Γνώμες

Οι δυο Ελλάδες του πρόσφυγα

Οι δυο Ελλάδες του πρόσφυγα

Έλληνες είναι οι ψαράδες που πέφτουν δίχως δεύτερη σκέψη στα νερά, για να σώσουν τους πρόσφυγες. Έλληνες είναι τα παιδιά του λιμενικού, που με μισθούς πείνας θαλασσοπνίγονται σώζοντας μετανάστες.

Έλληνες είναι οι άνδρες και οι γυναίκες του ΕΚΑΒ και της πυροσβεστικής που σώζουν γυναικόπαιδα τραβώντας τα πίσω από το θάνατο στη ζωή. Έλληνες είναι οι νησιώτες που ξεσπούν σε κλάματα αναλογιζόμενοι τους κατατρεγμένους της Γης που κατάφεραν να σώσουν.

Οι Έλληνες είμαστε λαός φιλόξενος και φιλεύσπλαχνος. Το αποδεικνύουμε στα δύσκολα με κάθε ευκαιρία. Περνάμε κι εμείς κάβους φουρτουνιασμένους, αλλά συμπονούμε το συνάνθρωπό μας, που περνάει βάσανα ανείπωτα. Γι’ αυτό και στο λαό μας δεν ανήκουν οι ψευτόμαγκες ναζιστές της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής.

Στο λαό μας δεν ανήκει ο γελοίος ‘’δημοσιογράφος’’ που είπε ότι αν ο μετανάστης είναι μόνος του, τον πετάς στη θάλασσα (!). Στο λαό μας δεν ανήκουν αυτοί που παρήγαγαν ματωμένες φράουλες στη Μανωλάδα. Στο λαό μας δεν ανήκουν οι θιασώτες τέτοιων απάνθρωπων ιδεών. Ούτε όσοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται τις βασανισμένες ψυχές. Όσοι τους χώνουν στους παράδρομους του παρεμπορίου. Όσοι τους στοιβάζουν σε τρώγλες θησαυρίζοντας. Όσοι συνεργάζονται με τους δουλέμπορους. Όσοι κερδίζουν το παντεσπάνι τους πετώντας στους μετανάστες ένα ξεροκόμματο.

Στη χώρα μας, που ξέρει από πρώτο χέρι τι θα πει προσφυγιά, που το ‘’Τζιβαέρι’’ ακόμη προκαλεί ρίγη, που στο παρελθόν μάτωσε στέλνοντας τα σπλάχνα της στο εξωτερικό και σήμερα κάνει το ίδιο, είναι αδιανόητο να υπάρχουν ‘’άνθρωποι’’ σαν τους παραπάνω.

Είναι, επίσης, αδιανόητο η αρμόδια υπουργός, για τον ανθρωπισμό και τις καλές προθέσεις της οποίας δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, να προβαίνει σε χονδροειδώς άστοχες δηλώσεις.

Η φράση της για τους μετανάστες ότι ‘’Απλά το πρωί λιάζονται’’ δεν είναι άστοχη απλά. Αν το σκεφτούμε καλύτερα, είναι βαθιά προσβλητική. Προσβλητική προς τους ανθρώπους που δε λιάζονται.

Που πεθαίνουν.

Που ξεριζώνονται, επειδή ο ουρανός βρέχει βόμβες.

Που αρνούνται το άσυλο, για να μην κλείσουν την πόρτα πίσω στη γλυκιά πατρίδα.

Που όσο και αν προσπαθεί να τους πικράνει, τη νιώθουν πάντα γλυκιά.

Που αφήνουν πίσω περιουσίες και ζωές ολόκληρες, για να στοιβαχτούν σε ένα καταραμένο σαπιοκάραβο.

Που τις περισσότερες φορές βυθίζεται παίρνοντας μαζί του άδικα τόσες ψυχές.

Ακόμα και δίπλα στη στεριά αυτοί οι άνθρωποι είναι ανήμποροι. Γιατί η θάλασσα για τους περισσότερους είναι κάτι ξένο. Αλλά δυστυχώς αναγκαίο, αφού αποτελεί τη γέφυρα μεταξύ της οικείας κόλασης και του ξένου παραδείσου. Που μόνο παράδεισος δεν αποδεικνύεται.

Δεν ονειροβατώ πιστεύοντας ότι μπορούμε να κάνουμε την Ελλάδα παράδεισο για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Είναι ανέφικτο. Οφείλουμε, όμως, να μην επιτρέψουμε η Ελλάδα να γίνει κόλαση.

Κόλαση για αυτούς.

Κόλαση για εμάς.

Κόλαση για όλους.

Κόλαση με προθάλαμο το υγρό νεκροταφείο της Μεσογείου.

Ξενοφών Γρηγόρης

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews