομορφότερη πόλη του κόσμου, μετρούσα τις μέρες να γυρίσω. Για την Κωνσταντινούπολη δεν το συζητώ καν, δεν ταιριάξαμε καθόλου παρόλο που αγαπώ την τούρκικη κουλτούρα και γλώσσα και γέννησα εκεί και τον γιο μου. Έχω γράψει διάφορα για τις κωμικοτραγικές περιπέτειες μου στην Πόλη στο blog και στο βιβλίο μου με τίτλο Η Αλίκη στη Χώρα των Μεγάλων. Για να απαντήσω λοιπόν, το όνειρό μου είναι να τελειώσω τις μέρες μου στην Αθήνα και μάλιστα στο κέντρο της για να μπορώ να πηγαίνω κάθε βδομάδα στο θέατρο με τα πόδια!

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Χωρίς να καταλάβω πώς έγινε, είμαι για μια ακόμη φορά σε αυτή τη φάση που στο μυαλό μου διαδραματίζεται ασταμάτητα μια παράλληλη πραγματικότητα που παλεύει ν’ αποτυπωθεί σε λέξεις. Τους καινούργιους μου ήρωες τους έχω ήδη αγαπήσει βαθιά και ανυπομονώ να μοιραστώ τη ζωή τους με τους αναγνώστες.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Στο λινκ που ακολουθεί δείτε την αφίσα για την παρουσίαση του βιβλίου στo Public Περιστερίου την Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου

Αφίσα παρουσίασης

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews