«Θεσμοί: Κρίση και ρήξη»

του Θανάση Διαμαντόπουλου από τις εκδόσεις Πατάκη

Ευνοιοκρατία, ημετεροκρατία, αναξιοκρατία, αναξιοπιστία, προσοδοθηρία, πελατειασμός, συντεχνιασμός, κομματισμός του κράτους και κρατικοποίηση του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, κυριαρχία του βραχυπρόθεσμου επί του μακροπρόθεσμου, όπως και του οργανωμένου ειδικού συμφέροντος επί του ανοργάνωτου ευρύτερου και γενικού, παραλυτική επίδραση του φόβου του πολιτικού κόστους, πολιτική αστάθεια που παράγει νομική, οικονομική και επενδυτική ανασφάλεια…

Αυτά θεωρεί ο καθηγητής Διαμαντόπουλος ως τις κύριες νοσογόνες εστίες του πολιτικού μας συστήματος, οι οποίες επιμολύνουν το σύνολο της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου.

Διερωτάται λοιπόν: Θα μπορούσαν, και υπό ποιες προϋποθέσεις, να συμβάλουν στον περιορισμό των προαναφερόμενων παθογενειών θεσμοί όπως το Συνταγματικό Δικαστήριο, η Βουλή –σχετικά– σταθερής διάρκειας, η Γερουσία ως τροχοπέδη στις παρορμητικές εκδηλώσεις της λαϊκής κυριαρχίας ή μια Προεδρία της Δημοκρατίας με ειδικές πρόσθετες αρμοδιότητες (π.χ. δικαίωμα ελέγχου στην προκήρυξη δημοψηφισμάτων); Και ακόμη: Τι βελτιωτική επίδραση θα μπορούσε να προσδοκάται από την αλλαγή του τρόπου ανάδειξης της ηγεσίας της δικαιοσύνης καθώς και του συστήματος εκλογής βουλευτών; Από μια άλλη λογική συγκρότησης του υπουργικού συμβουλίου; Ή ακόμη και από την –για πολλούς «υπερβατική»– μετάβαση σε προεδρική δημοκρατία;

Ένα βιβλίο που ο συγγραφέας του δεν το θέλησε καταγγελτικό αλλά διαγνωστικό, με την τελική φιλοδοξία κάποιας μικρής συμβολής στον περιορισμό των εγγενών νοσηροτήτων του πολιτικού μας συστήματος.

ISBN: 978-960-16-6875-8

Σελ. 280

Ο Θανάσης Διαμαντόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951. Το 1973 ολοκλήρωσε τις νομικές του σπουδές (1^ο αριστείο Νομικής Αθηνών) και στη συνέχεια αποφοίτησε και από το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημοσίου Δικαίου της ίδιας σχολής καθώς και από το Τμήμα Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας (κατεύθυνση ψυχολογίας) της Φιλοσοφικής Αθηνών. Με διαδοχικές υποτροφίες της γαλλικής κυβέρνησης και του Ιδρύματος Στασινοπούλου, έχοντας δε ως δάσκαλο τον Maurice Duverger, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές πολιτικής επιστήμης στη Σορβόννη (κατεύθυνση συγκριτικής πολιτικής ανάλυσης) και αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο αντικείμενο αυτό από το Πανεπιστήμιο Paris-I. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταδιδακτορικές έρευνες στο Oriel College της Οξφόρδης. Διδάσκει επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών της Λιλ. Είναι συγγραφέας 25 επιστημονικών μονογραφιών (εξ αυτών η αφορώσα τα εκλογικά συστήματα έχει εκδοθεί σε μετάφραση και από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου Βρυξελλών) καθώς και δύο λογοτεχνικών έργων. Το 2014 ως υποψήφιος για την έδρα Πολιτικής Επιστήμης της Ακαδημίας Αθηνών έλαβε στην πρώτη ψηφοφορία της τελικής φάσης (φάση ολομελείας, μεταξύ τριών υποψηφίων) 13 θετικές ψήφους.