Γνώμες

Επιχειρηματικότητα και νεανική επιχειρηματικότητα

Επιχειρηματικότητα και νεανική επιχειρηματικότητα

του Λάζαρου Κώτσια

Πολλά ακούγονται για τη νεανική επιχειρηματικότητα, την καινοτομία και την πρωτοπορία και πολλά κονδύλια σπαταλήθηκαν με την ρητορική αυτή, αλλά στην πραγματικότητα, η επιχειρηματικότητα είναι σχεδόν ποινικό αδίκημα, στην χώρα μας.

Μιλάμε για επιχειρήσεις και επομένως για ρίσκο. Τα ρίσκα είναι πολλά: Η χρηματοδότηση, η αγορά, το marketing, ο ανταγωνισμός, και πολλά απρόοπτα. Στην Ελλάδα, σα να μην έφταναν όλες οι αντικειμενικές δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος, υπάρχει και ένας τεράστιος κυκεώνας γραφειοκρατίας και ανυπέρβλητων εμποδίων του δύσκαμπτου κράτους. Το κυριότερο θέμα, που έχουν να αντιμετωπίσουν οι επιχειρήσεις σε μια περίοδο κρίσης, είναι οι ευθύνες του ρίσκου. Στη χώρα μας, η ετεροχρονισμένη επιταγή με συγκάλυψη, χρηματοδότηση και συνέργεια του τραπεζικού συστήματος, ήταν προϋπόθεση επιβίωσης μιας επιχείρησης. Οι τράπεζες εξώθησαν τις επιχειρήσεις σε ένα ποινικό αδίκημα, με την ανοχή του κράτους και συνεπώς έκαναν το ρίσκο παράνομο και τις συνέπειες αποτυχίας ποινικό αδίκημα.

Η Ελλάδα είναι μία μη ανταγωνιστική χώρα με αποκλειστική ευθύνη τις πράξεις και τις παραλήψεις της κυβέρνησης και του κράτους.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι εξαγγελίες και η ρητορική αυτή είναι αστείες και καταδεικνύουν την απόσταση των κυβερνόντων από την κοινωνία, την παραγωγή και την πραγματική οικονομία.

Ένας επίδοξος επιχειρηματίας δεν θα κάνει την επιχείρηση επειδή ο αρμόδιος υπουργός θα δηλώσει κάτι σχετικό, αλλά επειδή το κράτος θα είναι πιο προσβάσιμο, θα υπάρχει φθηνός δανεισμός, μερική κρατική εγγύηση, αντί για επιδότηση, και το ρίσκο δεν θα ναι απαγορευτικό. Επίσης, οι κανόνες της αγοράς πρέπει να ναι δίκαιοι, σταθεροί και εγγυημένοι. Απέχουμε πολύ από το να είμαστε μια ευκαιρία για επιχειρήσεις και μια ανταγωνιστική χώρα.

Η μείωση του εργατικού κόστους δεν είναι πανάκεια. Σκεφτείτε ότι η Ελβετία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Ολλανδία είναι ανταγωνιστικές χώρες ενώ η Σενεγάλη υστερεί. Όσο η Ελλάδα εισάγει ντομάτες από την Ολλανδία και πιπεριές από την Ισπανία θα πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα.

Η επιδότηση μειώνει το ρίσκο; Πως μπορούμε να μειώσουμε το ρίσκο; Πρέπει να επιδοτούμε τον τομέα των υπηρεσιών; Η απελευθέρωση αυξάνει την ανταγωνιστικότητα;

Πριν σκεφτούμε τις λύσεις σε αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει να ξέρουμε που ξεκινάει ο ρόλος των πολιτικών και που των τεχνοκρατών. Η χώρα μας ήταν και είναι αποδέκτης Ευρωπαϊκών προγραμμάτων στήριξης. Τα περισσότερα χρήματα πήγαν σε άκαρπες επιδοτήσεις, σε ανούσιες επιμορφώσεις και σε έρευνες ακατάσχετες και άσχετες με την παραγωγή. Προφανώς είναι λάθη πολιτικών που δεν είναι καθόλου τεχνοκράτες και δεν μελέτησαν ποτέ τη σχέση κόστους – οφέλους, αλλά πήραν τις αποφάσεις δαπανών με μικροπολιτικά κριτήρια. Πριν ξαναδώσουμε πακτωλό χρημάτων στην «καινοτομία» ας φροντίσουμε πρώτα την αυτάρκεια σε πιπεριές, ντομάτες, μανιτάρια και η καινοτομία προκύπτει.

Οι επιδοτήσεις μειώνουν μεν το ρίσκο μιας αποτυχίας, καθώς ο επιχειρηματίας θα χάσει λιγότερους δικούς του πόρους, αλλά δεν παρέχει κανένα επιπλέον κίνητρο επιτυχίας και έτσι η μακροχρόνια κατάληξη δεν επηρεάζεται. Επίσης, μια πιθανή αποτυχία, θα σημάνει και την οριστική ή την επί μακρόν απομάκρυνση του επιχειρηματία από νέα πρωτοβουλία. Η μόνη σωστή επιδότηση ρίσκου είναι η διευκόλυνση. Αυτό σημαίνει φοροαπαλλαγές στα πρώτα βήματα του εγχειρήματος και μείωση της γραφειοκρατίας.

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα:

Πριν μερικά χρόνια, επιδοτήθηκαν όλοι οι νέοι μηχανικοί σε ποσοστό 80% στην αγορά εξοπλισμού γραφείου. Το αποτέλεσμα ήταν να ανοίξουν πολλά γραφεία, η HP, η Microsoft να είναι οι πραγματικοί επιδοτούμενοι, η ποιότητα των μελετών και οι αμοιβές των μηχανικών που είχαν ανοίξει γραφείο να πέσουν με αποτέλεσμα ξαφνικά να αστοχήσουν στις επενδύσεις που είχαν κάνει, η ποιότητα των οικοδομών να πέσει και τελικά να καταλήξουν ακόμη και τα νέα γραφεία σε κλείσιμο.

Η απελευθέρωση προφανώς συναρτάται άμεσα με την ανταγωνιστικότητα. Απελευθέρωση σημαίνει ελευθερία για επιχειρήσεις. Προφανώς και δεν μπορεί κάποιος να επενδύσει, αν αυτό δεν επιτρέπεται. Η φράσεις «πωλείται άδεια», «αγόρασε το δικαίωμα» κλπ, δεν υπάρχουν στην επικράτεια ανταγωνιστικών χωρών. Ο μόνος περιορισμός στις επιχειρήσεις θα πρέπει να είναι η υγεία, η ασφάλεια της ζωής, το δίκαιο και το περιβάλλον. Και όταν λέμε «απελευθέρωση της αγοράς» δεν εννοούμε μόνο τα ταξί, αλλά εννοούμε κυρίως το δικαίωμα στην αιολική ενέργεια, το δικαίωμα στην ανακύκλωση και σε όσα ούτε η τρόικα ζήτησε, γιατί προορίζονται για λίγους.

O Λάζαρος Κώτσιας γεννήθηκε το 1978, σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και πολιτεύεται πρώτη φορά ως Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με το συνδυασμό “Δικαίωμα στην πόλη” του Γιώργου Καμίνη. Κατά το παρελθόν εξέφρασε τις πολιτικές του θέσεις με άρθρα του σε εφημερίδες, ιστοσελίδες και blogs. Τα θέματα που απασχόλησαν τις δημοσιεύσεις του αφορούν την οικονομία, την ενέργεια, το εμπόριο, το τραπεζικό σύστημα, την πρωτογενή και βιομηχανική παραγωγή. Είναι μάχιμος Πολιτικός Μηχανικός και εξειδικεύεται στις αντισεισμικές κατασκευές. Μελέτησε πολλά μεγάλα κτήρια, εγκαταστάσεις, βιομηχανίες και έργα υποδομής. Ήταν μέλος του κλιμακίου του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος για την αποτίμηση των ζημιών του σεισμού της Κεφαλονιάς.

Σχόλια

Γνώμες

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews