Κινηματογράφος

«Gone Girl» (Όπως μετα-μοντερνος Χίτσκοκ)

«Gone Girl» (Όπως μετα-μοντερνος Χίτσκοκ)

 Gone_Girl_Poster

Βαθμολογία:****

Χρόνος: 149’ / Κατηγορία: Μυστήριο, Δράμα, Θρίλερ

Σκηνοθεσία: David Fincher

Πρωταγωνιστούν: Ben Affleck, Rosamund Pike, Neil Patrick Harris, Tyler Perry, Carrie Coon, Missi Pyle.

Αν περιμένετε μια διαστρεβλωμένη και κάπως ορθόδοξη ταινία μυστηρίου το νέο φιλμ του πολυτάλαντου David Fincher δεν πρόκειται να σας απογοητεύσει.

Βασισμένο στο best seller μυθιστόρημα της Gillian Flynn με τον πανομοιότυπο τίτλο, η ταινία μας καλεί να γνωρίσουμε τον χαρακτήρα του Ben Affleck, Nick Dunne του οποίου η γυναίκα (Rosamund Pike) εξαφανίζεται μυστηριωδώς το πρωινό της 5ης επετείου τους. Ο ίδιος μανατζάρει ένα μπαρ στο Μιζουρι με τη δίδυμη αδελφή του, όταν ξαφνικά θα βρεθεί στο μέσον του ιλίγγου μιας μιντιακης φρενίτιδας προς αναζήτησης της γυναίκας του. Καθώς ο κλοιός στενεύει και τα στοιχειά μετατρέπουν τον βασικό μας πρωταγωνιστή σε κυρίαρχο ύποπτο για την εξαφάνιση του θύματος, η ταινία μας φέρνει αντιμέτωπους με ερωτήματα για το ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, τα προσωπεία που μπαίνουν σε μια σχέση και πως είναι δυνατόν να χάσεις τον εαυτό σου σε ένα γάμο.rosamundgonegirl_640px

Καθώς η πλοκή διαδραματίζεται μέσα από μια σειρά διαφόρων flashbacks , οι αναδρομές μας διαφωτίζουν σχετικά με τη σχέση του Nick και της συζύγου του Amy – Από τη μακάρια χημεία στο πρώιμο ερωτικό τους ειδύλλιο έως τις ταραγμένες ημέρες πριν την εξαφάνιση της Amy -.  Η μη γραμμική δομή είναι προσεκτικά οργανωμένη, μοιράζοντας ακριβώς τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε για να  συνεχίσει να κινείται η πλοκή, ενώ επιτρέπει στο κοινό του να κρίνει τον αθώο από τον ένοχο. Αντίστοιχα, η μετρημένη δαπάνη των πληροφοριών εξυπηρετεί ένα από τα πιο απολαυστικά στοιχεία του «Gone Girl», δηλαδή ο συνεχής πόλεμος μεταξύ της αντίληψης και της αποκάλυψης.

Το να χαρακτηρίσουμε τη ταινία του Fincher ένα απλό θρίλερ μυστηρίου θα ήταν σαν να αναφερόμασταν στη Mona Lisa ως ένα κοινό πορτρέτο. Φυσικά και επιβεβαιώνονται όλα τα πλαίσια που απαιτεί το είδος, αλλά κάτω από τις γωνιακές μηχανορραφίες που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από ένα τέτοιο φιλμ, ανακαλύπτεται ένα εκπληκτικό συναισθηματικό βάθος, ένας άλλος επιτήδειος κοινωνικού σχολιασμού με καλά τοποθετημένους χαρακτήρες.

Τα τελευταία χρόνια, είναι σχεδόν αδύνατο ο θεατής να πάει να δει μια ταινία αγνοώντας οποιουδήποτε είδος spoiler. Το ιδιαίτερο με το «Gone Girl» είναι ότι αντί να μάχεται με αυτές τις εντυπώσεις, τα αναγνωρίζει τα ενισχύει και τελικώς τα υπονομεύει.  Κι ενώ ήμαστε απασχολημένοι να ξεσκεπάζουμε τις δυνατότητες της συγγραφέως Flynn, ο Fincher κυριολεκτικά παίζει με τις υποθέσεις μας. Όταν ακριβώς πιστεύουμε ότι ανακαλύψαμε ένα χαρακτήρα, ο σκηνοθέτης «ξεφλουδίζει» από πίσω άλλο ένα στρώμα εξαπάτησης, αμφισβητώντας τις αφηγηματικές αλήθειες που είχαμε «εγκαταστήσει». Υπάρχει κάτι τρομερά ικανοποιητικό στην επαναλαμβανόμενη σύγκρουση: Ο Fincher μας δίνει το χρόνο και τους πόρους να κατασκευάσουμε μια ταχτοποιημένη σειρά καρτών, μας επιτρέπει να θαυμάσουμε εν συντομία το έργο μας και στη συνέχεια, ανεπίσημα χτυπά προς τα κάτω. Πρόκειται λοιπόν για μια εξαιρετική εργασία από ένα σκηνοθέτη που σαφώς σέβεται τη νοημοσύνη του κοινού του.

gone_aΗ αντίληψη δεν είναι μόνο ζωτικής σημασίας για το πώς το κοινό αλληλεπιδρά με το «Gone Girl» αλλά επίσης είναι συνυφασμένο με το κεντρικό θέμα της ταινίας. Τι σημαίνει να γνωρίζεις κάποιον; Το φιλμ θέτει το ερώτημα με πολλούς και ενδιαφέροντες τρόπους. Ο πρώτος είναι στη σχέση του Nick και της Amy. Παρακολουθούμε την εξέλιξη τους, από παθιασμένοι εραστές σε ευτυχής νεόνυμφους έως ορκισμένους αντίπαλους. Καθώς αλλάζει η σχέση τους, έτσι αλλάζει και η αντίληψη του ενός για το πρόσωπο του άλλου. Ο μονόλογος του Nick θέτει αυτά τα αρχέγονα ερωτήματα. «Πως νιώθεις;», «Ποια είσαι;», «Τι κάναμε ο ένας στον άλλον; Τι άλλο θα κάνουμε;».

Καθώς τα ψέματα και τα μυστικά των δυο πρωταγωνιστών αρχίζουν να επιπλέουν στην επιφάνεια βρίσκουμε τον εαυτό μας να αναρωτιέται για τις δίκες μας σχέσεις. Πόσο μεγάλο είναι το χάσμα ανάμεσα στην αντίληψη και στη πραγματικότητα; Πως μπορούμε να αλλάξουμε το εγώ μας για να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων; Μπορούμε να εμπιστευτούμε πραγματικά κάποιον;

Κατά τον ίδιο τρόπο, αυτή η σύγκρουση είναι παρούσα στη στοχαστική και σατιρική απεικόνιση των media. Αν και από την αρχή υπάρχουν «τρύπες» στο άλλοθι του Nick, υπάρχουν κοινωνικά λάθη που υποκινούν την οργή των γύρω του. Τα λανθασμένα χαμόγελα, και η έλλειψη θλίψης του, επηρεάζουν όλο και περισσότερο τη κοινή γνώμη για την αθωότητα του συζύγου.  Για αυτό και σημαντικό ρολό παίζει ο τρόπος που η ταινία παρουσιάζει και υπογραμμίζει τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης σε μια κουλτούρα που ενδιαφέρεται περισσότερο για το παραμύθι παρά τη δικαιοσύνη.?????????????????????????????????????????

Μιλώντας στη New York Times το 2011 ο Fincher ανέφερε: «η ιδέα μου περί επαγγελματισμού είναι πιθανώς η ιδέα που έχουν οι άνθρωποι για τον ψυχαναγκασμό». Είναι λοιπόν αυτό το χαρακτηριστικό που κάνει τις ταινίες του σκηνοθέτη να είναι τόσο συναρπαστικές. Κάθε πτυχή του φιλμ – από το soundtrack του Trent Reznor έως τον άψογο σχεδιασμό της παράγωγης- μια λέξη μπορεί να μας έρθει στο μυαλό: σχολαστική. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι αυτό που αντιπροσωπεύεται καλύτερα στη κάμερα. Η δεξιότητα στην οπτική αφήγηση. Κάθε πλάνο μας λέει και κάτι σημαντικό. Χωρίς να μας βομβαρδίζει με λεπτομέρειες, επιμελείται το περιεχόμενο του καρέ καρέ. Ακόμη και πράγματα που δεν σχετίζονται άμεσα με την ιστορία μας τροφοδοτούν με λεπτομέρειες σχετικά με το θέμα.

Τέλος, το να επικεντρωθούμε αποκλειστικά στον Fincher θα ήταν τεράστια αδικία προς τους πρωταγωνιστές. Καθώς είναι η ποιότητα των χαρακτήρων που κάνουν τη πλοκή τόσο συναρπαστική. Κάθε παίκτης στην ιστορία αισθάνεται σαν ανθρώπινο ον: εσφαλμένοι, ευάλωτοι και ευφυής. Ακόμη και οι τοπικοί ντετέκτιβ, που τόσο συχνά πέφτουν θύματα ως αρχετυπική θεωρία σε ιστορίες σαν κι αυτή, είναι πλήρως εμπλουτισμένοι με ρεαλιστικά κίνητρα.  Όταν η αφήγηση καταλήγει στη τρίτη πράξη, οι χαρακτήρες αγκυροβολούν τη σύγκρουση. Οι καταστάσεις γίνονται όλο και πιο παρατραβηγμένες και εξωφρενικές αλλά οι «παίκτες» αντιδρούν με ένα πραγματικό και αιτιολογημένο τρόπο.  Ο συνδυασμός των χαρακτήρων της Flynn και η μη γραμμική διασκευή του Fincher επιτρέπουν στη ταινία να απελευθερωθεί από την εν- λόγω σύμβαση.

Καθώς ο γάμος της ψυχαγωγίας και του κοινωνικού σχολιασμού, ανάμεσα στο παιχνίδι του μυστηρίου συνεχίζει να μας συνεπαίρνει και να μας εξουσιάζει, το «Gone Girl» θυμίζει τα καλύτερα έργα του Hitchcock. Κάθε ένα από τα 149 λεπτά της ταινίας υπόσχεται να σας κρατήσει συνεπαρμένους και να προβληματίζει τις αντιλήψεις σας περί συνόλου, ανθρώπων και κοινωνικών σχέσεων.

zdcUJV2RgKuQff9w3hvWaRJkMlE

Γεωργία Μόσχου 

 

Σχόλια

Κινηματογράφος

Περισσοτερα στην κατηγορια Κινηματογράφος

Copyright © 2015-2016 Clevernews