Συνεντεύξεις

Ζέτα Κουντούρη: «Ακολουθώ τους ήρωές μου μόνον μέχρι το σημείο που οι ίδιοι μου το επιτρέπουν»

Ζέτα Κουντούρη: «Ακολουθώ τους ήρωές μου μόνον μέχρι το σημείο που οι ίδιοι μου το επιτρέπουν»

Πάθη, έρωτες, μυστικά, θάνατος, αλλά και ζωή συναντά κανείς στις σελίδες της συλλογής διηγήματων «Λίγο πριν βρέξει» της Ζέτας Κουντούρη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κυρία Κουντούρη, γιατί επιλέξατε αυτό τον τίτλο για τα διηγήματά σας;

Οι συλλογές διηγημάτων παίρνουν κατά κανόνα τον τίτλο τους από το ένα εξ αυτών. Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση το «λίγο πριν βρέξει» δεν αποτελεί απλώς τον τίτλο ενός εκ των διηγημάτων, αλλά μια ευρύτερη θεματική ενότητα, καθώς στα περισσότερα από αυτά το νερό της βροχής δρα καταλυτικά στην πορεία της όλης πλοκής, παράλληλα με τη μουντή ατμόσφαιρα μέσα στην οποία κινούνται οι ήρωες, περιμένοντας μαζί με την βροχή και ένα είδος  λύτρωσης, που άλλοτε επέρχεται και άλλοτε όχι.

Στις ιστορίες σας προβάλλετε διλημματικές καταστάσεις, αγαπημένη τακτική για ένα συγγραφέα, αλλά και για τον αναγνώστη. Αλήθεια, εσείς έχετε καταλήξει την ιστορία στο μυαλό σας ή τελειώνει εκεί που τελειώνει και η πένα σας;

Δεν ξέρω αν οι διλημματικές καταστάσεις αποτελούν εν γένει αγαπημένη τακτική για ένα συγγραφέα, προσωπικά κάποιες φορές έχω ακούσει σοβαρές επικρίσεις ως προς αυτό,  επειδή όμως κανείς δεν μπορεί να γράψει με τρόπο διαφορετικό απ’ αυτόν που αισθάνεται, επιτρέψτε μου να σας εξομολογηθώ ότι, όπως οι ήρωές μου έτσι ακριβώς και εγώ, αμφιβάλλω διαρκώς για το τί είναι αλήθεια και τί ψέμα, κι αυτό, ασφαλώς είναι από μόνο του ένα δίλημμα που δημιουργεί επιπλέον και το πρόβλημα  για το πώς θα πρέπει να συμπεριφερθεί κανείς.

Τώρα όσον αφορά την ερώτησή σας, αν έχω καταλήξει την ιστορία στο μυαλό μου ή αν τελειώνει εκεί που τελειώνει και η πένα μου, πρέπει να σας πω ότι, όταν ξεκινώ να γράφω μια ιστορία τις περισσότερες φορές, αν εξαιρέσει κανείς ένα πρώτο βιωματικό ερέθισμα που με ιντριγκάρει και δεν με αφήνει να κάνω πίσω, ελάχιστα πράγματα είναι κατασταλαγμένα μέσα μου. Αυτό που κάνω είναι να ακολουθώ κατά πόδας τους ήρωές μου αλλά μόνον μέχρι το σημείο που οι ίδιοι μου το επιτρέπουν. Όταν εκείνοι αποφασίζουν να αποσυρθούν από το οπτικό μου πεδίο αποσύρομαι ταυτόχρονα κι εγώ και εκεί είναι που αφήνω τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, ίδια ή διαφορετικά από τα δικά μου, πιστεύω πως δεν έχει την παραμικρή σημασία.

Είστε δικηγόρος. Βασίζεται κάποιο από τα διηγήματα της συλλογής σας σε  πραγματική ιστορία που έτυχε να ζήσετε/ακούσετε ή είναι αποτελούν αποκυήματα φαντασίας;

Νομίζω πως το γεγονός ότι εργάστηκα ως δικηγόρος δεν επηρέασε τον τρόπο γραφής μου, παρ’ όλο που κάποιες από  τις ιστορίες μου έχουν χαρακτηρισθεί   νουάρ.

Ωστόσο, τα περισσότερα διηγήματα της τελευταίας μου  συλλογής στηρίζονται κυρίως σε πραγματικές ιστορίες που έτυχε να ζήσω προσωπικά ή να ακούσω από άλλους και να με ταρακουνήσουν, διανθίζοντάς τες βέβαια με στοιχεία που, για  ευνόητους λόγους τις  καθιστούν μη αναγνωρίσιμες. Ασφαλώς και η φαντασία διεκδικεί ένα  ποσοστό συμμετοχής στη  μέχρι σήμερα δουλειά μου.

Ποιο βιβλίο που διαβάσατε σας έχει κάνει περισσότερη εντύπωση;

Είναι πολλά τα βιβλία που με έχουν εντυπωσιάσει, όχι μόνο στην  ξένη, αλλά και στην ελληνική λογοτεχνία, οπότε δυσκολεύομαι να απαντήσω. Ίσως πέρα από τη λογοτεχνική του αποτίμηση, το συγκεκριμένο γεγονός να έχει να κάνει με την εποχή, τις συγκυρίες και κυρίως την ψυχική μου κατάσταση όταν διαβάζω. Αυτό που μου συμβαίνει, και θέλω να το επισημάνω, είναι πως συχνά, όταν τελειώνω ένα βιβλίο που μου άρεσε ιδιαίτερα, σταματάω για κάποιο διάστημα να γράφω, γιατί φοβάμαι πως η επίδρασή του θα είναι τέτοια που θα γίνει αντιληπτή από τον αναγνώστη μέσα από το γράψιμό μου.

Τί εύχεστε να προλάβετε στη ζωή σας «λίγο πριν βρέξει»;

Η ερώτησή σας δείχνει ότι κατανοήσατε τη σημασία του τίτλου καλύτερα απ’ όσο την ανέλυσα εγώ, και σας ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό. Είναι όμως τόσα πολλά αυτά που θέλει και δεν προλαβαίνει να κάνει κανείς στη ζωή του… Εκτός της πεζογραφίας έχω γράψει σε όλα αυτά τα χρόνια και κάποια ελάχιστα ποιήματα, αμφίβολης αξίας. Το λέω αυτό μόνο και μόνο για να απαντήσω στο ερώτημά σας με κάποιους στίχους που πρέπει να είχα γράψει όταν ήμουν είκοσι περίπου ετών. Με εξέφραζαν τότε, με εκφράζουν σήμερα και δεν νομίζω ότι θα πάψουν ποτέ να με εκφράζουν:

«Θα ήθελα να έκανα κάτι απλό/ και να ‘ναι όμορφο/ σαν τα λουλούδια, σαν τ’ αστέρια, σαν το χώμα/ καθώς οι μέρες μου κυλάνε τόσο γρήγορα/ η αγωνία με καίει/ που τίποτα δεν έκανα ακόμα».

Είναι πολλά συνεπώς αυτά που θα ήθελα να κάνω ακόμη στη ζωή μου «λίγο πριν βρέξει».

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Συνήθως ανάμεσα σε δύο βιβλία ή  ανάμεσα σε ένα που εκδόθηκε και στην απόπειρα συγγραφής ενός νέου αφήνω  να μεσολαβήσει κάποιο διάστημα, έτσι  ώστε να μπορώ να απομακρυνθώ τόσο από την ατμόσφαιρα όσο και από τις ζωές των ηρώων μου, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Ακόμη όμως και στις εποχές που ένας συγγραφέας δεν γράφει, εκών άκων, δεν παύει να κυοφορεί μέσα του κάτι καινούργιο, έστω και αν οι ωδίνες του τοκετού φαντάζουν μάλλον μακρινές.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews