Γνώμες

Η Λαζοπουλειάδα της αριστεράς

Η Λαζοπουλειάδα της αριστεράς

Παρακολουθώ από μικρός τα δρώμενα και τα τεκταινόμενα στο πολύπαθο χώρο της ελληνικής αριστεράς. Πάντα με γοήτευε το άδικο της εξορίας, που εκπορεύονταν από την επί δεκαετίες διακυβέρνηση  μιας βαθιά συντηρητικής παράταξης, που είτε έβαζε τη χωρά στο γύψο, είτε μέτραγε την εθνικοφροσύνη της μέσα από χαρτιά κοινωνικών φρονημάτων.

Πάντα ήθελα να ακούσω τι έχουν να μας πουν άνθρωποι σα τον Ηλία Ηλιού και το Λεωνίδα Κύρκο.

Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα όλη η αριστερά, που στη μετεξέλιξη της πέρασε μέσα από τις ορδές των αγανακτισμένων, που φασκέλωναν τη Βουλή, πετούσαν γιαούρτια και έστηναν δίκες, την ίδια στιγμή που παρακαλούσαν να φάνει κάποιο ελικόπτερο εκ Αργεντινής ορμώμενο…

Αυτή λοιπόν η «νεοαριστερά», κρέμεται στα κάγκελα και περιμένει να πανηγυρίσει, σα γκολ στο 90’, το μεγάλο ΝΑΙ από έναν άνθρωπο που είπε όχι σε όλα.

Ο  αντισυστημικός γκουρού της αριστεράς, που μιλάει εξ ονόματος του ελληνικού λάου. Συμπάσχει μαζί του από το αντισυστημικό Κολωνάκι που συχνάζει. Αγανακτεί μαζί του μέσα από τα αντισυστημικά κότερα, που τον πάνε ως τον τόπο εξορίας των αριστερών, τη Μαρτυρική Μύκονο και που και που εκεί γύρω υπάρχει και λίγη κόκα , το ναρκωτικό του λάου. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος που κρίνει και κατακρίνει κάθε τι το όμορο στο δικό του αριστερό βιότοπο, έχει δικούς του κώδικες ηθικής.

Κώδικες οι όποιοι πηγάζουν από αρχές του τύπου «μην ακουμπάς ποτέ το καναλάρχη σου, ούτε το φίλο του πρωθυπουργού που του έδινε τα δάνεια, μέσα από μια αποταμιευτική και όχι επενδυτική τράπεζα,»  αλλά και άλλες όπως «μπορείς να βρίζεις όποιον θες, να λες ότι ψέμα θες, αρκεί να το χαρακτηρίζεις ως σάτιρα» ή ακόμα το γνωστό σε όλους μας «μπορώ να λέω διαπλεκόμενο το mega δε δουλεύω εκεί.. πια»

Αυτός λοιπόν ο αμερόληπτος σάτυρος και κατά κάποιους σατυρικός διασκεδαστής της Τρίτης,  που αυτοπροσδιορίζεται ως σύγχρονος Αριστοφάνης, έκανε αυτή την ενηλικιωμένη  πλέον αριστερά όπως προείπα να περιμένει ένα ναι, που δεν είπε ποτέ και μένοντας πιστός στις παραδόσεις, ξανά είπε όχι…

Ένα όχι, που το έκανε ναι, ο άνθρωπος που υπηρέτησε το εθνικό ΟΧΙ και δεν έδωσε ποτέ αξία σε αρνήσεις, που εξυπηρετούσαν μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Προφανώς και ο Μανώλης Γλέζος έχει συμβολικό ρολό στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εδώ εγείρονται κάποια ερωτηματικά που πρέπει να απαντηθούν από την ηγεσία του κόμματος.

Αξίζει σε ένα τέτοιο σύμβολο της ευρωπαϊκής αντίστασης εναντία  στο Φασισμό, που αυτή τη περίοδο αναγεννάτε πανευρωπαϊκά, να είναι αναπληρωματικός ενός λαϊκιστή;  μπορεί να είναι αποδοτικός σαν ευρωβουλευτής στα 92 του χρόνια και να πηγαινοέρχεται Αθήνα Βρυξέλλες;

Μανώλης Γλέζος

Μανώλης Γλέζος

Ή μήπως όλα αυτά γίνονται για να ξεχαστεί η χυλοπίτα από τον άνθρωπο που ευθύνεται για την εκλογή του Παύλου Χαϊκάλη, του Γιώργου Πάντζα και οσονούπω της Χρύσας Ρώπα; μήπως βγάλαμε από τη ναφθαλίνη έναν αγωνιστή για να αντικαταστήσει ένα επικοινωνιακό ολίσθημα που ενδεχομένως να κάλυπτε κάποιες άλλες αδυναμίες;

Ή μήπως αυτή η κίνηση ήταν ο καθρέφτης ενός χώρου που πάνω στη δημοσκοπική του άνθιση και στη βίαιη εκλογική του ωρίμανση κάνει ακόμα εφηβικά λάθη; Λάθη τα όποια δε συμβαδίζουν με το κοινοβουλευτικό του μέγεθος…

 

Επιμέλεια άρθρου: Φωτεινός Παναγιώτης

Ο Φωτεινός Παναγιώτης δηλώνει:

Φωτεινός Παναγιώτης Αποτυχημένος δασοπόνος με αλλεπάλληλες απόπειρες στη δημοσιογραφία, τη φωτογραφία, την πολιτική και το ποδόσφαιρο. Λάτρης του ραδιοφώνου και οπαδός του cult-ισμού, λόγιος και “παραλόγιος” ταυτόχρονα, οξύμωρος με ισορροπία, λατρεύω τη βάρκα μου κι αγαπάω τα έλκηθρα. Αγαπάω την Ελλάδα, μισώ το Νεοέλληνα, μοναχικός από ιδεολογία, χαμένος στο αστικό δυτικό οικοσύστημα κάπου στην επαρχία. Γλωσσοπλάστης και ανορθόγραφος, Νησιώτης και Καρπενησιώτης, μα παντού και πάντα “βαθιά¨Αγιοβαρβαριώτης. Αποκεντρωτικός από τη φύση μου και εκκεντρικός εκ γενετής. Εθισμένος στο πολιτικοκοινωνικό editorial χρησιμοποιώντας έναρθρες κραυγές κοινωνικής ισορροπίας, απαραίτητης ισονομίας, εμπλουτισμένες με καυστική διάθεση και φιλοευρωπαϊκή προδιάθεση. Ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές που ζούμε, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς του “καπιταλισμού 3” παραμένω πιστά ερωτευμένος με τη μοναξιά του καναπέ μου, ακριβώς απέναντι από τη τηλεόραση, να βλέπω θρύλο ή να βυθίζομαι σε ασυνεχή πεντάλεπτα παλιμπαιδισμού που αναβιώνουν μέσα από το διαδίκτυο, ανασύροντας και ξεσκονίζοντας παιδικές μνήμες, γιατί οποίος δε ξέρει την ιστορία του και δε μαζεύει τα κομμάτια στο τέλος της ημέρας δε του αξίζει να πάει πουθενά…

 

 

 

 

 

 

 

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews