Ελλάδα

20 (+1) ταινίες… επανάστασης (Γιούργιααα!)!

20 (+1) ταινίες… επανάστασης (Γιούργιααα!)!

 

Με το λάβαρο ψηλά, το πληκτρολόγιο οπλισμένο και φορώντας τη μπαρουτοκαπνισμένη (κινηματογραφική) φουστανέλα του, ο Ηλίας Γεροντόπουλος προτείνει (μέρες που ‘ναι), ’21 ταινίες “επανάστασης” που σημάδεψαν τον κόσμο κάπου, κάπως, κάποτε…

1.Ρώμη, 73 π.Χ.: Spartacus****

Η μεγάλη επανάσταση των σκλάβων, κάτω απ’ την ηγεσία του εμπνευσμένου ηγέτη τους, Σπάρτακου. Μια επανάσταση που απείλησε τα θεμέλια ολόκληρης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας… Με καστ που σου… λύνει τα χέρια (Κέρκ Ντάγκλας, Λόρενς Ολίβιε, Πήτερ Ουστίνοφ, Τόνι Κέρτις) και σενάριο “ποπολάρικης” ρητορείας που αφήνει σαφείς αιχμές για τη μακαρθική πολιτική περί κομουνιστικής απειλής (γραμμένο απ’ τον “στιγματισμένο” Ντάλτον Τράμπο), η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις με τη μεγαλοπρέπεια και την αλήθεια της. Ο αληθινός πρωταγωνιστής ωστόσο, είναι (ως συνήθως) άλλος. Είναι ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, που αφήνει ξανά τη στάμπα του (έστω και λίγο πιο ξεθωριασμένη, σε σχέση με άλλες ταινίες) σε ακόμη ένα αριστούργημα. Συμβολισμοί (ο “εσταυρωμένος” Σπάρτακος), επαγγελματισμός, άψογα γυρισμένες μάχες, και πίσω απ’ όλα το πονηρά χαμογελαστό, αιχμηρό, κυνικό μάτι του πιο αδικημένου σκηνοθέτη της γενιάς του.

2.Αγγλία, 1190: Robin Hood**** 

Η απόφαση του βασιλιά Ριχάρδου της Αγγλίας να φύγει με τους σταυροφόρους του για τους Αγίους Τόπους, δίνει την ευκαιρία στον αδερφό του, πρίγκηπα Ιωάννη, να σφετεριστεί τον θρόνο και να κάνει ανυπόφορη τη ζωή των υπηκόων του. Μόνη ελπίδα του λαού, ο Ρομπέν. Ένας επαναστάτης, πρώην ευγενής, που ζει στην παρανομία με μοναδικό σκοπό να κλέβει απ’ τους πλούσιους για να δίνει στους φτωχούς… Μέσα στο επαναστατικό πνεύμα κι εγώ, θ’ αφήσω στην άκρη τον Κέβιν Κόστνερ και τον Ράσελ Κρόου, και θ’ ασχοληθώ με την αλεπού του Ντίσνεϋ. Όχι μόνο γιατί είμαι ο γνωστός μπέμπης που βλέπει καρτούν μισή δεκαετία μετά την ενηλικίωση (και κατεβάζει μια κούτα Φαρίν Λακτέ στην καθησιά του), αλλά γιατί εδώ μιλάμε για την (με διαφορά) καλύτερη ταινία της ζωής του θρυλικού Άγγλου ληστή. Με εξαιρετικής αισθητικής “ακουαρέλα” και σπαρταριστούς διαλόγους, σέβεται το μύθο του Ρομπέν αλλά δεν διστάζει να γεμίσει τον κόσμο του Νότιγχαμ με κλώσες, ασθενικά λιοντάρια, φίδια, αρκούδες, κουνέλια και φυσικά… αλεπούδες! Και μην ξεχάσω: την προσοχή σας στην ελληνική (γεμάτη ατάκες) μεταγλώττιση (εποχής ’73 παρακαλώ!), και στον κόκορα-τροβαδούρο που κλέβει την παράσταση με τις… “πενιές του”.

3.Σκωτία, 1297: Braveheart***

Οι αγώνες του Σκωτσέζου ευγενή Γουίλιαμ Γουάλας για την απελευθέρωση της Σκωτίας απ’ την αγγλική κυριαρχία… Η μεγαλύτερη (μετά το “Apocalypto”) σκηνοθετική στιγμή του Μελ Γκίμπσον. Το “Braveheart” είναι ένα επικό, πολεμικό φιλμ που αφήνει ελεύθερα να κυριαρχήσουν τα βασικά χαρακτηριστικά του έπους και του πολέμου: είναι άγριο, βίαιο, σκληροτράχηλα θεαματικό. Ίσως χάνει έδαφος απ’ την κομματάκι άνευρη (στις σκηνές της ηρεμίας) ερμηνεία του ίδιου του Γκίμπσον, όμως κερδίζει και με το παραπάνω χάρη στην αριστουργηματική σκηνοθεσία και την εμμονή του σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή να γυρίζει ταινίες που αποτελούν ως την παραμικρή τους λεπτομέρεια άψογη απεικόνιση της εποχής. Η Σκωτία του “Braveheart” είναι “σκωτσέζικη” ως το μεδούλι (ρούχα, προφορά κ.α.), και μέσα σ’ αυτή τη Σκωτία η ταινία είναι ένα φουσκωμένο ποτάμι που σε παρασύρει στο δρόμο της ελευθερίας.

4.Αμερική, 1776 : The patriot**

Ο Μπέντζαμι Μάρτιν, κάποτε σπουδαίος πολεμιστής της ανεξαρτησίας, μετά το θάνατο της γυναίκας του, αποφασίζει να μείνει αμέτοχος. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που οι Άγγλοι θέτουν σε κίνδυνο την οικογένειά του… Περιπετειούλα της σειράς είναι, με Μελ Γκίμπσον επίσης της σειράς, βγαλμένη απ’ το κλισεδιάρικο Χόλιγουντ του 2000. Ωστόσο δεν μπορούσα να κάνω αφιέρωμα στις επαναστάσεις χωρίς “αμερικανικό” χρώμα. Κι αυτή η ταινία, μέτρια γυρισμένη μεν, είναι εμποτισμένη με όλο το “αμερικάνικο” χρώμα της αστερόεσσας. Και μη χειρότερα; Πάλι καλά; Η επιλογή δική σας…

5.Γαλλία, 1793: Danton***

H διαμάχη των δύο ηγετικών μορφών της γαλλικής επανάστασης: του γυναικά, συνήθως μεθυσμένου, μερικώς διεφθαρμένου Δαντών, και του σκληρού και άκαμπτου Ροβεσπιέρου. Ο πρώτος πιστεύει στους ανθρώπους και στη δύναμη της ελπίδας, ο δεύτερος κυβερνά με την ψυχρότητα… δικτάτορα. Η κόντρα ανάμεσα τους, μοιραία. Μια κόντρα που κορυφώνεται με φόντο τη γκιλοτίνα… Ο Πολωνός Αντρέι Βάιντα χρησιμοποιεί το θεατρικό “Υπόθεση Δαντών” του συμπατριώτη του Στανισλάβα Πρζιμπισέφσκα (μα είναι όνομα αυτό ρε μεγάλε!), για να πετάξει τις σπόντες του στην πολιτική καθημερινότητα της Πολωνίας. Παράλληλα όμως, απεικονίζει την εποχή της τρομοκρατίας στο Παρίσι με την καλλιτεχνική ανεμελιά της ακουαρέλας. Άξιοι συναγωνιστές του στο εγχείρημα, ο νευρωτικός (σε χιτλερικά πρότυπα) Ροβεσπιέρος του Βόζιεχ Πζόνιακ, κι ο καταπληκτικός Ζεράρ Ντεπαρτιέ που ερμηνεύει έναν Δαντών πληθωρικό και παθιασμένο, τέλεια απεικόνιση του πνεύματος της επανάστασης των Γάλλων.

6. Αφρική, Ινδία, 1893-1948: Gandhi****

Η ιστορία της ζωής του Moχάντας Γκάντι, ενός νεαρού Ινδού δικηγόρου που κατάφερε χωρίς την παραμικρή χρήση βίας να ελευθερώσει την πατρίδα του απ’ τη βρετανική κατοχή… Επική εσάνς και εξαιρετική σκηνοθεσία απ’ τον Ρότζερ Ατένμπορο, καθώς ο νεαρός Μοχάντας γίνεται σταδιακά ο Μαχάτμα (μεγάλη ψυχή) των Ινδών και μια απ’ τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της σύγχρονης ιστορίας. Τρεις ώρες που φεύγουν χωρίς να τις καταλάβεις, (άλλη) μια υπερπαραγωγή που κρατά ψηλά τα ποιοτικά στάνταρ του βρετανικού κινηματογράφου, κι ένας υπέροχος Σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ στο Όσκαρ της καριέρας του. Πάνω απ’ όλα όμως, ένα ποίημα στην ειρήνη κι ένα σινεφίλ standing ovation στην “παθητική αντίσταση” του Γκάντι, τη σπουδαιότερη μορφή επανάστασης, την πιο αγνή κι αποτελεσματική μορφή τρομοκρατίας.

7.Μέση Ανατολή, 1916: Lawrence of Arabia****

Βιογραφία του Βρετανού αξιωματικού Τόμας Έντουαρτ Λόρενς, που κατά τη διάρκεια του Ά παγκοσμίου πολέμου ένωσε τις αραβικές φυλές και τις οδήγησε σε νικηφόρες μάχες εναντίον των Οθωμανών… Μια απ’ τις ταινίες που μ’ έκαναν (εμένα και κάμποσα εκατομμύρια κόσμο) ν’ αγαπήσω το σινεμά. Πανέμορφη φωτογραφία, υποδειγματική σκηνοθεσία, σενάριο που “χτίζει” με προσοχή τον κάθε χαρακτήρα, κι ένας επιβλητικός Πήτερ Ο’Τουλ που, στον πρώτο μεγάλο ρόλο της καριέρας του, επισκιάζει θρύλους όπως ο Ομάρ Σαρίφ, ο Άλεκ Γκίνες, ή ο Άντονι Κουήν. Τα λόγια είναι περιττά, και τα πλάνα ερήμου του Ντέιβιντ Λην ισούνται (όχι με χίλιες, αλλά) με πολλές σελίδες λέξεις…

8.Ρωσία, 1917: Οctomber (ten days that shook the world)****

Τα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης: ο Λένιν, ο Τρότσκι, ο Κέρενσι, η Αγία Πετρούπολη… Άλλη μια σπουδαία ταινία, από έναν ιδιοφυή σκηνοθέτη. Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν χρησιμοποιεί την “παραγγελία” της Σοβιετικής Κεντρικής Επιτροπής για να εντάξει μερικές ακόμη αριστουργηματικές καινοτομίες στον κόσμο του σινεμά. Το περίφημο “διανοητικό μοντάζ”, η αξιοποίηση του φωτός και της γεωμετρίας, οι πυκνοί παραλληλισμοί και η πλήρης απουσία κεντρικού πρωταγωνιστή, αποδεικνύουν ξανά την προχωρημένη (δεκαετίες μπροστά) καλλιτεχνική αντίληψη του Αϊζενστάιν και μετατρέπουν αυτό το φιλμ – ντοκιμαντέρ σε μια απ’ τις σημαντικότερες ταινίες της ιστορίας του σινεμά. Είναι ακριβώς οι ίδιοι λόγοι (παρέα με την πανταχού παρούσα λογοκρισία της εποχής), που κράτησαν κρυφή την αξία του “Οκτώβρη” για σχεδόν πενήντα χρόνια!


9. Αμερική, μέσα δεκαετίας του ΄50: Revolutionary Road****

Η φαινομενικά ευτυχισμένη ζωή των νιόπαντρων Γουίλερ στην “οδό επανάστασης” είναι στην πραγματικότητα βουτηγμένη στη ρουτίνα. Το όνειρό τους, να μετακομίσουν στο Παρίσι. Ένα όνειρο ωστόσο, που φαίνεται ν’ αργοβουλιάζει μέσα στο “αμερικάνικο όνειρο”… Άλλο ένα διαμαντάκι απ’ τον Σαμ Μέντες, που ειρωνεύεται με στυλ, οργίζεται με πάθος, παλεύει ν’ ανασάνει καθαρό αέρα και παρουσιάζει μια εξαίσια εκδοχή της παρημίας: από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια… Με το ζεύγος του Τιτανικού (Ντι Κάπριο – Γουίνσλετ) να δίνει τα ερμηνευτικά του διαπιστευτήρια, όπως και σε κάθε ταινία άλλωστε.

10. Κούβα, 1959: Soy Cuba***

Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες στην Κούβα, που κοιτάζουν με απόγνωση προς στην επανάσταση του Κάστρο… Ο Μιχαήλ Καλατόζοφ δεν φοβάται να πάρει θέση, και αυτό (ανεξάρτητα απ’ το αν συμφωνούμε ή όχι μ’ αυτή) οδηγεί σε μια τεράστια κινηματογραφική νίκη. Η “Κούβα” του, είναι ένα αριστουργηματικής υφής έργο, βαθιά (ίσως και αφελώς) ρομαντικό, ευαίσθητο αλλά και γεμάτο απ’ τη δύναμη της επερχόμενης επανάστασης. Μια καλλιτεχνική αρτιότητα που, παρά την εμφανή στράτευση του δημιουργού της, γεμίζει το θεατή με (ασπρόμαυρες μεν, αλλά)… ζωντανές εικόνες!

11.Ακαδημία Γουέλτον, Βερμόντ, 1959: Dead Poets Society****

Στη δεσποτική ακαδημία Γουέλτον, ο νέος καθηγητής της ποίησης Τζον Κίτινγκ έρχεται να ταράξει τα νερά, να εμπνεύσει τους μαθητές του, αλλά και να εκνευρίσει τη συντηρητική διοίκηση με τις παράδοξες μεθόδους διδασκαλίας του… Το ομορφότερο φιλμ που γυρίστηκε ποτέ (υποκειμενική άποψη). Ο καλύτερος Ρόμπιν Γουίλιαμς που είδε ο κινηματογράφος (αντικειμενικότατη άποψη). Μια ταινία που σημάδεψε τη δεκαετία της, το είδος της, το σινεμά γενικότερα, και τη ζωή όποιου θεατή την είδε προτού ενηλικιωθούν όλα τα αποθέματα ρομαντισμού μέσα του. Ο κύριος Κίτινγκ διδάσκει… διδασκαλία, οι “χαμένοι ποιητές” του λερώνουν με την εφηβεία τους το αποστειρωμένο περιβάλλον της σχολής, και το φινάλε της ταινίας σε βρίσκει να μουρμουρίζεις κι εσύ (με τα γνωστά “σκουπιδάκια στα μάτια”) “Oh Captain, my captain”…

12. Τέξας, 1966: Glory Road***

Ο προπονητής μπάσκετ Ντον Χάσκινς, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αναλαμβάνει την ομάδα του πανεπιστημίου του Τέξας και παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο: στελεχώνει το ρόστερ της ομάδας του με έξι έγχρωμους παίκτες. Η κίνησή του αυτή προκαλεί ακραίες αντιδράσεις στην (τότε;) Αμερική του ρατσισμού, όμως ο κόουτς Χάσκινς είναι αποφασισμένος να επιμείνει στην απόφασή του. Οι παίκτες του είναι αυτοί, και μαζί τους θα βαδίσει ως το τέλος τον δρόμο προς τη δόξα ή την καταστροφή… Αυτό κι αν ήταν επανάσταση! Το σπουδαιότερο “cinderella story” του σύγχρονου αθλητισμού (τουλάχιστον μέχρι να βάλει εκείνο το αλησμόνητο καλάθι ο “…Πρίντεζης με το ένα χέρι!”), μια τεράστια νίκη ενάντια στο ρατσισμό, και εν πολλοίς ο λόγος για τον οποίο το ΝΒΑ έγινε… το ΝΒΑ! Επιπλέον, μια ταινία που χωρίς να κάνει καμιά μεγάλη υπέρβαση, διηγείται μια μπασκετική ιστορία κοινωνικών προεκτάσεων όπως ακριβώς της πρέπει: με το μπάσκετ μόνιμα στο κέντρο, αλλά και τις προεκτάσεις μονίμως παρούσες!

13.Βρετανικό δημόσιο σχολείο, τέλη δεκαετίας του ’60: If…***

Ο Μικ Τράβις, μαθητής ενός αυστηρού σχολείου αρρένων, ασφυκτιά κάτω απ’ τις διαταγές και τις “παιδαγωγικές μεθόδους” της διοίκησης και των μεγαλύτερων μαθητών, κι αποφασίζει να κάνει την επανάστασή του… Ο πρόσφατος Μάης του ’68 συγκρούεται ευθέως με τα δογματικά συμπλέγματα της παραδοσιακής Αγγλίας και το αποτέλεσμα είναι εκρηκτικό. Τα κούφια “πρέπει” του σχολείου βρίσκουν απέναντί τους τη σιγουριά του Μικ και της παρέας του πως: “δεν ξέρουμε το σωστό, όμως αυτό που συμβαίνει εδώ είναι λάθος”. Ένα φιλμ που αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην εποχή του, μια γενιά που αρνήθηκε να “δεχτεί” χωρίς να “προβληματιστεί”, κι ένας Μάλκομ ΜακΝτάουελ που κλείνει με την ενεργητική του ερμηνεία το μάτι στον Κιούμπρικ, για το επερχόμενο (τρία χρόνια μετά) “Κουρδιστό Πορτοκάλι”.

14.Αγγλία, 2030: V for Vendetta****

Σε ένα μελλοντικό Λονδίνο υπό καθεστώς ολοκληρωτισμού (χιτλερικών προτύπων), μια νεαρή υπάλληλος, η Ήβη, έρχεται άθελά της σε επαφή με τον “V”, ένα μασκοφόρο επαναστάτη που (στα πρότυπα του Γκάι Φοξ) σκοπεύει στις 5 του Νοέμβρη να ανατινάξει το κοινοβούλιο… Ταυτόχρονα διασκεδαστικό και πολιτικοποιημένο, κλείνει το μάτι στον Σαίξπηρ (η αγγλική “καθαρεύουσα” του σεναρίου είναι το κάτι άλλο!), ενώ διαθέτει μερικές απ’ τις καλύτερες ατάκες του σύγχρονου σινεμά για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Οι σκηνοθετικές ιδέες του Τζέιμς ΜακΤίγκ προσφέρουν ένα αποτέλεσμα που ταλαντεύεται με αυτοπεποίθηση ανάμεσα στον Όργουελ και το παραμύθι, το ρομαντισμό και το θάνατο, το θόρυβο και τη μουσική, τις εκρήξεις και τα πυροτεχνήματα… Μια ιδεολογική βόμβα, ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα, ένα πονηρό χαμόγελο σε μορφή ποιήματος: remember remember, the 5th of November…

15.Παντού στον κόσμο, 1999(2199): The Matrix***

Ένας νεαρός χάκερ με το ιντερνετικό όνομα Νίο, στην προσπάθειά του να βρει την απάντηση στην ερώτηση: “τι είναι το Matrix;”, έρχεται σε επαφή με τον επικεφαλής μιας παράξενης ομάδας επαναστατών, τον Μορφέα. Εκείνος του αποκαλύπτει μια απίστευτη αλήθεια: στην πραγματικότητα το ημερολόγιο δεν γράφει 1999 αλλά 2199, κι όλος ο κόσμος που βλέπουμε είναι μια εικονική πραγματικότητα ελεγχόμενη από ευφυείς μηχανές που χρησιμοποιούν τους ανθρώπους ως πηγές ενέργειας… Μια πρωτοποριακή σεναριακή ιδέα. Ένας ξεσηκωμός ειδικών εφέ. Μια ανταρσία αισθητικής που έβαλε στη μόδα τις μαύρες καμπαρντίνες. Με σκηνοθεσία που διαχειρίζεται εξαιρετικά το slow motion και παντρεύει τα στοιχεία videogame με τη νουάρ περιπέτεια, το “Matrix” είναι μια επανάσταση από μόνο του. Οι άνθρωποι κόντρα στις μηχανές, και τα αδέρφια Γουακόφσκι κόντρα σε όσα αποτελούσαν ως τότε το υλικό της επιστημονικής φαντασίας.

16.Κάπου, σε κάποιο μέλλον: Μητρόπολις****

Σε μια Μητρόπολη ενός απροσδιόριστου μέλλοντος, η άρχουσα τάξη ευημερεί στις πλάτες εργατών-σκλάβων. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που ο γιος του ηγέτη της, ερωτεύεται την κόρη ενός εργάτη κι αποφασίζει να αποκαταστήσει την κοινωνική ισότητα στην πόλη… Μια φουτουριστική απεικόνιση της αρχαίας Αιγύπτου, η αιώνια μάχη πλούσιων και φτωχών, η δύναμη του έρωτα που οδηγεί στην επανάσταση. Ένα απ’ τα σπουδαιότερα αριστουργήματα του Φριτζ Λαγκ (και μια απ’ τις κατά γενική ομολογία καλύτερες ταινίες της ιστορίας του σινεμά), παντρεύει τον γερμανικό εξπρεσιονισμό με την επιστημονική φαντασία, εντυπωσιάζει με τα εφέ του (εν έτη 1927) και εμπνέει στο πέρασμα των χρόνων σκηνοθέτες όπως ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ο Τιμ Μπάρτον κι ο Άλφρεντ Χίτσκοκ. Αν αυτό έχει να προσθέσει κάτι στο “θρύλο” της “Μητρόπολις”, η ταινία δάνεισε μπόλικα στοιχεία στον Τζορτζ Λούκας για τη δημιουργία του σύμπαντος των Star Wars.

17. Διαστημόπλοιο Axiom, 700 χρόνια από σήμερα: Wall-E****

Σε μια γη που έχει καταλήξει σκουπιδότοπος, ένα ρομπότ καθαρισμού αποβλήτων, ο Γουόλ-Υ, ζει μια μοναχική ρουτινιάρικη καθημερινότητα, μέχρι τη μέρα που φτάνει στη γη η Εύα: ένα προηγμένο “θηλυκό” ρομπότ, με αποστολή να ελέγξει αν ο πλανήτης είναι και πάλι… κατοικήσιμος. Κι όσο εκείνη εκτελεί την αποστολή της, ο Γουόλ-Υ ανακαλύπτει πως ο έρωτας είναι κάτι εφικτό ακόμη και για τα ρομπότ… Πού βρίσκεται η επανάσταση; Αφενός μες στην ιδέα πως δύο ρομπότ φτιαγμένα από μέταλλο ερωτεύονται, τη στιγμή που εμείς δεν μπορούμε ν’ ανταλλάξουμε δυο κουβέντες μεταξύ μας! Αφετέρου… αν σας το πω, χαλάω όλο το φινάλε! Αυτό που μπορώ να πω όμως, είναι πως το Γουόλ-Υ αποτελεί μια γλυκιά αποκάλυψη, μια ταινία καρτούν ικανή να μπει στο πάνθεον του παγκόσμιου σινεμά, ένα ψηφιακό συντριβάνι συναισθημάτων και χαμόγελου. Κι ακόμη πως, ο ίδιος ο μικρός καθαριστής αποβλήτων, είναι μια σύγχρονη, χαμογελαστή εκδοχή των σπουδαιότερων ρομαντικών ρόλων του βωβού κινηματογράφου!

18.Πάνεμ, 74-75 χρόνια μετά την καταστροφή της περιοχής 13: Aγώνες Πείνας***

Η έφηβη τοξοβόλος Κάτνις Έβερντιν, αποφασίζει να πάρει εθελοντικά τη θέση της αδερφής της, όταν η τελευταία κληρώνεται να αγωνιστεί στους «αγώνες πείνας»: τους θανατηφόρους αγώνες που διοργανώνει η δικτατορία της πρωτεύουσας του (φανταστικού) έθνους Πάνεμ, με συμμετοχή εκπροσώπων απ’ τις 12 περιφέρειές της… Και κάπως έτσι ο μύθος του Μινώταυρου ταξιδεύει σ’ ένα νεο-κιτς μέλλον, όπου ο Όργουελ συναντά τη ρωμαϊκή αρένα. Η τελική εξέγερση των περιφερειών δεν έχει (θεματολογικά) να ζηλέψει τίποτα από πραγματικά και φανταστικά διαμάντια του είδους (βλέπε Σπάρτακο, ή Μάτριξ). Όμως ακόμη και κινηματογραφικά, τα μηνύματα που εκπέμπει η ταινία και το εξαίρετο καστ (με αιχμή του δόρατος το έφηβο ακόμη άστρο της  Τζένιφερ Λόρενς) την κάνουν να στέκεται κάμποσες κλάσεις πάνω από αντίστοιχα σινε-μπεστ σέλλερ παιδικής διασκέδασης τύπου “Χάρι Πότερ”.

19. Μέση Γη, μεταξύ της Εποχής των μαγικών πλασμάτων και της Κυριαρχίας των ανθρώπων: The Hobbit***

Ένα αναπάντεχο ταξίδι θα οδηγήσει τον νεαρό Χόμπιτ Μπίλμπο Μπάγκινς και μια παρέα νάνων, σε μια μάχη για την ανάκτηση της προγονικής τους γης αλλά κι ενός μεγάλου θησαυρού… Η δεύτερη “Τόλκιν” τριλογία του Πίτερ Τζάκσον δεν καταφέρνει αλλά ούτε και προσπαθεί να φτάσει την πρώτη. Το βάθος και η επιβλητικότητα του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών” εδώ αντικαθίστανται με χιούμορ, αφέλεια και περιπέτεια παιδικής, αλλά όχι παιδιάστικης υφής. Ο Τζάκσον βρίσκει ξανά την ψυχή του έργου του Τόλκιν, όμως αυτή τη φορά αποφασίζει να το διασκεδάσει. Κι αυτό καθόλου κακό δεν είναι, απ’ τη στιγμή μάλιστα που έχει στο πλάι του ξανά τον Γκάνταλφ – Ίαν ΜακΚέλεν, αλλά και τον απίθανο Μπίλμπο – Μάρτιν Σιν.

20.Ένας πλανήτης πολύ μακρινός, πριν πολύ καιρό: Ο Πόλεμος των Άστρων****

Η δράση της “Επαναστατικής Συμμαχίας” ενάντια στο απολυταρχικό καθεστώς της “Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας” που εξουσιάζει τον γαλαξία… Τι να πει κανείς; Η ταινία που δημιούργησε την έννοια του “blockbuster” και απογείωσε την καριέρα του Χάρισον Φορντ. Ένα διαγαλαξιακό έπος υποψήφιο για 10 όσκαρ, μια υπέρβαση ειδικών εφέ και γενικότερα ένα απ’ τα σημαντικότερα φιλμ όλων των εποχών. Ο δάσκαλος Γιόντα, ο Όμπι-Ουαν Κενόμπι, ο Λουκ Σκάιγουόκερ, o Χαν Σόλο, η πριγκίπισσα Λέια, ο R2-D2, ο C-3PO, ενάντια στο Άστρο του Θανάτου, στον Άρχοντα των Σιθ και φυσικά στον Άνακ… ουπς! στον Νταρθ Βέιντερ! Ο γάμος του έπους με την επιστημονική φαντασία, ο πόλεμος στα χρόνια του φωτόσπαθου ή αλλιώς… ο Τζόρτζ Λούκας: ένας Τόλκιν του διαστήματος!  Είθε η δύναμη να είναι μαζί τους!

+1 Eλλάδα, 1822: Μπάιρον, μπαλάντα για έναν δαίμονα**

Ο ερχομός στην Ελλάδα, οι (κάθε είδους) μάχες κι ο θάνατος του Λόρδου Μπάιρον, στο Μεσολόγγι του 1824… Σαν ταινία έχει τα κενά της, όμως ας το παραδεχτούμε: είναι η μόνη που έχουμε! Και παρά τις όποιες καλλιτεχνικές (σεναριακές κυρίως) ελλείψεις της, στέκεται πολύ ψηλότερα από κάθε άλλη προσπάθεια κινηματογράφησης του 1821. Γιατί; Γιατί εκεί που κάποιοι έβλεπαν μονάχα αντάρα, κλισέ παλικαριά και μεγαλοστομίες (βλέπε: Σουλιώτες, Παπαφλέσσας κ.α.), ο Νίκος Κούνδουρος είδε ρομαντισμό, πάθη, ελπίδες και το τρελό τελευταίο όνειρο του Μπάιρον: να πεθάνει σαν Ομηρικός ήρωας, πολεμώντας για μια πατρίδα…

 

Σχόλια

Ελλάδα

Περισσοτερα στην κατηγορια Ελλάδα

Copyright © 2015-2016 Clevernews