Γνώμες

« Κάτι σαν Big Red »

« Κάτι σαν Big Red »

“Έξυπνος μέχρι βλακείας” από τον Σπύρο Θεοδωράτο

Κυριακή μεσημέρι.

Φτιάχνω κι άλλον καφέ και ανοίγω ραδιόφωνο, για να δω τι παίζει: έχει απευθείας μετάδοση την συνέντευξη Τύπου Τσίπρα στη ΔΕΘ. Ανοίγω με τη μία την τηλεόραση – αυτά δεν χάνονται γιατί η εικόνα, όπως και το κάνεις, μπορεί να αποδραματοποιεί κάπως , αλλά σου δίνει  περισσότερες πληροφορίες.

Κλείνω το ραδιόφωνο και κοιτάζω με ενδιαφέρον. Πάντα μου άρεσε περισσότερο η Συνέντευξη Τύπου από την καθιερωμένη Ομιλία του εκάστοτε αρχηγού Κόμματος – νομίζω στους περισσότερους. Βλέπω τον Αλέξη… Μου αρέσει σήμερα να τον αποκαλώ έτσι, με το μικρό του όνομα, ιδίως όταν σκέφτομαι την ξυνίλα των δεξιών στο άκουσμά του. Το τραβάς κιόλας λίγο, εκεί μεταξύ του «λ» και του «έξης», σαν να μιλάς για τον παιδικό σου κολλητό που πρόκοψε και σε κάνει ευτυχισμένο – εκεί τους αποτελειώνεις.

Ανάβω ένα τσιγάρο και σκέφτομαι πόσο ωραία και μαγευτική είναι η δουλειά του δημοσιογράφου και πόσο κρίμα είναι – για… εμένα – που δεν την εξασκώ πιά.  Ή μπορεί και ποτέ να μην κατάφερα να την εξασκήσω, με τους όρους της «πιάτσας» (πιο βαρετή, μωροφιλόδοξη και μπανάλ δεν υπάρχει, μπάι δε γουέι). Είναι ένα ιδιαίτερου είδους ταλέντο  που χρειάζεται για να ζήσεις από αυτή τη δουλειά.  Όπως  π.χ το να συλλαβίζεις την λέξη «υπ-ουρ-γός», σαν την Άννα Παναγιωταρέα ή την Μαρία Σπυράκη, με αυτό τι «…ουργ» να γλυκολιώνει νωχελικά στο στόμα σαν φρεσκοκαβουρντισμένος κουραμπιές,  μεταξύ ουρανίσκου και φάρυγγα. Ή να ακούς τον λαχανιασμένο, αναψοκοκκινισμένο πολιτικό ρεπόρτερ του ΣΚΑΪ, τον τζιτζιφιόγκο με τα παχουλά μπουτάκια και το γραβατόνι του να μας μεταφέρει το… εκρηκτικό κλίμα, με ίντριγκες και πληγωμένους εγωισμούς ισχυρών βουλευτών και πολιτευτών – ενώ στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα, απολύτως τίποτα.

Τέλος πάντων, ρουφάω λίγο καφέ, αράζω στην πλάτη της καρέκλας μου και κοιτάζω μια τον Πρόεδρο, μια τους πολιτικούς συντάκτες, άλλοι με τη φιλοδοξία και το τρακ του πρωτόβγαλτου, άλλοι με κουρασμένο δέρμα και μάτια, οι πιο παλιοί, με δεκάδες… ΔΕΘ στο παλμαρέ τους, με τις γεμάτες ατζέντες τους και το βλέμμα πωρωμένου αρπαχτικού που τους χαρακτηρίζει. Πλάκα έχουν και κάτι κουρδισμένοι μπούληδες – ίσως οικονομικών portal – οι οποίοι με στυλ ζηλωτή απουσιολόγου σημειώνουν απευθείας στο i-pad, πληκτρολογώντας με ρυθμό πολυβόλου, για να μην χάνουν χρόνο και να στείλουν πανέτοιμο το ρεπορτάζ τους (πρώτοι!). Παρένθεση: όσα χρόνια κι αν περάσουν, από όσα ξέρω, οι παλιοί συντάκτες θα κρατούν πάντα σημειώσεις τους με μπλοκ και στυλό – είναι κάτι σαν ιεροτελεστία, σαν άρρητη συμφωνία, όπως οι παλιές ιερόδουλες που παίρνουν τα λεφτά πάντα πριν από την πράξη. Αλλά είναι και κάτι πιο απλό: Σε καμιά ενδιαφέρουσα κοινωνική συνάντηση, ίσως θες να σημειώσεις στα κρυφά δυο-τρεις λέξεις, ένα όνομα ή μια φράση που σου έκανε εντύπωση. Το κάνεις πάντα σε ένα μικρό κομμάτι χαρτί – ακόμη και σε πακέτο από τσιγάρα. Δεν βγάζεις την τελευταία γκατζετιά σου, την ανοίγεις διάπλατα και προς γενική κατάπληξη, στρώνεσαι στο γράψιμο σε στυλ: «Ελάτε παιδιά, καταγράφω τα πάντα σε ρίαλ τάιμ».

Ξέφυγα αλλά και δεν ξέφυγα: Ακούω με προσοχή τον Αλέξη (ναι, λοιπόν, σήμερα είναι ο Αλέξης), τα επιχειρήματά του, πώς τα ανασύρει, πόσο πίσω πηγαίνει την σκέψη του, πότε αντεπιτίθεται (συχνά), σχεδόν θιγμένος από την μη κατανόηση που εισπράττει, πότε ακριβολογεί και πότε ειρωνεύεται απαλά και εύστοχα, πηγαίνοντας αμέσως παρακάτω την συζήτηση. Και, ιδίως, πώς αντεπιτίθεται όταν οι ερωτώντες κάνουν τους άσχετους: «Εδώ και πολύ καιρό, δουλεύω ασταμάτητα, ταξιδεύω, λαμβάνω μέρος σε διεθνή fora, συναντώ σημαντικούς διεθνείς παράγοντες, προχωρώ με σχέδιο και υπομονή γνωριμίες και συνεργασίες, διαδίδω τις απόψεις μου, συμμετέχω, παίζω απαρέγγλιτα το χαρτί των θεσμών – τι άλλο άραγε – και κυρίως όσα λέω στο εξωτερικό είναι αυτά που λέω και στο εσωτερικό (σ.σ.: όσο εσείς ασχολιόσασταν με τα γενέθλια του Πασόκ, τον Γιακουμάτο, τον Κατατζαφέρη και την Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου).  Αλλά, κατ’ εμέ,  η μεγάλη σημασία υποκρύπτεται σε αυτήν την αποστροφή: «Αυτοί που θα κληθούν να υπηρετήσουν την πολιτική μας και τον σχεδιασμό μας για τους θεσμούς του αύριο είναι αδύνατον να το επιτύχουν αν δεν το έχουν πιστέψει οι ίδιοι πρώτα» (…).

Αυτό που βλέπω και ακούω είναι ό,τι καλύτερο έχω δει από τον κ. Τσίπρα: φυσική αυτοπεποίθηση, σοβαρότητα, επιμελής μελέτη κάθε ζητήματος και κάθε υπο-ενότητας για τις οποίες ερωτάται, και στις οποίες απαντά με ευφυία και στυλ νεαρού πολιτικού ηγέτη. Παρένθεση αυτολατρείας: λίγες μόνο ημέρες πριν από τις εκλογές του Ιούνη του 2012, είχα γράψει ένα άρθρο για μια  ηλεκτρονική δεξιά εφημερίδα, την «Ελεύθερη Ζώνη», με τίτλο «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα του Αλέξη Τσίπρα». Νομίζω πως μπορείτε να το βρείτε ακόμα στο Ίντερνετ.  Ήταν ένα άρθρο που είχε επαινεθεί αρκετά, και αποτελούσε μια πλήρη,  γραμμή προς γραμμή, απόρριψη της τότε πρότασης εξουσίας από τον κ. Τσίπρα και το –ανερμάτιστο, ανώριμο και ψευδοπροοδευτικό, όπως το αποκαλούσα, μόρφωμα του Σύριζα. Δεν μετανιώνω ούτε για έναν… τόνο από το αλλοτινό πόνημά μου. Άλλωστε, η μετεκλογική ασυμφωνία, πολυγλωσσία και ανετοιμότητα του Κόμματος με δικαίωσε , θεωρώ. Πίσω στο σήμερα: Μου έρχεται στο νου ένα βίντεο του 1981 με τον Ανδρέα Παπανδρέου – μεγάλο νικητή των εκλογών και πρωθυπουργό ελάχιστων ημερών –  να υποδέχεται σε ένα μικρό στούντιο στην Αθήνα τρεις Αμερικάνους πολιτικούς συντάκτες, τρία αληθινά… γεράκια  (ανάλογης φήμης) που ήθελαν να τον… γνωρίσουν εκ του σύνεγγυς: ο Παπανδρέου, με απαράμιλλη άνεση και ταχύτητα, απαντούσε σε οποιαδήποτε, όσο προκλητική και υπονομευτική ερώτησή τους, σε όσα το δυνατόν περισσότερα «χαμηλά χτυπήματα» μπορούσαν να του επιφέρουν, με ερωτήσεις για…  λατινοαμερικάνικες χούντες και πραξικοπήματα μέχρι τον Τρίτο Κόσμο, τον Χομεϊνί και τα πυρηνικά όπλα. «Άλλες εποχές, άλλα ήθη»; Μπορεί. «Τότε ο κόσμος είχε ανάγκη από χαρισματικούς ηγέτες, ενώ σήμερα από επιμελείς υπηρέτες»; Και πάλι μπορεί.

Πάντως εγώ,  αφέθηκα μαλακά στην αγκαλιά της καρέκλας, και πετώντας ψηλά τον καπνό μου, νέταρα στα πρόσωπα των διαπιστευμένων ρεπόρτερ της ΔΕΘ: μαγκωμένοι, δαγκωμένοι, σχεδόν εξ απήνης, να ψάχνονται με το βλέμμα δεξιά-αριστερά και να στριφογυρνάνε νευρικά τα στυλό πάνω στα χαρτιά τους. Όλες αυτές τις φάτσες από το «Βήμα», το «Mega», το «Έθνος»… κουτουλού, που είχαν μάθει μια ζωή να εξουσιάζουν, να μαλώνουν, να νταντεύουν, να θωπεύουν, να διαμορφώνουν – τους είδα να μην μπορούν να αλιεύσουν ούτε ένα επιχείρημα της προκοπής για να πληγώσουν το αύθαδες μειράκιον που είχαν απέναντί τους… «Στη Δημοκρατία η βασική επιλογή είναι η αισθητική», είχε γράψει ένα Γάλλος μεταμοντέρνος (νομίζω). Κάθε απόφαση είναι ένα περίπλοκο θέμα ατομικής θέσης και συλλογικού Ασυνειδήτου. Περίπλοκο θέμα, όντως. Πάντως, η εικόνα αυτή εμένα μου άρεσε. Είχε κάτι που δεν το βλέπεις συχνά.

Σχόλια

Γνώμες

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews