Δημήτρης Πέτσιος: «Η διατροφή πρέπει να είναι ταξίδι,όχι αγώνας δρόμου»

Μπορεί να μην είναι άλλο ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, αλλά το νέο βιβλίο του Δημήτρη Πέτσιου «Μείνε για ΠΑΝΤΑ αΔΥΝΑΤΗ» αποτελεί ένα εργαλείο για την καλυτέρευση της καθημερινότητας και των συνηθειών μας. «Μείνε για ΠΑΝΤΑ αΔΥΝΑΤΗ» λοιπόν από τις εκδόσεις Ιβίσκος (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ) και αλλάζουμε ζωή…

Κύριε Πέτσιε, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Το «Μείνε για ΠΑΝΤΑ αΔΥΝΑΤΗ» δεν είναι ακόμη ένα βιβλίο διατροφής.
Είναι μια πρόσκληση. Η ήρεμη, εσωτερική σου φωνή που λέει: «Ό,τι κι αν έχει γίνει μέχρι σήμερα, αξίζεις μια νέα αρχή, χωρίς ενοχές».

Ξεκινά από μια απλή αλήθεια που συναντώ εδώ και χρόνια στη δουλειά μου:
Δεν χρειάζεται περισσότερη “δύναμη θέλησης”. Αυτή υπάρχει, όλοι το θέλουν. Χρειάζεται ελευθερία από οποιοδήποτε μοτίβο φέρει καταπίεση, στέρηση, περιορισμό και τελικά… εγκλωβισμό (στα ίδια και τα ίδια).

Στις πρώτες σελίδες μιλάω γι’ αυτό: η σχέση μας με το φαγητό δεν «χαλάει» επειδή δεν ξέρουμε τι πρέπει να φάμε… αλλά επειδή κουβαλάμε πάρα πολλά: Ανησυχίες, απογοητεύσεις, τύψεις, αρνητικές μνήμες. Με λίγα λόγια: ζωή.

Έτσι, το βιβλίο μιλάει για τη διατροφή σαν ταξίδι, όχι σαν αγώνα δρόμου.
Στα κεφάλαια που ακολουθούν, πέρα από όλα τα διατροφικά εργαλεία και τα υποδειγματικά μενού, εργαλεία που είναι Κεφάλαια Ζωής, υπάρχουν σκέψεις και ιστορίες ανθρώπων που προσπάθησαν ξανά και ξανά, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβαν πως η αλλαγή δεν έρχεται “όταν είμαστε τέλειοι”, αλλά όταν γινόμαστε λίγο πιο καλοί με τον εαυτό μας.

Στα τελευταία μέρη, εκεί γύρω από τη “Επίτευξη και την Ενεργοποίηση”, υπάρχει μια βασική ιδέα:
Η επάνοδος είναι πιο σημαντική από την “πειθαρχία”. Αυτός είναι ο δρόμος της ζωής, αυτό μας διδάσκει…
Όλοι δυσκολευόμαστε. Όλοι έχουμε φάσεις. Το θέμα δεν είναι αν κάποια στιγμή θα λυγίσουμε – είναι τι θα κάνουμε μετά.

Θέλησα να γράψω έναν οδηγό που δεν κοιτάει τον άνθρωπο από ψηλά, αλλά στέκεται δίπλα του, σαν φίλος στο τραπέζι.
Να διαβάζεται εύκολα, να σε ηρεμεί, να σε εμπνέει και να σου δείχνει το δρόμο ολιστικά: Στη ψυχολογία, στο συναίσθημα, στην πράξη, στην καθημερινότητα υπό οποιαδήποτε συνθήκη και σενάριο ζωής.

Αλήθεια, στο τέλος της ημέρας, αν το βιβλίο καταφέρει ένα πράγμα, θέλω να είναι αυτό:
Να αλλάξει ο τρόπος που μιλάμε στον εαυτό μας όταν “δυσκολευόμαστε”.
Γιατί εκεί  ξεκινάει η πραγματική αλλαγή.

Υπάρχει καλή δίαιτα;

Υπάρχει, αλλά δεν είναι η ίδια για όλους.
Καλή δίαιτα είναι αυτή που σε σέβεται, δεν σε αγχώνει, δεν σε τιμωρεί, δεν σε απομονώνει κοινωνικά και μπορείς να την κάνεις για χρόνια, όχι για τρεις εβδομάδες και φυσικά φέρει αποτέλεσμα θετικό στην υγεία, στο βάρος στη ψυχολογία, την ευεξία κτλ

Η καλή δίαιτα σημαίνει ευελιξία + επίγνωση + απλότητα.
Αν ένα πρόγραμμα δεν σε μαθαίνει πώς και γιατί να τρως, αλλά απλώς τι να κόψεις και τι «να μη φας», τότε δεν είναι δίαιτα — είναι φυλακή. Και θα αποτύχει μακροπρόθεσμα!

Αντίθετα, όταν σου δίνει πρωτότυπα, εφαρμόσιμα εργαλεία, τότε γίνεται τρόπος ζωής.
Εργαλεία όπως:

• ένα απλό ημερολόγιο που σε βοηθά να δεις τι τρως αλλά κυρίως γιατί,
• μια κλίμακα πείνας που σε μαθαίνει να ακούς το σώμα σου,
• μικρούς κανόνες για κοινωνικές στιγμές ώστε να μη νιώθεις ποτέ «εκτός»,
• ξεκάθαρες, καθημερινές επιλογές για το πώς να στήσεις ένα γεύμα χωρίς άγχος,
• μια λογική σχεδιασμού που δεν απαιτεί “τέλεια μέρα”, αλλά ρεαλισμό και συνέχεια.
• Και πολλά πολλά άλλα, πάνω από 20 πρωτότυπα εργαλεία που θα βρει κανε΄ςι στο βιβλίο.

Αυτά τα εργαλεία δεν είναι “κόλπα”.
Είναι Κανόνες Ζωής — απλοί, ανθρώπινοι και εύκολοι να προσαρμοστούν στην πραγματική καθημερινότητα.
Και όταν εφαρμόζονται, τότε η διατροφή παύει να είναι κάτι που «ξεκινάς και σταματάς» και γίνεται κάτι που σε συνοδεύει για πάντα, χωρίς στερήσεις, χωρίς ενοχές, χωρίς εξαντλητικές προσπάθειες.

Μια καλή δίαιτα, λοιπόν, δεν σου επιβάλλεται.
Σε εκπαιδεύει. Σε ελευθερώνει. Και τελικά, σε αλλάζει.

«Κάλλιο πέντε και στο χέρι ή δέκα και καρτέρει»;

Αν μιλάμε για το «να χάσω γρήγορα κιλά», τότε «δέκα και καρτέρει» σας το εξήγησα ήδη. Αλλά αν μιλάμε για το πότε ξεκινάμε την αλλαγή, τότε κερδίζει πάντα το «πέντε και στο χέρι».
Γιατί; Γιατί Ζούμε σε μια εποχή που πάντα περιμένουμε τη «σωστή στιγμή» να ξεκινήσουμε τη «δίαιτα:
τη Δευτέρα, την 1η του μήνα, την Πρωτοχρονιά…
Κι έτσι η αλλαγή αναβάλλεται συνεχώς.

Η εμπειρία μου δείχνει ότι όποιος περιμένει τις τέλειες συνθήκες, απλώς δεν ξεκινάει ποτέ.
Ενώ όποιος κάνει ένα μικρό βήμα — όσο μικρό κι αν είναι — μπαίνει σε τροχιά αλλαγής, με τη σωστή προδιάθεση και πρόθεση-έκφραση.

Στο βιβλίο τονίζω μια ιδέα που συνοψίζει πολλή από τη φιλοσοφία του:
Η πρόοδος γεννιέται από τα μικρά και σταθερά, όχι από τα μεγάλα και ακραία.
Ένα καλύτερο γεύμα σήμερα, κατά ένα λεπτό πιο αργό φαγητό, μια πιο ήρεμη σκέψη μετά από μια δύσκολη στιγμή…
Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι τα «πέντε στο χέρι» που χτίζουν μια νέα σχέση με το φαγητό — και με τον εαυτό σου. Αλλά με μεθόδευση, σωστή καθοδήγηση και εργαλεία που θα βρείτε στο βιβλίο.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν επειδή έκαναν μια τέλεια εβδομάδα.
Αλλάζουν επειδή επέστρεψαν ξανά και ξανά, ακόμα και όταν δυσκολεύτηκαν.
Αυτό είναι που κάνει μια προσπάθεια να κρατήσει πραγματικά.

Γι’ αυτό και προτιμώ το “λίγο σήμερα”, παρά το “τέλειο αύριο”.
Το πρώτο σε φέρνει πιο κοντά στον στόχο σου.
Το δεύτερο σε αφήνει να περιμένεις… με ότι αυτό συνεπάγεται…

Στο τέλος της μέρας, η σταθερή απώλεια βάρους — και κυρίως η διατήρηση — χτίζεται πάνω σε αυτές τις μικρές, καθημερινές επιλογές.
Γιατί εκείνο το «πέντε και στο χέρι» είναι αυτό που μπορείς να κάνεις τώρα, χωρίς στρες, χωρίς ενοχές, χωρίς αναμονή.

Πόσο σημαντικό είναι να κρατάμε ημερολόγιο διατροφής;

Το ημερολόγιο διατροφής είναι, στην πραγματικότητα, ένα ημερολόγιο ζωής. Δεν είναι ο προσωπικός σου τύραννος αλλά «λυτρωτής».
Δεν είναι απλώς μια λίστα με το τι έφαγες· είναι ένας καθρέφτης που δείχνει τι σε οδήγησε εκεί, πώς ένιωσες, πόσο βιαστικός ήρεμα ήσουν, με ποιους ήσουν, πόσο σε επηρέασε η μέρα σου.

Η σχέση μας με το φαγητό δεν διαμορφώνεται μόνο στο πιάτο — διαμορφώνεται σε όλη την ημέρα μας.
Και το ημερολόγιο μάς βοηθά να το δούμε αυτό καθαρά, λόγου χάριν, πολλοί άνθρωποι, όταν το ξεκινούν, εκπλήσσονται: δεν τρώνε επειδή πεινάνε, αλλά επειδή είναι κουρασμένοι, αγχωμένοι, μόνοι ή απλώς στο «αυτόματο».

Το ημερολόγιο βγάζει το αυτόματο από τη μέση.
Κάνει χώρο για επίγνωση, συνειδητότητα, εγρήγορση, ενσυναίσθηση κ.α.
Και χωρίς αυτά, δεν γίνεται καμία ουσιαστική αλλαγή.

Στο βιβλίο εξηγώ ότι το ημερολόγιο δεν χρειάζεται να είναι τέλειο ή λεπτομερές.
Αρκεί να είναι ειλικρινές.
Μερικές γραμμές την ημέρα, δύο λέξεις για το πώς ένιωθες πριν και μετά, μια μικρή σημείωση για το τι σε δυσκόλεψε.
Αυτές οι μικρές καταγραφές με τη βοήθεια των εργαλείων του γίνονται σταδιακά ένας «οδηγός» που σε βοηθά:

• να δεις τις πραγματικές σου ανάγκες,
• να αναγνωρίσεις τα μοτίβα σου,
• να καταλάβεις πότε ξεφεύγεις και κυρίως γιατί,
• να επιστρέφεις πιο εύκολα μετά από μια δύσκολη μέρα.

Το ημερολόγιο δεν απαιτεί “τέλεια ζωή”, χρόνο ή πειθαρχία· απαιτεί μόνο λίγη διάθεση να δεις τον εαυτό σου πιο καθαρά.
Και αυτό είναι το πρώτο και πιο καθοριστικό βήμα για να χάσει κάποιος βάρος — και ακόμη περισσότερο, για να το κρατήσει.

Στην ουσία, το ημερολόγιο δεν σου λέει τι να φας.
Σου δείχνει ποιος είσαι όταν τρως.
Κι εκεί ξεκινάει η πραγματική αλλαγή!

Ποιο από τα 12 κεφάλαια της ζωής θεωρείτε σημαντικότερο;

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μόνο ένα από τα 12 κεφάλαια, θα διάλεγα την Ενσυναίσθηση.
Όχι γιατί είναι “το πιο όμορφο”, αλλά γιατί είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο στέκεται κάθε αλλαγή.

Στη διατροφή – όπως και στη ζωή – δεν κερδίζει εκείνος που δεν δυσκολεύεται ποτέ.
Κερδίζει εκείνος που, όταν δυσκολεύεται, ξέρει να μιλήσει στον εαυτό του με καλοσύνη και όχι με επίθεση. Για να επανέλθει ΓΡΗΓΟΡΑ.
Μέσα από την εμπειρία μου, έχω δει ότι πολλοί άνθρωποι δεν “χαλάνε” μια προσπάθεια επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Την χαλάνε επειδή φοβούνται τη στιγμή που θα δυσκολευτούν. Κι όταν αυτό γίνει, εγκλωβίζονται σε έναν Κυκεώνα του «Ανέφικτου Ονείρου» όπως τον χαρακτηρίζω εγώ.

Κι εκεί ακριβώς η Ενσυναίσθηση λειτουργεί σαν ανάσα, σαν φως

Στα επόμενα κεφάλαια — εκεί όπου μιλάω για Δράση, Ενεργοποίηση και Επίτευξη — εξηγώ ότι η δύναμη της αλλαγής δεν βρίσκεται στην τελειότητα, αλλά στην ικανότητα να επανερχόμαστε. (Βλέπετε, όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σπονδυλωτά, όπου κάθε κομμάτι του παζλ έρχεται να «κουμπώσει» πάνω στα άλλα τη στιγμή που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει).
Η πρόοδος λοιπόν, ξεκινάει πάντα από τον τρόπο που θα μιλήσουμε στον εαυτό μας τη στιγμή που “λυγίζουμε”.

Και όταν ένας άνθρωπος μάθει να στέκεται δίπλα στον εαυτό του αντί απέναντί του, τότε όχι μόνο χάνει βάρος —
το κρατάει, γιατί η ζωή του δεν γίνεται μάχη, αλλά πορεία.

Γι’ αυτό το κεφάλαιο είναι για μένα το πιο σημαντικό:
γιατί δίνει στον άνθρωπο κάτι που δεν χάνεται ποτέ —
τον τρόπο να μιλάει στον εαυτό του με τρόπο που τον χτίζει, όχι που τον γκρεμίζει.

Από την εμπειρία σας, ποια συνήθεια είναι δυσκολότερο ν’ αλλάξει;

Η πιο δύσκολη συνήθεια στη διατροφή δεν είναι ούτε το γλυκό, ούτε το ψωμί, ούτε τα βραδινά.
Η πιο δύσκολη συνήθεια είναι ο τρόπος που τρώμε — η ταχύτητα, η βιασύνη, το «να τελειώνω γρήγορα».
Και πίσω από όλα αυτά, κρύβεται συχνά η υπερφαγία: το φαγητό στο αυτόματο, το φαγητό χωρίς πείνα, το φαγητό για να “σβήσουμε” κάτι μέσα μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τρώνε πολύ επειδή πεινάνε.
Τρώνε πολύ επειδή τρώνε γρήγορα και μηχανικά: όρθιοι, μπροστά σε οθόνες, μέσα στην πίεση της ημέρας, με το πιρούνι έτοιμο πριν καν καταπιούν την προηγούμενη μπουκιά.
Αυτό είναι η πιο κοινή μορφή καθημερινής υπερφαγίας — όχι επειδή “φταίει το γλυκό”, αλλά επειδή λείπει ο χώρος και ο χρόνος να νιώσουμε.

Και αυτή η συνήθεια δεν αλλάζει εύκολα, γιατί δεν είναι απλή συμπεριφορά·
είναι αντανάκλαση ζωής.
Ο τρόπος που τρώμε είναι συχνά ο τρόπος που ζούμε: γρήγορα, σφιγμένα, χωρίς ανάσα, χωρίς σύνδεση.
Μέσα από το βιβλίο επιχειρούμε να αλλάξουμε σταδιακά ολόκληρη τη σχέση μας με το φαγητό, όχι με πίεση, αλλά με επίγνωση και ηρεμία.

Γι’ αυτό και θεωρώ αυτή τη συνήθεια τη δυσκολότερη, αλλά και την πιο καθοριστική.
Γιατί η υπερφαγία δεν αντιμετωπίζεται με απαγορεύσεις.
Αντιμετωπίζεται όταν ο άνθρωπος αρχίζει να ζει και να τρώει πιο παρόν, πιο συνειδητά, πιο ήρεμα.

Και τότε δεν αλλάζει μόνο το βάρος.
Αλλάζει ολόκληρη η καθημερινότητα — και η αλλαγή αυτή κρατάει για πάντα.

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν ετοιμάζω νέο βιβλίο.
Δεν έχω μπει στη διαδικασία γραφής, δεν υπάρχει ακόμα τίτλος, ούτε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Αυτό που υπάρχει, όμως, είναι μια πολύ έντονη επιθυμία να συνεχίσω αυτό που άρχισε με το «Μείνε για ΠΑΝΤΑ αΔΥΝΑΤΗ».

Αν το πρώτο βιβλίο έβαλε τα θεμέλια, το επόμενο — όταν έρθει η ώρα του — θέλω να πάει τους αναγνώστες ένα επίπεδο βαθύτερα.

Θα ήθελα το επόμενο βιβλίο να είναι γεμάτο ιστορίες ανθρώπων, πιο ώριμες έννοιες, πρακτικές σκέψεις για τη διατήρηση του βάρους και νέους, καθημερινούς Κανόνες Ζωής που να μπορεί κανείς να εφαρμόσει εύκολα και χωρίς άγχος.

Να είναι ένα βιβλίο που σε βοηθά να συνεχίσεις — όχι μόνο να ξεκινήσεις.

Πάνω από όλα, θέλω το δεύτερο βιβλίο, όταν το γράψω, να προσφέρει αυτό που θεωρώ πιο πολύτιμο:
ελπίδα, καθαρότητα και έναν τρόπο να μιλάμε στον εαυτό μας που μας χτίζει, όχι που μας τιμωρεί.
Γιατί στο τέλος, αυτό είναι που κρατάει μια προσπάθεια ζωντανή και ένα σώμα σταθερό:
όχι το τέλειο πρόγραμμα, αλλά μια ζωή που χωράει τον άνθρωπο όπως είναι.

Όταν νιώσω ότι έχει έρθει η σωστή στιγμή — όχι βιαστικά, αλλά ουσιαστικά — τότε θα το ξεκινήσω.

Προς το παρόν, αφήνω την ιδέα να “ωριμάσει” μέσα μου και να με βρει στην κατάλληλη φάση.

Ευχαριστούμε πολύ!