Γνώμες

Στον αστερισμό του ΓΑΠ

Στον αστερισμό του ΓΑΠ

Όλα τα είχαμε, το κόμμα του Γιωργάκη μας έλειπε. Κάπως έτσι αντιδρά η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών στις φήμες για ίδρυση κόμματος από το Γιώργο Παπανδρέου. Οι φήμες αυτές επιβεβαιώθηκαν σήμερα με γραπτή δήλωση του ιδρυτή του νεόκοπου κινήματος.
Τόσο από το περιεχόμενο της παραπάνω δήλωσης όσο και από τις διαρροές στελεχών του είναι σαφές ότι το νέο πόνημα του φέροντα το όνομα Παπανδρέου θα προσπαθήσει να πλασαριστεί ως κάτι φρέσκο, νέο. Πώς θα καταφέρει να πείσει ένα κόμμα ότι ευαγγελίζεται το νέο, όταν ο αρχηγός του έχει διατελέσει 33 χρόνια βουλευτής,  15 χρόνια υπουργός ή υφυπουργός και δύο χρόνια πρωθυπουργός; Πολλώ δε μάλλον όταν ο επικεφαλής του ανήκει στην τρίτη γενιά ενός κραταιού πολιτικού τζακιού δίχως να έχει κληρονομήσει ούτε ελάχιστη από την πολιτική ευφυΐα των προγόνων του.

‘’Αλλαγή’’ θα είναι η λέξη-κλειδί της νέας αυτής προσπάθειας. Κατά πάσα πιθανότητα θα συμπεριληφθεί και στο όνομα του κόμματος. Το ερώτημα που αμέσως προκύπτει είναι ‘’γιατί δεν έφερε την πολυαναμενόμενη Αλλαγή ο Παπανδρέου το 2009 όταν έγινε πρωθυπουργός του ‘’Λεφτά υπάρχουν’’;’’. Επειδή η συλλογική μνήμη των Ελλήνων είναι βραχεία, αξίζει να παρατεθούν για ακόμη μια φορά μερικά γεγονότα που σημάδεψαν εκείνη την κυβέρνηση.

Ο Παπανδρέου είχε τα μεγαλύτερα διαπραγματευτικά και κοινοβουλευτικά περιθώρια από κάθε άλλη επόμενη κυβέρνηση. Όσον αφορά στα πρώτα, το περίφημο Grexit φάνταζε τότε αδιανόητο για τους παροικούντες την ευρωπαϊκή Ιερουσαλήμ. Η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά ομόλογα ήταν τόσο μεγάλη που μια ελληνική στάση πληρωμών θα ισοδυναμούσε με μια ακόμη Lehman Brothers σε ευρωπαϊκό έδαφος αυτή τη φορά.

Η τότε κυβέρνηση έχοντας στη φαρέτρα της τα αδιάσειστα οικονομικά στοιχεία της περιόδου θα μπορούσε να προβεί σε ουσιαστική διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Ένας θεμιτός πολιτικός εκβιασμός του στυλ ‘’Ή βοηθάτε την Ελλάδα στο δρόμο των λογικών μεταρρυθμίσεων ή βουλιάζω και σας παίρνω μαζί μου στο βυθό΄’’ θα μπορούσε να αποβεί σωτήριος. Ποτέ, όμως, δε μάθαμε. Γιατί ο Παπανδρέου προτίμησε να φορέσει το ζουρλομανδύα της λιτότητας στην Ελλάδα παραδίδοντάς την αδιαπραγμάτευτα στην αγκαλιά του ΔΝΤ.

Όσον αφορά στα δεύτερα, η κυβέρνηση Παπανδρέου έχαιρε της εμπιστοσύνης 160 βουλευτών κερδίζοντας τις εκλογές με 44%. Είχε, λοιπόν, νωπή λαϊκή εντολή, καθώς και την κοινοβουλευτική δύναμη να προβεί σε δυσάρεστες, αλλά απαραίτητες και δίκαιες μεταρρυθμίσεις. Κάτι που έκανε. Μόνο στα χαρτιά. Στην πράξη η δημόσια διοίκηση συνέχιζε να βαδίζει το δρόμο των αλόγιστων δαπανών και της αναποτελεσματικότητας. Η πάταξη της φοροδιαφυγής παρέμεινε ζητούμενο. Για να το πω κομψά. Ο τρίτος της δυναστείας των Παπανδρέου μπορούσε συν τοις άλλοις να τοποθετήσει αποτελεσματικούς ανθρώπους σε καίριες θέσεις. Προτίμησε να βολέψει κηπουρούς και δελφίνους στη συντριπτική πλειοψηφία των υπουργικών θέσεων. Ονόματα δε χρειάζεται να αναφερθούν… Είναι γνωστά και μη εξαιρετέα.

Ο ΓΑΠ, αφού παραιτήθηκε από την ηγεσία της χώρας και του ΠΑΣΟΚ, εξαφανίστηκε από την Ελλάδα. Προτίμησε την ασφάλεια των αμερικανικών πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων και την πολυτέλεια των συνεντεύξεων στην Αγγλική σε μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα. Έκρινε περιττό να απαντήσει στα καυτά ερωτήματα των κατοίκων της Ψωροκώσταινας μιλώντας στην πατρίδα του. Εκτός και αν δε θεωρεί την Ελλάδα πατρίδα του. Ή δεν μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα, όπως το γιατί δε διεκδίκησε κούρεμα χρέους, όπως ορθώς τον συμβούλευε ο ισχυρός άνδρας του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν.

Το πού αποσκοπεί η ίδρυση νέου κόμματος από το Γιώργο κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Δεν είναι και εύκολο να μπει κανείς στο μυαλό του. Ίσως θέλει να δώσει τη χαριστική βολή σε ένα ήδη διαλυμένο ΠΑΣΟΚ παίρνοντας εκδίκηση από το Βαγγέλη, ο οποίος με τη σειρά του φέρει βαριές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Ίσως παίρνοντας ένα αξιοσέβαστο ποσοστό να αποδειχθεί χρήσιμος στον Αντώνη και μοιραίος για τον Αλέξη. Ίσως καταφέρει μια τρύπα στο νερό. Θα δείξει.

Το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε για τον Παπανδρέου κληροδότημα παρά πόνημα. Αυτός εύκολα πήρε το περίφημο δαχτυλίδι της διαδοχής το 2004 από τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Τον οποίο και διέγραψε από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ το 2008 μη επιδεικνύοντας ίχνος σεβασμού, όπως αρμόζει σε έναν επιτυχημένο πρώην πρωθυπουργό και ιστορικό στέλεχος της παράταξης. Ο Παπανδρέου κέρδισε το Βενιζέλο στην εσωκομματική σύγκρουση του 2007 κυρίως εξαιτίας των επικοινωνιακών λαθών και της αλαζονείας του δευτέρου. Το 2009 έγινε πρωθυπουργός, επειδή ο Κώστας Καραμανλής έφτασε τη χώρα στο μη περαιτέρω αφενός και προτίμησε να πει μη αρεστά πράγματα προεκλογικά.

Αρκετά βολικές αποδείχθηκαν, επομένως, οι συγκυρίες για το Γιώργο Παπανδρέου στο κόμμα που ίδρυσε ο αείμνηστος πατέρας του. Τώρα είναι η πρώτη φορά που στέκεται απέναντι στο λαό με κάτι ολόδικό του. Κάτι που δημιουργείται εξ’ αρχής από τον ίδιο. Μένει να δούμε αν ο λαός να σταθεί απέναντί του με το μέτωπο ή την πλάτη. Αν γίνει το πρώτο, ο ΓΑΠ θα έχει πετύχει μια σημαντική πολιτική νίκη against all odds. Αν γίνει το δεύτερο, θα έχει καταφέρει ένα ιστορικό αυτοτρολάρισμα.

 

Ξενοφών Γρηγόρης

Σχόλια

Γνώμες

Περισσοτερα στην κατηγορια Γνώμες

Copyright © 2015-2016 Clevernews