Γνώμες

Η ηθική ασάφεια της ανηθικότητας

Η ηθική ασάφεια της ανηθικότητας

Του Ηλία Γεροντόπουλου

Δημοψήφισμα.

Μέτρα ή όχι μέτρα; Ευρωπαϊκά μέτρα ή Ελληνικά μέτρα; Ευρώ ή Δραχμή; Ναι ή Όχι; Ή μάλλον (στη δική μας περίπτωση), Όχι ή Ναι; Τελικά για τι ακριβώς ψηφίζει η Ελλάδα την Κυριακή; Να η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου!

Ψηφίζετε για την παραμονή σας στην Ευρώπη, υποστηρίζουν οι “απ’ έξω”. Ψηφίζουμε για καλύτερες συνθήκες διαπραγμάτευσης, επιμένουν οι κυβερνητικοί “από μέσα”. Το Ναι, σημαίνει παράταση στην εξαθλίωση και την ταπείνωση, φωνάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και το Όχι; Αυτό αποτελεί κοινό μυστικό πως κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει.

Η λογική με την οποία ο μέσος πολίτης (αυτός που δεν είναι κλεισμένος σε ιδεολογικές φυλακές και φυσικά δεν έχει κομματικά συμφέροντα να του υποδεικνύουν την ψήφο του) επιλέγει το Όχι, χαρακτηρίζεται κατά το πλείστον από τρία επιχειρήματα:

1ο. Τα μέτρα οδήγησαν σε ανέργους, φτωχούς και άστεγους, κι αυτό είναι άδικο (η περίφημη σύγκριση της ουράς των ΑΤΜ, με τις ουρές στα συσσίτια).

2ο. Έχουμε πιάσει πάτο, πόσο χειρότερος μπορεί να είναι ο “άλλος” δρόμος;

3ο. Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει.

Ένα εύκολο συμπέρασμα απ’ αυτά τα τρία επιχειρήματα, είναι πως όλα βασίζονται στο άσχημο τώρα. Στο δυσβάσταχτο Ναι. Δεν αντιμετωπίζουν το Όχι ως επιλογή, αλλά ως αντίδραση. Δεν θέλω άλλα μέτρα, δεν θέλω άλλους φόρους, δεν θέλω άλλες μειώσεις μισθών. Γι’ αυτό στηρίζω τη διακοπή τους. Συνεπώς, δεν επιλέγω το Όχι, απλώς δεν θέλω το Ναι.

Ωστόσο το Όχι δεν είναι (όπως δηλώνει) απλώς μια αντίδραση. Το Όχι είναι επιλογή (όπως άλλωστε και το Ναι). Και ως τέτοια έχει συνέπειες. Κι αυτές τις συνέπειες ελάχιστοι τις ξέρουν, γιατί εντέχνως αποκρύπτονται.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι εδώ για να στηρίξω τη μια ή την άλλη άποψη. Σύμφωνοι, πιστεύω πως το Όχι αποτελεί μάλλον οδό καταστροφής, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να καταδικάσω όποιον, αγανακτισμένος απ’ το βάρος της εποχής, ή επηρεασμένος από έναν πολεμικό ρομαντισμό επιλέξει να απορρίψει τις προτάσεις των… θεσμών! Μπορώ όμως να κατηγορήσω ευθέως, μια κυβέρνηση που με το πρόσχημα της “δημοκρατικής επιλογής”, πετάει τη μπάλα στην κερκίδα στα κρισιμότερα λεπτά του αγώνα.

“Η δύναμη στα χέρια του λαού”. Μεγάλα λόγια! Κύριε πρωθυπουργέ, η γνώση είναι δύναμη. Όμως πόσοι απ’ τους πολίτες των οποίων ζητάτε ελαφρά τη καρδία την ψήφο, γνωρίζουν όντως τι τους καλείτε να επιλέξουν; Και φυσικά, κανείς δεν οφείλει να γνωρίζει.

Γι’ αυτό το λόγο εξέλεξε εσάς. Γι’ αυτό το λόγο ψήφισε αντιπροσώπους, ικανούς να αποφασίζουν για τέτοια “τεχνικά” ζητήματα. Γι’ αυτό το λόγο επέλεξε κυβέρνηση. Για να παίρνει δύσκολες αποφάσεις, ψύχραιμα και βασισμένη σε ένα συγκεκριμένο πλάνο. Κι αντ’ αυτού εσείς τι κάνετε; Μεταφέρετε την ευθύνη σ’ αυτούς που στήριξαν πάνω σας τις ελπίδες τους. Και μάλιστα, χωρίς να τους παρουσιάζετε όλη την εικόνα. Κι αποφεύγοντας με ρητορικά τρικ και πατριωτικές (!) κορόνες να απαντήσετε στο “τι γίνεται μετά;”. Δεν είναι μόνο δειλή η στάση σας, είναι και ανήθικη!

Το Ναι ή το Όχι θα ‘ταν σεβαστά, αν προέρχονταν απ’ το στόμα του κυρίου Τσίπρα. Το Ναι ή το Όχι θα ‘ταν συζητήσιμα αν όντως ο κύριος Βαρουφάκης μας είχε αναλύσει όλες τις παραμέτρους. Όμως εδώ, το μόνο που υπάρχει είναι ένα δημοψήφισμα πρόχειρο, που ο βασικός του λόγος ύπαρξης είναι η τοποθέτηση των πολιτών στο εδώλιο, ο,τι κι αν τελικά αποφασίσουν. Για να μπορεί από θέση ισχύος η κυβέρνηση να απαντά: “η απόφαση ήταν δική σας” όταν θα φτάσουν στην ελληνική κοινωνία τα αποτελέσματα της μιας ή της άλλης επιλογής. Κι ενώ εν τω μεταξύ, ο ελληνικός λαός θα ‘χει χωριστεί μια και καλή σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα παραπληροφορημένων πολιτών.

Πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη μιας χώρας, με το παιχνίδι να φτάνει στο φινάλε του. Και παρά την πιθανότητα μιας κυβερνητικής στροφής την τελευταία στιγμή, η ανηθικότητα του όλου εγχειρήματος παραμένει. Το να παίζεις με τα αντανακλαστικά ενός λαού δεν είναι πολιτική. Και φυσικά, όπως κάθε σωστά τοποθετημένη ανηθικότητα, έτσι κι αυτή έχει βροντόφωνες ηθικολογίες να την υποστηρίζουν.

Υ.Γ. Απλώς για να μη μείνει αναπάντητο, να τρία αντεπιχειρήματα στα επιχειρήματα του Όχι.

1ο. Όταν έχεις 1.000.000 φτωχούς, προσπαθείς να δημιουργήσεις ανάπτυξη, να προσελκύσεις κεφάλαιο και να ανοίξεις θέσεις εργασίας. Προσπαθείς δηλαδή να μειώσεις τη φτώχια. Το να οδηγήσεις σ’ αυτή ολόκληρη τη χώρα δεν αποτελεί κοινωνική δικαιοσύνη!

2ο Ναι, υπάρχουν πολύ χειρότερα. Ονομάζονται εμφύλιοι πόλεμοι, πλιάτσικα, (ένοπλοι) αγώνες επιβίωσης, και η Αργεντινή τα γνωρίζει από πρώτο χέρι.

3ο Το να χρησιμοποιείς ποίηση σε δημοσιονομικά ζητήματα, είναι σαν να προσπαθείς να ερωτευτείς με λογιστικά βιβλία…

 

 

 

 

 

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews