Αθλητικά

Final 4 2014 – Οι ομάδες, οι προπονητές, οι Έλληνες και οι κόντρες των κατακτήσεων

Final 4 2014 – Οι ομάδες, οι προπονητές, οι Έλληνες και οι κόντρες των κατακτήσεων

Το final 4 του Μιλάνου ανοίγει απόψε αυλαία. Ιδιαιτερότητες; Μία μα δυνατή. Είναι ένα απ’ τα ελάχιστα final 4 των τελευταίων χρόνων χωρίς ελληνική εκπροσώπηση. Ούτε ο back to back πρωταθλητής Ευρώπης κατάφερε να κάνει άλλο ένα απ’ τα θαύματα στα οποία έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια τον κόσμο του, ούτε ο «εξάστερος» κατάφερε να ξεπεράσει το εμπόδιο της (επίσης «εξάστερης» και) πανάκριβης ΤΣΣΚΑ. Και οι δύο πλήρωσαν τις κακές τους εμφανίσεις στη φάση των 16. Όμως αυτό είναι πια παρελθόν.

Το παρόν, λέει πως μπορεί το Μιλάνο να μην έχει τους δύο τελευταίους πρωταθλητές της διοργάνωσης (2013, 2012, 2011), έχει όμως τέσσερις απ’ τις οκτώ παραδοσιακές δυνάμεις της τελευταίας εικοσαετίας. Και μπορεί να μην έχει ελληνική ομάδα, έχει όμως ελληνική εκπροσώπηση, αφού τρεις Έλληνες παίκτες θα δώσουν το παρόν, θέλοντας όσο τίποτα την κούπα ο καθένας για τον δικό του λόγο. Μπαρτελόνα, Ρεάλ, Μακάμπι και ΤΣΣΚΑ λοιπόν, και φυσικά, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, Γιάννης Μπουρούσης και Κώστας Παπανικολάου. Όμως, καλύτερα να πάρουμε την κάθε ομάδα ξεχωριστά.

Μπαρτσελόνα

Ίσως η πιο ισορροπημένη ομάδα στη διοργάνωση. Με πολύ δυνατή ρακέτα (Τόμιτς, Ντόρσεϊ, Λόρμπεκ), εξαιρετική περιφέρεια (Χουέρτας, Ναβάρο, Όλεσον, Παπανικολάου) και τον Τσάβι Πασκουάλ σταθερά στο τιμόνι της, παίζει φέτος μυαλωμένο μπάσκετ, ξέρει να εκμεταλλεύεται τους φαρμακερούς σουτέρ της και να κυριαρχεί στα ριμπάουντ. Πιθανότατα μιλάμε για την καλύτερη Μπαρτσελόνα των τελευταίων ετών, μια ομάδα που έρχεται σε σύγκριση ακόμη και με τη μεγάλη μπάρτσα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (2003).

Ρεαλ

Υπήρξε για πολύ μεγάλο κομμάτι της χρονιάς, το μεγάλο φόβητρο της Ευρώπης. Τρέχει συνεχώς και πυροβολεί με απίθανα ποσοστά. Διαθέτει εξαιρετικούς σκόρερ σε κάθε θέση (Ρούντι Φερνάντες, Σέρχιο Ροντρίγκες, Νίκολα Μίροτιτς) και βρίσκει τα (αναγκαία) φρένα της στην παρουσία του έμπειρου αρχηγού Φελίπε Ρέγες. Ωστόσο στα παιχνίδια της με τον Ολυμπιακό αποδείχτηκε πως όχι μόνο δεν είναι ανίκητη αλλά πως έχει και αρκετά τρωτά σημεία. Χάνει μεγάλο μέρος της ορμής της αν μπορέσεις να της μπλοκάρεις τα μακρινά σουτ, δεν έχει αξιόπιστο σέντερ πλην του Γιάννη Μπουρούση, ενώ ο Λάσο στον πάγκο έχει τόσο μερίδιο στην εμφάνιση της ομάδας, όσο και ο… φροντιστής! Κοινώς, αν της βάλουν δύσκολα, δεν πιστεύω πως μπορεί να ανταπεξέλθει. Και η ιστορία έχει δείξει πως ομάδες που παίζουν (μόνο) run ‘n gun, δύσκολα επιβιώνουν στα final 4 (με εξαίρεση την τρομερή Μακάμπι του Πίνι Γκέρσον, η οποία είχε βέβαια και μεγάλες προσωπικότητες στο παρκέ).

Μακάμπι

Αναμφίβολα η πιο σοβαρή απ’ τις τέσσερις διεκδικήτριες. Κανείς δεν την πίστευε απ’ την αρχή της χρονιάς, μέχρι και στα παιχνίδια με την Αρμάνι, την οποία πέρασε με σχετική ευκολία. Ομάδα με χημεία, με παίκτες που ματώνουν τη φανέλα σε κάθε φάση, παίζει πολύ σκληρή άμυνα, είναι σοβαρή στην επίθεση και πουλάει ακριβά το τομάρι της. Έχει τον (μακράν του δεύτερου) καλύτερο προπονητή απ’ τις τέσσερις (Ντέιβιντ Μπλατ), έναν προπονητή που ξέρει να παίρνει από κάθε παίκτη του το καλύτερο δυνατό. Απόδειξη; Ο αναγεννημένος Σοφοκλής Σχορτσιανίτης που κάνει μια εξαιρετικά πληθωρική σαιζόν στο Τελ-Αβίβ. Παρέα του, Σμιθ, Ινγκλς και Ράις κάνουν εξαιρετική χρονιά, όμως έτσι κι αλλιώς η φετινή Μακάμπι σε καμία περίπτωση δεν είναι ομάδα του ενός (ή των δύο, ή των τριών…). Είναι πιο πολύ του «ένας για όλους και όλοι για έναν».

ΤΣΣΚΑ

Η ομάδα του στρατού, ως συνήθως πάμπλουτη, πηγαίνει σε ακόμη ένα (τρίτο συνεχόμενο) final 4, με το μεγάλο κίνητρο πως εκεί δεν υπάρχει ο επί δύο χρόνια δήμιός της, Ολυμπιακός. Αν και έχει πανάκριβο ρόστερ, στα παιχνίδια της φάσης των οκτώ με τον ΠΑΟ (όπως και στους 16) έδειξε εξαιρετικά ασταθής, ασόβαρη και ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο. Ο Έτορε Μεσίνα στον πάγκο δείχνει να έχει χάσει (αν την είχε ποτέ) τη μαεστρία που κάποτε του φόρτωσαν στις πλάτες, στα γκαρντ ο Ουίμς μοιάζει απελπιστικά μόνος (αφού ο Τεόντοσιτς παίζει μια για την ομάδα και μια εναντίον της), ενώ η πολυπρόσωπη και δυνατή ρακέτα της, στις δύσκολες στιγμές στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά πάνω στον αρχηγό Βίκτορ Κριάπα και τον «σούπερμαν» Κάιλ Χάινς. Το μόνο πράγμα που είναι βέβαιο με την ΤΣΣΚΑ, είναι πως αποτελεί το πιο μεγάλο αίνιγμα του (παρασκευο)σαββατοκύριακου. Ικανή με την ίδια άνεση (και μεγάλες διαφορές) να τερματίσει πρώτη… ή και τελευταία!

Προβλέψεις εδώ που φτάσαμε δεν γίνονται. Αν έπαιζαν οι κόουτς θα κέρδιζε η Μακάμπι, αν έπαιζαν τα ρόστερ θα κέρδιζε η Μπάρτσα, αν έπαιζαν οι «ψηλοί» θα κέρδιζε η ΤΣΣΚΑ κι αν έπαιζαν… 21 (!) θα κέρδιζε η Ρεάλ! Όπως και να ‘χει, ευχή (ίσως και κατάρα) όλων είναι να κερδίσει ο καλύτερος. Γιατί το μπάσκετ θα κερδίσει όπως και να ‘χει…

Υ.Γ.1 Αν τα καταφέρει η ομάδα τους, αυτή θα είναι η 1η ευρολίγκα για τον Μπουρούση και το Σχορτσιανίτη, ή η 3η συνεχόμενη για τον Παπανικολάου (κάτι που ισχύει και για τον Χάινς).

Υ.Γ.2 Οι ελληνικές ομάδες έχουν έναν ακόμη λόγο να ενδιαφέρονται για το νικητή της φετινής διοργάνωσης. Αν κερδίσει η Ρεάλ αυξάνει τη διαφορά της απ’ τους διώκτες της (ΠΑΟ, ΤΣΣΚΑ), αν κερδίσει η ΤΣΣΚΑ περνάει σε κατακτήσεις τον ΠΑΟ (7), αν κερδίσει η Μακάμπι φτάνει σε κατακτήσεις τους πράσινους(6), ενώ αν κερδίσει η Μπαρτσελόνα φτάνει σε κατακτήσεις τον Ολυμπιακό (3).

Υ.Γ.3 Είθε η δύναμη να ‘ναι μαζί σου (νεαρέ Κάιλ Χάινς!)…

Ηλίας Γεροντόπουλος

 

Σχόλια

Αθλητικά

Περισσοτερα στην κατηγορια Αθλητικά

Copyright © 2015-2016 Clevernews