Γνώμες

Η ευθύνη του σταυρού !

Η ευθύνη του σταυρού !

του Ξενοφώντα Γρηγόρη


Είναι η πρώτη φορά σ’ αυτές τις Ευρωεκλογές που μια πληθώρα υποψηφίων κρίνονται σε πανελλαδικό επίπεδο από το εκλογικό σώμα. Και αυτό, καθώς συντρέχουν δύο πράγματα : ολόκληρη η Ελλάδα θα είναι μια κάλπη και θα κληθεί βάζοντας σταυρό να αποφασίσει ποια πρόσωπα θα την εκπροσωπήσουν σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο.
Υπό αυτές τις συνθήκες μεγάλο βάρος έπεσε στις ηγεσίες όλων των κομμάτων  πλην του Ποταμιού, το οποίο συμπεριέλαβε στο ψηφοδέλτιό του πρόσωπα από τη δεξαμενή της κοινωνίας χωρίς κομματικό παρελθόν. Ο σκοπός, που έπρεπε να επιτελέσουν τα κομματικά επιτελεία ήταν τριπλός : πρώτον, να υπάρξουν μεγάλα ονόματα με πανελλαδική εμβέλεια, για να φέρουν ψήφους, δεύτερον, να βολευτούν όσο περισσότερα κομματικά-επαγγελματικά στελέχη γίνεται, και, τρίτον, να συμπεριληφθούν και κάποιοι άξιοι να σταθούν στην Ευρωβουλή. Άλλα πέτυχαν τους συγκεκριμένους στόχους  σε μικρότερο και άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό.
Στα πρώτα συγκαταλέγονται ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ και  Ελιά, τα οποία πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν κατάφεραν να εκπλήξουν με τις επιλογές προσώπων, αλλά ούτε και φυσικά να κάνουν άνοιγμα σε νέες δεξαμενές ψηφοφόρων.  Προτιμώντας κατά κύριο λόγο πρόσωπα παλαιοκομματικά, τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν τυγχάνουν ευρείας κοινωνικής αποδοχής, έχασαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία αποστολής μηνύματος ανανέωσης προς τον ελληνικό λαό.
Στα δεύτερα συγκαταλέγονται τα δύο μεγάλα κόμματα, τα κόμματα της πόλωσης, τα οποία θα κονταροχτυπηθούν για την πρώτη θέση στις Ευρωεκλογές : η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά πέρα από την πόλωση με στόχο τη συσπείρωση των ψηφοφόρων, απαιτείται και η προσέλκυση νέων, κυρίως των αναποφάσιστων. Γι’ αυτό και οι δύο αυτές παρατάξεις προσπάθησαν να έρθουν κοντά στο κέντρο. Έτσι, η ΝΔ με επιλογές, όπως οι κκ. Αμυράς και Ξαρχάκος, επιχείρησε να πλασαριστεί ως μια μεγάλη προοδευτική κεντροδεξιά παράταξη, κάτι που αποτελεί επιβεβλημένη στρατηγική ιδίως μετά το σκάνδαλο Μπαλτάκου και τον προκληθέντα σάλο για ύπαρξη ακροδεξιών στοιχείων εντός των κόλπων της. Παράλληλα, προσπάθησε να συγκεράσει την παραπάνω επιδίωξη με μια άλλη κάπως αντίθετη : την προσέλκυση ψήφων και από τα δεξιά της. Γι’ αυτό συμπεριέλαβε άτομα, όπως η κ. Τζαβέλλα και ο κ. Κύρτσος, τα οποία είχαν πολιτευθεί με τον πάλαι ποτέ ένοικο της ‘’δεξιάς πολυκατοικίας’’, το ΛΑ.Ο.Σ..
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από την άλλη, έπρεπε να χωρέσει σε ένα Ευρωψηφοδέλτιο όλα τα πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν τη μετάβασή του από κόμμα του 3% σε κόμμα προ των πυλών της εξουσίας. Έτσι, ανάμεσα στους υποψηφίους του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης βλέπει κανείς μεταξύ άλλων εκπροσώπους του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ., επαγγελματικά στελέχη των κομματικών ενημερωτικών οργάνων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. , καθώς και εκπροσώπους του κακώς εννοούμενου ελληνικού συνδικαλισμού. Αυτοί, όμως, δε θα έπρεπε να έχουν θέση ανάμεσα σε άτομα, όπως ο κ. Κούλογλου, που είναι  πραγματικός δημοσιογράφος, η κ. Κούνεβα, η οποία πλήρωσε πολύ ακριβά τον αυθεντικό αγώνα της για πραγματικά εργασιακά δικαιώματα και ο κ. Γλέζος, που είναι συνώνυμο της αντίστασης με ρίσκο και όχι της επανάστασης εκ του ασφαλούς.
Εκτός αυτού, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε μια προσπάθεια εξεύρεσης προσώπων ιδιαίτερα γνωστών στο ευρύ κοινό υπέπεσε σε ένα σοβαρό ολίσθημα. Έγινε η ριζοσπαστική Αριστερά, η οποία επί μέρες σύρθηκε πίσω από την αναποφασιστικότητα του κ. Λαζόπουλου. Αυτό έκανε και τον πιο καλοπροαίρετο να αναρωτηθεί, αν η  Αριστερά που ευαγγελίζεται την ανατροπή του συστήματος είναι η ίδια με αυτήν που φάνηκε να θέλει διακαώς τον εθνικό μας εισαγγελέα, τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως σύγχρονο Αριστοφάνη,  τον τιμητή των πάντων (πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων) για ‘’βιτρίνα’’ του ψηφοδελτίου της.
Τα κόμματα έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι εσωκομματικών ισορροπιών, ανοιγμάτων και εντυπωσιασμού εν όψει των Ευρωεκλογών και με γνώμονα το νέο δεδομένο του σταυρού. Ο λαός οφείλει, σε όποιο ψηφοδέλτιο επιλέξει, να ‘’σταυρώσει’’ άτομα, τα οποία, πέραν της πολιτικής που σίγουρα φέρουν, θα μπορούν να σταθούν επάξια στο τελείως διαφορετικό τοπίο του Ευρωκοινοβουλίου υπερασπιζόμενα τα συμφέροντα της Ελλάδας. Γιατί σε τελική ανάλυση περίπου 9.800.000 πολίτες έχουν την ευθύνη του σταυρού στις 25 Μαΐου.

Σχόλια

Γνώμες

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews