Κωνσταντίνος Σύρμος: «Το για πάντα είναι η ανάγκη των ανθρώπων να κρατηθούν από κάπου»

«Το ταβάνι στο χιόνι», το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Σύρμου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν θα μπορούσε να είναι οι φωνές και οι σιωπές που έχουμε μέσα μας, στιγμές αδιεξόδων, αλλά και λύσεων εξ ουρανού (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κύριε Σύρμο, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

«Το ταβάνι στο χιόνι» διηγείται ιστορίες, εμπειρίες, θεωρίες και πραγματικότητες με συμβολισμούς και ωμές αλήθειες, που θα μπορούσε να είναι ένα όνειρο που είδε κάποιος ένα βράδυ όλες μαζί ή μία ιστοριογραφία ενός ολόκληρου κόσμου, αν μπορούσε κανείς να ζωντανέψει τα υποσυνείδητα των ανθρώπων.

Πιστεύετε στο «για πάντα»;

Πιστεύω στο όσο κρατήσει. Νομίζω ότι το για πάντα είναι η ανάγκη των ανθρώπων να κρατηθούν από κάπου. Γι’ αυτό έχουν φτιάξει μυθικές ιστορίες με θεούς και δαίμονες, με κόλαση και παράδεισο, στην προσπάθειά τους να γαντζωθούν σε μια ύπαρξη που κρατάει για πάντα. Τίποτα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κρατάει για πάντα. Θα έλεγα ότι η έννοια της συνεχούς βίωσης του ίδιου πράγματος είναι ο ορισμός της ασχήμιας. Δηλαδή, να το πούμε με πολύ απλούς όρους, αν τρως κάθε μέρα το αγαπημένο σου φαγητό, θα σταματήσει να είναι το αγαπημένο σου. Αν είσαι με τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα, θα σε κουράσουν. Χρειάζεσαι τα διαλείμματα, χρειάζεσαι κάτι άλλο. Χρειάζεσαι την εξέλιξη. Ναι, θα μπορούσες να είσαι με έναν άνθρωπο για πάρα πολλά χρόνια, για όλη σου τη ζωή, μόνο αν εκείνος δεν ήταν για πάντα ο ίδιος, αλλά εξελισσόταν. Και όταν εσύ δεν ήσουν για πάντα ο ίδιος, αλλά εξελισσόσουν.

Έχετε αγαπημένη εποχή του χρόνου;

Το καλοκαίρι, για λόγους πολύ πεζούς και συμφέροντος, γιατί πολύ απλά μου είναι δυσκολότερο να κυκλοφορώ το χειμώνα λόγω του ηλεκτροκίνητου αμαξιδίου μου. Φυσικά, αν δεν έχω πού να πάω, μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω και τη βροχή και να φοράω τα ζεστά μου ρούχα.

Ποια λέξη θα καταργούσατε αν ήταν στο χέρι σας;

Θα καταργούσα τη λέξη και την έννοια της προσδοκίας. Νομίζω ότι κάνει πάρα πολύ κακό στον άνθρωπο, σε οποιονδήποτε τομέα. Αν προσδοκά στην εργασία του πράγματα, αν προσδοκά στις ανθρώπινες του σχέσεις πράγματα, αν προσδοκά σε πολιτικό ή σε κοινωνικό επίπεδο. Πιστεύω οι προσδοκίες οδηγούν στην αδρανοποίηση. Γιατί πάντα προσδοκάς από κάτι άλλο να σου φέρει ένα αποτέλεσμα. Όταν εσύ δουλεύεις προς έναν σκοπό, δεν είναι προσδοκία για μένα. Είναι ένα κυνήγι ενός στόχου. Και αυτό είναι που σε πάει μπροστά. Επίσης, όταν δεν προσδοκάς, δεν απογοητεύεσαι όταν αποτυγχάνουν αυτές οι προσδοκίες, κάτι που είναι το σύνηθες να συμβεί σε οποιονδήποτε τομέα. Πάντα, όταν έρχεται αυτή η αποτυχία, για κάποιο περίεργο λόγο γίνεται ένα αυτοκατηγορώ. Και αυτή η διάσταση μας πάει πάρα πολύ πίσω, ως ανθρώπους. Και, αλήθεια, μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη, συντροφικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, αν βαθιά μέσα τους προσδοκούν το αντίστοιχο;

Αν είχατε τη δυνατότητα, τι θα λέγατε στο δεκάχρονο εαυτό σας;

Θα του έλεγα να συνεχίσει να σκέφτεται όπως σκέφτεται και να πράττει όπως πράττει. Γιατί το αποτέλεσμα, ως τώρα τουλάχιστον, έχει πάει καλά.

Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για την akako.gr.

Η akako.gr, θα έλεγα ότι είναι ένα διαφορετικό παιδί μου. Είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, μέσα από την οποία σχεδιάζουμε βιωματικές παρεμβάσεις που φέρνουν ανάπηρους και μη ανάπηρους ανθρώπους στο ίδιο επίπεδο, χωρίς οίκτο, χωρίς ηρωοποίηση. Χρησιμοποιούμε αφήγηση, παιχνίδι, εικόνα και τον δημόσιο χώρο ως εργαλεία, πραγματοποιώντας δράσεις σε σχολεία, φορείς και τοπικές κοινότητες. Ουσιαστικά, αλλάζουμε τον τρόπο που η κοινωνία βλέπει την αναπηρία και τη διαφορετικότητα, ώστε κανείς να μην αποκλείεται από τον χώρο, την εκπαίδευση και τις σχέσεις του. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα, μπορεί να επισκεφθεί την ομώνυμη ιστοσελίδα μας https://akako.gr/.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Υπάρχει ένα μυθιστόρημα που περιμένει τη σειρά του να εκδοθεί, υπάρχει και ένα βιβλίο για παιδιά και έπονται και άλλα.

Ευχαριστούμε πολύ!

Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξή μας.