Ενδιαφέροντα

Ο χορός με τη σκιά μου & Deux Hommes: όταν η υψηλή ραπτική ξεπερνάει τα όρια της τέχνης!

Ο χορός με τη σκιά μου & Deux Hommes: όταν η υψηλή ραπτική ξεπερνάει τα όρια της τέχνης!

Επιμέλεια: Σάντυ Αντωνακάκη

Για τους Deux Hommes δε χρειάζεται να ειπωθούν ιδιαίτερες συστάσεις. Έχουν ήδη κερδίσει μια θέση στη συνείδηση του κάθε λάτρη της μόδας στην Ελλάδα και όχι μόνο, για πάνω από είκοσι χρόνια.

Έχουν καταφέρει να ντύσουν τη μούσα τους, τη γυναίκα, με σεβασμό, όραμα και πολύ πάθος σε κάθε έκφανση, από τα υφάσματα μέχρι τις ραφές τους.
Ο χορός με τη σκιά μου είναι μια εξαιρετικά επιτυχημένη παράσταση, χορογραφημένη από τον Κωνσταντίνο Ρήγο, επενδεδυμένη από τέσσερα αριστουργήματα του Μάνου Χατζηδάκι.

Στη μοναδική αυτή συνύπαρξη των δύο ταλαντούχων καλλιτεχνών έρχονται να προστεθούν οι Deux Hommes, που με τα κοστούμια τους έδωσαν μια επιπλέον διάσταση στην αίσθηση του θεατή.

Η παράσταση ήταν χωρισμένη σε 4 ενότητες, βασισμένες στα έργα του Χατζηδάκι και αντιστοίχως στα 4 σημεία του ορίζοντα.

Το έργο ξεκινά με τον Βορρά και τον “Κύκλο του C.N.S”, το οποίο ο Μάνος Χατζηδάκις το εμπνεύστηκε τόσο από την αγριεμένη θάλασσα αλλά και από το χαμό ενός φίλου του.

Τα κοστούμια είναι σχεδόν δωρικά, ψυχρά καθότι μαρτυρούν ένα ναυάγιο αλλά και σε δεύτερο επίπεδο της αίσθηση του χαμού, του χωρισμού.

Θυμίζουν μάλιστα ατομικά σωσίβια και εντυπωσιάζει το ασημί τους χρώμα που μας ανασύρει πρόσφατες μνήμες από τα παραλία των νησιών μας στο Βόρειο Αιγαίο με τις ασημί θερμοκουβερτες…

Η δεύτερη ενότητα μας αφηγείται τον Καπετάν Μιχάλη, του Νίκου Καζαντζάκη, το οποίο με σεβασμό στα παραδοσιακά ακούσματα αλλά και με απαράμιλλο λυρισμό, ο Μάνος Χατζηδάκις έπλεξε το ομώνυμο έργο.

Τα κοστούμια εδώ είναι σαφώς επηρεασμένα από την ιδιαίτερη πατρίδα του Καπετάν Μιχάλη, την Κρήτη, χωρίς όμως να έχουν καθένα υπαινιγμό λαογραφικής κόπιας. Με ουδέτερα χρώματα, μπεζ, μαύρο και χρυσό (το μαύρο που επικρατεί στα κρητικά ενδύματα αλλά και της σκιάς, το μπεζ της απέραντης ακτογραμμής της μεγαλονήσου, αλλά και το χρυσό που παίρνουν τα λιόδεντρα στο λιόγερμα) τα κοστούμια είναι η Κρήτη αποτυπωμένη σε όλο της το μεγαλείο.

Εντύπωση μάλιστα προκαλεί πόσο όμορφα τονισμένη είναι η μέση, τόσο στις γυναίκες, αλλά και στα αντρικά κοστούμια, όχι μόνο στην ενότητα του Νότου αλλά και τις υπόλοιπες.

Οι Deux Hommes όχι μόνο δεν υπέπεσαν στην εύκολη λύση της αντιγραφής μιας Κρητικής φορεσιάς, αλλά αφηγήθηκαν όλη την Κρητική ιστορία, από το Μινωικό πολιτισμό (τόσο σε πατρόν όσο και χρωματικά με μπορντό αναφορές, αλλά και μεταλλικά στοιχεία που θυμίζουν τοιχογραφίες) μέχρι τους Σαρακηνούς και το πένθιμο μαύρο εξαιτίας της Τουρκοκρατίας (και το σαρίκι που φανερώνει τα δάκρυα των Κρητικών) μέσα από τις δημιουργίες τους. Και όλο αυτό, σε μια σχεδόν σύγχρονη διάθεση καθώς ακόμα και τα στιβάνια, οι παραδοσιακές αντρικές μπότες, είναι φτιαγμένα από βινύλιο.

Η γυναικεία υπεροχή και χορογραφικά όσο και ενδυματολογικά είναι διακριτή μόνο σε όσους είναι υποψιασμένοι, σε μια μητριαρχική Κρήτη, που ίσως ούτε το ίδιο το νησί γνωρίζει ότι είναι…
Συνέχεια έχει η Ανατολή και πως να μην το αντιληφθείς όταν τα κοστούμια ουρλιάζουν μαξιμαλισμό και σε ζαλίζουν γλυκά τα χρώματα και οι λάμψεις τους, σαν το σερμπέτι του Σουλτάνου!

Ο Μάνος Χατζηδάκις μας αφηγείται μουσικά το “Καταραμένο φίδι”, γνωστή ιστορία σε όλους μας από το θέατρο σκιών και ο Κωνσταντίνος Ρήγος μας το “ζωγραφίζει” μοναδικά με το μπαλέτο της Λυρικής Σκηνής, μεταφέροντας μας μερικούς αιώνες πριν, σε Οθωμανικούς καιρούς.
Το στοιχείο της ανατολής είναι έντονο: χρώματα, λάμψεις, έντονες καμπύλες και εμπνευσμένο από τη μόδα των κοινωνικών τάξεων. Η “βράκα” του Καραγκιόζη, το σαλβάρι της χανούμισσας, η κάπα της βεζυροπούλας, αλλά και οι Εβραίοι με τα χαρακτηριστικά καπέλα τους παρέα με το Μπάρμπα Γιώργο και τη φουστανέλα του, μαρτυρούν την πολυπολιτισμικοτητα μιας αυτοκρατορίας χωρίς όμως να γίνεται λαϊκό ή φολκλορικό, καθώς διαθέτουν στοιχεία που είναι εύκολα προσαρμόσιμα στη σημερινή Δύση.

Μάλιστα γίνεται πιο σύγχρονο από ποτέ, με τον Μέγα Αλέξανδρο να φοράει kangoo jump shoes αντί για σανδάλια, δίνοντας του επιπλέον την κίνηση του καλπασμού. 

Όλη αυτή η κίνηση σε συνδυασμό με τα χαρούμενα χρώματα σου φτιάχνει αμέσως τη διάθεση! Ειδική μνεία στο φίδι, όπου η τεχνοτροπία του κοστουμιού του σε συνδυασμό με την πράσινη φωταγώγηση στο θέατρο, σε βεβαιώνει για μια άρτια καλλιτεχνική σύμπραξη!

Τελευταία αλλά καθόλου εξαιρετέα, η ενότητα της Δύσης, ντυμένη μουσικά από το αγαπημένο έργο όλων του Μάνου Χατζιδάκι, “Το χαμόγελο της Τζοκόντα”.

Εμπνευσμένος από τη Νέα Υόρκη, όπου ζούσε τότε ο συνθέτης, ο Χατζηδάκις με τη μοναδική του “μαεστρία” παντρεύει παραδοσιακές μελωδίες της Ελλάδας (τσάμικο, ζεϊμπέκικο κ.λ.π.) με μπαρόκ διαθέσεις.

Ομοίως και τα κοστούμια, φανερώνουν την λάμψη του Μεσοπολέμου , με αισθησιασμό, χωρίς να γίνονται άσεμνα, τα οποία όμως μαρτυρούν σε ένα δεύτερο επίπεδο μια εσωτερικότητα και τη μοναξιά της μεγαλουπόλεως.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο πλήθος της βραδιάς, νυχτοπερπατάει η Αμερική προσωποποιημένη, με το χιτώνα της και τα αστεράκια τόσο της σημαίας της όσο και της μέθης της.

Στο τέλος, μυσταγωγικά, σχεδόν ιερά, ο ίδιος ο εμπνευστής της παράστασης, χορεύει (το ζεϊμπέκικο αν τολμάει να το πει κανείς έτσι) με τη σκιά του μια ένδυση λακωνική, αρρενωπή αλλά και επιβλητική, που σε καθηλώνει, χωρίς να μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα σου από πάνω του.

Σε όλη την παράσταση το μακιγιάζ και τα χτενίσματα ήταν άρτια και σε απόλυτη συνοχή με τα κοστούμια, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις ήταν βαριά και ζεστά, δεδομένου ότι στο Ηρώδειο η θερμοκρασία στις 22:00 ήταν 38 βαθμούς Κελσίου.

Είναι πραγματικά μοναδικό πως χωρίς μια λέξη, χωρίς καν διάλογο, ξετυλίγονται τόσες ιστορίες μπροστά στα μάτια σου, με τη μελωδία, την κίνηση και την επ-ένδυση! Αν δεν είναι αυτό τέχνη, τότε τί είναι; 

Σχόλια

Ενδιαφέροντα

Περισσοτερα στην κατηγορια Ενδιαφέροντα

Copyright © 2015-2016 Clevernews