Ελλάδα

Πέντε ταινίες όλο… μπάσκετ!

Πέντε ταινίες όλο… μπάσκετ!

Με τους τελικούς του ΝΒΑ προ των πυλών και τους ελληνικούς τελικούς να κοντοζυγώνουν, ο Ηλίας Γεροντόπουλος στέλνει στο παρκέ τη δική του πεντάδα. Τις πέντε αγαπημένες του ταινίες με θέμα την πορτοκαλί Θεά με τα σπυράκια!

 

5.He got game

Ο γιός (Τζέσους), μεγάλο ταλέντο του μπάσκετ. Ο πατέρας (Τζακ), πρώην μπασκετμπολίστας, φυλακισμένος για το φόνο της γυναίκας του. Η πρόταση: ο Τζακ θα κερδίσει τη μείωση της ποινής του, αν πείσει το γιό του να υπογράψει με συγκεκριμένο κολέγιο. Το μόνο πρόβλημα, ο Τζέσους δεν θέλει ούτε να τον βλέπει… Σαν ταινία έχει τα καλά και τα κακά της, μπασκετικά όμως είναι απίθανη. Και πώς αλλιώς, όταν τη σκηνοθετεί ο (μέγας λάτρης της… σπυριάρας) Σπάικ Λι, και πρωταγωνιστεί ο… (τύμπανα, τρομπέτες) Ρέι Άλεν!! Ο μεγαλύτερος σουτερ στην ιστορία του ΝΒΑ τα βγάζει καλά πέρα στην υποκριτική (παίζοντας πάνω κάτω τον εαυτό του), ο Ντένζελ Ουάσινγκτον καταφέρνει να μη γίνει τελείως ρεζίλι στις μπασκετικές σκηνές, κι ο θεοπάλαβος Λι επιμένει το τελικό μονό απέναντι σε πατέρα και γιο να παιχτεί… πραγματικά!  Αν προσθέσεις και την εκρηκτική κερκίδα (Μίλα Γιόβοβιτς, Ροζάριο Ντώσον), έχεις μια ταινία που κερδίζει μόνη της το παιχνίδι!

4.Space jam

Όταν εξωγήινοι κλέβουν το ταλέντο μεγάλων παικτών του ΝΒΑ και προκαλούν τα looney toones σε έναν αγώνα για την ελευθερία του πλανήτη τους, ο Μπαγκς Μπάνι και η παρέα του ζητάει βοήθεια απ’ το μόνο παίκτη που οι αρειανοί άφησαν στην ησυχία του. Ποιος είναι αυτός; Ο (Θεός) Μάικλ Τζόρνταν που εκείνη τη χρονιά είχε παρατήσει το μπάσκετ για να παίξει… μπέιζμπολ! Παιδικής νοοτροπίας ταινία καρτούν, απ’ αυτές που χαίρεσαι να βλέπεις τα μεσημέρια του Σαββάτου. Τα looney toones “τα σπάνε” ως συνήθως, κι ο “αέρινος” παίρνει την ευθύνη όταν η μπάλα καίει κάνοντας (και κόντρα στα καρτούν) πράγματα που… δεν γίνονται!

3.White men can’t jump

Ο Σίντνεϊ κι ο Μπίλι, είναι ένα δίδυμο που σπάει κόκαλα και κλέβει εκκλησίες στο μπάσκετ αλάνας. Κι ενώ οι δυό τους κερδίζουν το ένα στοίχημα μετά το άλλο, η χημεία της ομάδας χαλάει, αφού ο Σίντνεϊ ειρωνεύεται συνεχώς τον λευκό Μπίλι για τις… έγχρωμες συνήθειές του (του αρέσουν οι μαύρες γυναίκες, ακούει Τζίμι Χέντριξ κτλ). Και η κορυφή της ειρωνείας; Η αδυναμία του Μπίλι να καρφώσει, αφού σύμφωνα με τον Σίντνεϋ: οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν! Ο Γουέσλεϊ Σνάιπς κι ο Γούντι Χάρελσον πρωταγωνιστούν σε μια ταινία που φλερτάρει έντονα με τα όρια του καλτ, όμως αποτελεί (πώς να το κάνουμε;) το μεγαλύτερο “σήμα κατατεθέν” στις ταινίες μπασκετικού περιεχομένου. Προχειρότητα και υπερβολή περνάνε σχεδόν απαρατήρητες (το ίδιο και οι χτυπητές αδυναμίες του Σνάιπς στα ντράιβ), μπροστά στη σκηνοθεσία του μετρ των αθλητικών Ρον Σέλτον (Bull Durham). Kαι κάπως έτσι, λευκοί (που αν κρίνω απ’ τον Μπλέικ Γκρίφιν μάλλον μπορούν τελικά να πηδήξουν) και μαύροι, βρήκαν άλλο ένα λόγο για να λογομαχούν στις κερκίδες του ΝΒΑ. Γιατί τελικά, πολύ καλός ο Λάρι (Μπερντ) αλλά δεν πηδάει ούτε… εφημερίδα!

2.Glory Road

Ο κόουτς Ντον Χάσκινς, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αναλαμβάνει την ομάδα του πανεπιστημίου του Τέξας και παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο: στελεχώνει το ρόστερ της ομάδας του με έξι έγχρωμους παίκτες. Η κίνησή του αυτή προκαλεί ακραίες αντιδράσεις στην (τότε;) Αμερική του ρατσισμού, όμως ο κόουτς Χάσκινς είναι αποφασισμένος να επιμείνει στην απόφασή του. Οι παίκτες του είναι αυτοί, και μαζί τους θα βαδίσει ως το τέλος τον δρόμο προς τη δόξα ή την καταστροφή… Το σπουδαιότερο «cinderella story» του σύγχρονου αθλητισμού (τουλάχιστον μέχρι να βάλει εκείνο το αλησμόνητο καλάθι ο «…Πρίντεζης με το ένα χέρι!»), μια τεράστια νίκη ενάντια στο ρατσισμό, και εν πολλοίς ο λόγος για τον οποίο το ΝΒΑ έγινε… το ΝΒΑ! Το κυριότερο βέβαια, μια ταινία που είναι κυρίως… ταινία! Με ρεαλιστικές μπασκετικές σκηνές και πιστή στα αληθινά γεγονότα (ο τελικός δεν κρίνεται όπως γίνεται συνήθως στο τελευταίο σουτ), έχει ένα εξαιρετικό Τζος Λούκας στο ρόλο του θαρραλέου προπονητή, και σκηνοθεσία που χρησιμοποιεί αλλά δεν… χρειάζεται το μπάσκετ για να της δώσεις σημασία. Μια απ’ τις καλύτερες αθλητικές ταινίες, θα ‘ταν η καλύτερη μπασκετική αν δεν υπήρχε το…

1.Ηoosiers

Ο κόουτς γυμνασίων Νόρμαν Ντέιλ, χάνει τη δουλειά του όταν χτυπά ένα μαθητή και αυτοεξορίζεται στην επαρχία της Ιντιάνα. Εκεί αναλαμβάνει να προπονήσει (παρέα με έναν αλκοολικό βοηθό) την τοπική ομάδα… Απλή στη βάση της, υπέροχη στο στήσιμό της, με τον Τζιν Χάκμαν να ζωγραφίζει ως κόουτς Ντέιλ και τον Ντένις Χόπερ να κερδίζει υποψηφιότητα γιο όσκαρ ως αλκοολικός βοηθός. Βασισμένη (κι αυτή) σε πραγματικά γεγονότα, παίζει απόλυτη άμυνα στο κάθε είδους μελό, κρατάει τις ισορροπίες ανάμεσα στο μπάσκετ και το… μη μπάσκετ, και κερδίζει το παιχνίδι έχοντας την πιο βαθιά ανάλυση χαρακτήρων αθλητικής ταινίας. Συν τοις άλλοις απεικονίζει το 1955, κι αυτό κάνει ανεκτές τις όποιες στυλιστικές ελλείψεις των ηθοποιών στον τρόπο που παίζουν μπάσκετ (το σουτ ή η πάσα ενός επαγγελματία του ’50, θυμίζει καλό ερασιτέχνη του σήμερα). Σε τελική ανάλυση, αποτέλεσε τη βάση κάθε πετυχημένης προπονητοκεντρικής ταινίας (Coach Carter, Blue Chips, Glory Road κτλ), κι ακόμη καμία δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει.

 

 

Σχόλια

Περισσοτερα στην κατηγορια Ελλάδα

Copyright © 2015-2016 Clevernews