Θέατρο

«Το όνομα του Ρόδου» φέρνει το Μεσαίωνα στην καρδιά της Αθήνας!

«Το όνομα του Ρόδου» φέρνει το Μεσαίωνα στην καρδιά της Αθήνας!

Μια άρτια, από όλες τις απόψεις, παράσταση ανεβαίνει αυτή την περίοδο στο θέατρο Altera Pars σε σκηνοθεσία Michael Seibel (περισσότερα δείτε εδώ). Πρόκειται για το «Το όνομα του Ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο, του οποίου τη θεατρική απόδοση έκανε επίσης ο Stefano Massini.

Η υπόθεση λίγο- πολύ γνωστή σ’ όλους: Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα, όπου ένας φραγκισκανός μοναχός μεταβαίνει σ’ ένα μοναστήρι βενεδικτίνων για να επιλύσει έναν περίεργο θάνατο μοναχού. Όμως οι θάνατοι δεν σταματούν εκεί, αφού βρίσκονται νεκροί και άλλοι μοναχοί.

Το στοίχημα μεγάλο, αφού το συγκεκριμένο κείμενο εντάσσεται στα κλασσικά κλασσικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενώ παράλληλα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο από το Ζαν- Ζακ Ανό, με τη αξεπέραστη ερμηνεία του Σον Κόνερι, στο ρόλο του πρωταγωνιστή Γουλιέλμου, αλλά ο πολυμελής θίασος ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η κατανομή των ρόλων είναι πολύ επιτυχημένη, ακόμα και στους δευτερεύοντες ρόλους, που εμφανίζονται για λίγο (για παράδειγμα η Νατάσσα Κορομβόκη στο ρόλο του κοριτσιού ή ο Παναγιώτης Σπυρόπουλος στο ρόλο του Καρδιναλίου).

Ο Μίλτος Δημουλής, με το μειλίχιο ύφος του, που άγγιζε τα όρια της στωικότητας, δικαίωσε την επιλογή του για το ρόλο του Γουλιέλμου από το Μπασκερβίλ και έδεσε επί σκηνής με το νεαρό μαθητή του Άντσο, που υποδύεται ο Αντώνης Αντωνιάδης. Συγκλονιστικός στο ρόλο του Σαλβατόρε ο Δημήτρης Νικολόπουλος, ένα από τα μεγάλα ταλέντα της γενιάς του, αλλά και ο Νίκος Πανόπουλος ως Μπερνάρντο Γκούι. Και βέβαια η «παλαιά φρουρά», οι κύριοι Δημήτρης Μπηκιρόπουλος (στο ρόλο του ηλικιωμένου Άντσο) και Μανώλης Δεστούνης (στο ρόλο του εκατονταετή μοναχού Αλιναρντο από τη Γκροταφεράτα), για τους οποίους τα λόγια είναι περιττά, είναι άπειρα τα χιλιόμετρά τους επί σκηνής και η υποκριτική τους δεινότητα αδιαμφισβήτητη.

Η Λαμπρινή Καρδαρά έκανε εξαιρετική δουλειά σε σκηνικά και κοστούμια, απέδωσε όσο πιο πιστά γινόταν την εποχή όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση και μαζί με τις σκηνοθετικές οδηγίες του Michael Seibel, τη μουσική του Γιώργου Καγιαλίκου και το φωτισμό του Αντώνη Παναγιωτόπουλου μάς χάρισαν μια ατμοσφαιρική παράσταση, που παρόλο που διήρκεσε δύο ώρες χωρίς διάλειμμα, δεν καταλάβαμε πώς πέρασαν.

«Να φοβάσαι αυτά που θα δεις, όχι αυτά που δε θα δεις ποτέ..»

Γ.Σ.

Σχόλια

Θέατρο

Περισσοτερα στην κατηγορια Θέατρο

Copyright © 2015-2016 Clevernews