Γνώμες

Ο ανώνυμος καλλιτέχνης του Θησείου

Ο ανώνυμος καλλιτέχνης του Θησείου

Λίγες μέρες πριν τον αποχαιρετισμό του Σεπτεμβρίου και εν μέσω ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων στην χώρα μας. Το κέντρο της Αθήνας δεν σταματά να επιβεβαιώνει την ύπαρξη της ζωής. Την παρουσία αρκετών ανθρώπων από κάθε ηλικία και γειτονιά που συγκεντρώνονται στην γλυκιά ανωνυμία του κέντρου. Κατευθυνόμενοι προς το Θησείο από τον πεζόδρομο της Ανδριανού, που σφύζει από ποικιλομορφία γεύσεων και μουσικής. Ελάχιστες φορές ο συγκεκριμένος δρόμος είναι άδειος, αλλά ακόμα και όταν είναι, δείχνει να έχει μια παρουσία οντότητας, μια κίνηση, μια όμορφη ενέργεια. Στο σταυροδρόμι που ενώνει το Μοναστηράκι, με την πορεία προς το Γκάζι, βρεθήκαμε αριστερά στον χωματένιο δρόμο, που οδηγεί πάλι στον κλασσικό πεζόδρομο. Ένα βήμα πιο κοντά στην αίγλη του φεγγαριού, αλλά και την επιβλητική παρουσία της Ακρόπολης να μας φωτίζει από ψηλά! Σε εκείνον λοιπόν τον δρόμο, συναντήσαμε για άλλη μια φορά ορδές από πλανόδιους που πρόσφεραν σε προσιτή τιμή κάθε λογής κοσμήματα, πίνακες, ρούχα και υποδήματα… μέχρι και μουσικές. Και είναι η σταθερή περιέργεια του νου που σε κάνει να παρατηρήσεις κάθε πάγκο και ας ξέρεις πως δεν πρόκειται να αγοράσεις τίποτα. Ανάμεσα σε αυτά τα πολλά δημιουργήματα, σταθήκαμε σε ένα πάγκο με χειροποίητα. Ο λόγος γιατί έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να δει από πολύ κοντά ένα δακτυλίδι που είχε ένα ιδιαίτερο σχήμα και στυλ. Ύστερα δεν άργησα να δω όλη την σειρά του ίδιου σημείου, με τα δακτυλίδια να παρουσιάζονται σε ποικίλες αποχρώσεις και πάντα με το ασημένιο στοιχείο, που λατρεύω ιδιαίτερα. Ο κύριος που είχε τον πάγκο δεν άργησε να φανεί και εμείς ρωτήσαμε αμέσως για την τιμή. Ύστερα παρατηρούσαμε και μερικά ακόμα κοσμήματα στις πιο δίπλα σειρές του ίδιου πάγκου. Από την αρχή διακρίναμε πως ο κύριος εκείνος είχε μια ιδιαίτερη επιθυμία για συνομιλία. Και δεν αναφερόμαστε στις κλασσικές απαντήσεις «είναι στα 12 ευρώ, αλλά μπορώ να στο αφήσω πιο φθηνά.» κτλ κτλ, αλλά στις λεπτομέρειες που συνηθίζουν αρκετοί επαγγελματίες να χρωματίζουν τις προτάσεις τους. Μια από αυτές λοιπόν ήταν, ότι το συγκεκριμένο βραχιόλι ήταν «ένα πιρούνι που το έχω κάνει βραχιόλι.» η λέξη πιρούνι, ήταν η λέξη-κλειδί για να αρχίσω να ρωτάω περισσότερες πληροφορίες, σχετικά με την δημιουργία του εκάστοτε κοσμήματος και να παρατηρώ τις ιδιαίτερες πετρούλες που περιείχαν σχεδόν όλα τα κοσμήματα. Η συζήτηση είχε πάρει μια δική της πορεία, ενημέρωσης, θαυμασμού και λεπτομέρειας. Παρότι είχα ξεκαθαρίσει πως δεν κρατάω χρήματα μαζί μου για να αγοράσω κάποιο από όλα αυτά, ο κύριος συνέχισε να μου εξηγεί τον τρόπο δημιουργίας τους. Αλλά η συζήτηση δεν έμεινε εκεί, καθώς απέκτησε σύντομα και ιδεολογικό χαρακτήρα, με την πρώτη φράση να προσδιορίζει: «αυτά τα δημιουργήματα δεν είναι μόνο για να καλύψουν την οικονομική δυνατότητα, αλλά είναι πρώτα κάτι που βγαίνει από την ψυχή» και να δίνει μια άλλη πνοή. Και συνέχισε υποστηρίζοντας την προσπάθεια: «κλείνεσαι σε ένα δωμάτιο, μπορεί και όλο το βράδυ. Αλλά γίνεσαι παιδί και κάπως έτσι ξεχνάς όλες τις σκέψεις και τα προβλήματα σου.» η συζήτηση πλέον ήταν μια μικρή έρευνα όπου όφειλα να ορίσω ως μια δημοσιογραφική απόπειρα και να την σεβαστώ. Ύστερα ήρθαν και άλλες πληροφορίες σχετικά με την βασική δουλειά του καλλιτέχνη που είναι η συντήρηση των containers στο λατομείο, στον Πειραιά. Μια σίγουρα χειρονακτική δουλειά και πιθανότατα επικίνδυνη για την υγεία. Και όμως για ακόμα μια φορά έρχεται η διαπίστωση και οι λαϊκές κουβέντες που μιλούν για το μεράκι ενός ανθρώπου και που μπορεί να τον οδηγήσει. Συγκεκριμένα ο συγκεκριμένος κύριος μας ανέφερε πως απασχολείται με το συγκεκριμένο είδος σίδερου τα τελευταία χρόνια. «Όλα κρίνονται στην βάση του κοσμήματος. Μετά το σύρμα μπορεί να σε οδηγήσει σε ένα μοναδικό σχέδιο. Και δεν επιθυμώ τα κομμάτια που έχω εδώ, να υπάρχουν και αλλού τα ίδια.» Τα τελευταία τρία (3) χρόνια, ο κύριος βρίσκεται σε αυτή την γειτονιά του Θησείου. «Ναι πάντα εδώ γύρω. Δόξα το Θεό με έχουν δεχτούν πολύ καλά οι υπεύθυνοι.» Οδεύοντας η συζήτηση και σε πιο πολιτικό – κοινωνικό επίπεδο είπε: «αυτό το χάρισμα (του καλλιτέχνη), έρχεται από ψηλά, από τον Θεό. Τίποτα δεν είναι δικό μας. Απλά μας δίνεται, αλλά δεν μας αφήνουν να το αξιοποιήσουμε. Θέλουν μόνο να δουλεύουμε και να δουλεύουμε. Να μας βάζουν σε μια συγκεκριμένη σειρά.» λίγο αργότερα τόνισε πως: «το ταλέντο συνήθως έρχεται σε μικρή ηλικία, άλλο που εγώ ξεκίνησα πιο μεγάλος. Άλλο ένα σημαντικό σημείο της δουλειάς μου, δεν είναι μόνο η πώληση, αλλά και η επικοινωνία με τον κόσμο, και με μυαλά πιο ψηλά, πιο ειδικά, που χαίρεσαι να μιλάς μαζί τους.» Κόσμος ερχόταν και παρερχόταν. Άλλοι να ρίξουν μια ματιά στα κοσμήματα και έφευγαν. Άλλοι πάλι ρωτούσαν δυο κλασσικές κουβέντες, στεκόντουσαν για λίγο και έφευγαν. Ότι θα κάναμε και εμείς δηλαδή σε μια συνήθη περίπτωση. Η συγκεκριμένη όμως ημέρα είχε κάτι το όμορφο. Είχε μια φιλοσοφική συζήτηση που είμαι σίγουρη πως με κάθε ευκαιρία προσπαθεί ο κύριος να αναπτύξει. Φεύγοντας, μόνο και μόνο για να μην του κόψουμε την πελατεία, κρίμα ήταν, τον χαιρετίσαμε θερμά, σαν να ήμασταν φίλοι από τα παλιά. Μακάρι να καταφέρω να του παραδώσω τούτο το άρθρο, καθώς γνωρίζει πως γράφω κείμενα, αλλά ο ίδιος δεν ανακατεύεται με Facebook για την προώθηση της δημιουργικής του εργασίας. Με τον ερχομό όμως της βροχής, την πρώτη ημέρα του Οκτώβρη, μειώνονται οι πιθανότητες!

της Δανάης Σωπασή

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews