«Και βέβαια αλλάζει!»

Αφήγημα για τη Μεταπολίτευση της Αγγέλας Καστρινάκη από τις εκδόσεις Κίχλη

Μεταπολίτευση 1974, η βελούδινη μετάβαση στη δημοκρατία. Έκρηξη των προσδοκιών. Πολιτικοποίηση. Ένα κορίτσι μεγαλώνει στην Αθήνα. Οριακά καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω της, όμως βρίσκεται παντού, σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Εντάσσεται σε μαθητική παράταξη και σε οργάνωση νεολαίας. Αρχίζει να σχηματίζει άποψη για τον κόσμο. Μαθαίνει ότι «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει καθόλου». Μαθαίνει ακόμα: τη φιλία και τον ανταγωνισμό, τη ζήλια, τη συντροφικότητα, την ομαδική προσπάθεια, καθώς και τον «ναρκισσισμό των μικρών διαφορών». Μαθητεύει στα μυστικά της γλώσσας και χτίζει σιγά-σιγά ένα καλλιτεχνικό αισθητήριο. Ταυτόχρονα αναζητά αγωνιωδώς κάποιον να αγαπήσει. Οι προσπάθειες, βιαστικές και άτσαλες, αποβαίνουν για καιρό άκαρπες, παρόλο που η εποχή ευνοεί τη «σεξουαλική απελευθέρωση».

Η ιστορία της πρωταγωνίστριας εμπλουτίζεται και από τις αφηγήσεις άλλων προσώπων, που προσφέρουν στοιχεία από διαφορετικούς χώρους εμπειρίας, διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα και άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Πρόκειται για ένα αφήγημα στα όρια αυτοβιογραφίας/μαρτυρίας και μυθοπλασίας. Ζητά να αποδώσει το κλίμα της κρίσιμης εποχής στο επίπεδο της πολιτικής, του πολιτισμού και των νοοτροπιών∙ στο σημείο όπου το προσωπικό συναντιέται με το πολιτικό. Ποιο είναι το κληροδότημα της Μεταπολίτευσης στη σημερινή εποχή; Μπορούμε άραγε, απαλλαγμένοι από τις αφέλειες εκείνων των χρόνων, να ξαναβρούμε τον αέρα της δημιουργικότητας που έπνευσε τότε; Μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία;