Κινηματογράφος

Το ακρωτήρι της βίας **

Το ακρωτήρι της βίας **

Αστυνομική/110’

Σκηνοθεσία: Jerome Salle

Πρωταγωνιστούν: Forest Whitaker, Orlando Bloom, Tanya Van Graan

 

Καλημέρα σας, καλώς ήρθα, καλώς με βρήκατε, καλώς σας βρήκα και πάντα «να ‘μαστε καλά ν’ ανταμώνουμε» που λέει κι ο Σαββόπουλος. Κι αφού εκφράσω και δημόσια τις ευχαριστίες μου προς το clevernews.gr, που (όπως οφείλει κάθε σωστό «clever», πιάστηκε απ’ τη μύτη, έπεσε στην παγίδα και) έδωσε βήμα στο κινηματογραφικό νυστέρι μου, ας αρχίσω την πάρλα για μια ταινία που από μόνη της δε λέει και πολλά…

 

Νότια Αφρική. Μια νεαρή κοπέλα βρίσκεται βάναυσα χτυπημένη μέχρι θανάτου. Οι αστυνόμοι Ali Sokhela (Forest Whitaker) και Brian Epkeen (Orlando Bloom) αναλαμβάνουν την υπόθεση, κουβαλώντας ο καθένας τα δικά του προβλήματα. Ο ένας φέρει βαριά σωματικά και ψυχικά τραύματα απ’ τα παιδικά του χρόνια (που στιγματίστηκαν απ’ τους Ikhata, τους μαύρους πολέμιους του Mandela), κι ο άλλος, κολυμπάει σε μια θάλασσα αλκοόλ και γυναικών, χωρισμένος κι αδιάφορος πατέρας, με προγόνους που υπήρξαν μέλη του απαρτχάιντ. Τα στοιχεία της υπόθεσης οδηγούν σε μια σπείρα διακίνησης του καινούριου ναρκωτικού «τικ», όμως αυτό είναι μόνο η αρχή.

 

Βίαιη, γρήγορη και με έμφαση στο σασπένς, η (βασισμένη σε βιβλίο του Caryl Ferey) ταινία του Jerome Salle, προσπαθεί μέσα απ’ την αστυνομική πλοκή της να κάνει ένα σχόλιο για την ασταθή ισορροπία που χαρακτηρίζει σήμερα τη Νότια Αφρική. Μια χώρα που ακόμη παλεύει να επουλώσει τις βαθιές πληγές του πρόσφατου παρελθόντος της, την ώρα που η βία, η εγκληματικότητα και τα ναρκωτικά της ανοίγουν κάθε μέρα καινούριες. Ωστόσο, παρά την αξιοπρόσεκτη προσπάθεια του Forest Whitaker, το ρεαλιστικό φινίρισμα και το δυναμικό στυλ της κινηματογράφησης, το συνολικό αποτέλεσμα θέλοντας να πει πολλά, σε κάποιο σημείο χάνεται στη μετάφραση. Τελικά δεν καταφέρνει να ξεφύγει απ’ τα κλισέ. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλη μια κλασική ιστορία: ο μαύρος μπάτσος, ο λευκός μπάτσος και η μεγάλη μυστική συνωμοσία.

 

Ακριβώς αυτή η διχρωμία των πρωταγωνιστών αλλά και οι περσόνες τους, φέρνουν μοιραία στο μυαλό «Miami Vice» και «Lethal Weapon». Δυστυχώς, πολύ περισσότερο το πρώτο απ’ ότι το δεύτερο. Κι αν ο Ali, βαθύς και ταλαιπωρημένος, γλυτώνει τη ρετσινιά της κόπιας και διασώζεται σε κάθε σύγκριση, ο Brian του Orlando Bloom δεν τα καταφέρνει εξίσου. Κοπιάρει ομολογουμένως αρκετά «φονικό όπλο», είναι όμως επιφανειακός και στερείται αυτής της σκοτεινής τρέλας με την οποία ο Mel Gibson κατέκτησε το 1987 το κινηματογραφικό κοινό. Βαρύς, δύσκολος και αμίλητος, θυμίζει ξεπερασμένα πρότυπα άλλων εποχών, και φυσικά σ’ αυτό δεν ευθύνεται τόσο η (αξιοπρεπής) ερμηνεία του ίδιου του Bloom, όσο ο χαρακτήρας αυτός καθαυτός.

 

Επιπλέον, η προσπάθεια της ταινίας να περάσει «κοινωνικά μηνύματα» για την κατάσταση της χώρας, της στερεί την ικανότητα να είναι τουλάχιστον ένα καλοστημένο μυστήριο. Αν ξεπεράσει κανείς τον αρχικό εντυπωσιασμό που προκαλούν τα υπέροχα πλάνα, η ένταση στα σημεία και η μπρουτάλ οπτική, αυτό που μένει είναι μια ιστορία (καλογραμμένη ίσως, στο βιβλίο, μα) συνηθισμένη έως και βαρετή. Χωρίς κυνήγι στοιχείων, νουάρ ατμόσφαιρα, ή εντυπωσιακές ανατροπές, είναι μεν ρεαλιστική, όμως της λείπουν όλα αυτά που σε κάνουν να γουστάρεις μια αστυνομική ταινία.

 

Τελικά, το βασικό της πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: η αστυνομική πλοκή είναι μονάχα πρόφαση, το κοινωνικό της σχόλιο είναι σχετικά ασαφές και θολά παρουσιασμένο, δεν έχει στόχο, προσπαθεί να πει πολλά και τελικά δε λέει τίποτα. Αν ήταν γυρισμένη στο Χόλυγουντ, θα μιλούσαμε για άλλη μια κλασική «αμερικανιά»! Όμως, επειδή απ’ τη μια δεν υπάρχει «αφρικανιά», κι απ’ την άλλη θα ‘ταν άδικο να πέσει στα χαμένα το βίαιο στυλάκι της και ο εξαιρετικός Whitaker, αξίζει να της δώσει κανείς μια ευκαιρία. Όμως μόνο μία, και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.

 

Ηλίας Γεροντόπουλος

 

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Κινηματογράφος

Copyright © 2015-2016 Clevernews