Η Ευγενία Μακαριάδη μιλά για «Το γέλιο των σκύλων»!

Η νέα συλλογή διηγημάτων της Ευγενίας Μακαριάδη τιτλοφορείται «Το γέλιο των σκύλων» και κυκλοφόρησε προσφάτως από τις εκδόσεις Βακχικόν (περισσότερα δείτε εδώ). Ιστορίες ή παραμύθια, πραγματικότητα ή φαντασία, εγκλωβισμός ή ελευθερία, όλα περιπλέκονται στις σελίδες τους.

Κυρία Μακαριάδη, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Οι χαρακτήρες λογοδοτούν στον εγκλεισμό, στην αποξένωση, στην απόρριψή τους και προσπαθούν με την φαντασία και το όνειρο να αγγίξουν την ανεξαρτησία, εκείνη που ρυθμίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ενάντια στη βία, στην κακοποίηση, στην υποτίμηση, στη θλίψη, στη μοναξιά, στη στέρηση της ελευθερίας του λόγου. Πολλές φορές η βία οδηγεί, δυστυχώς, στη βία με καταστρεπτικά αποτελέσματα, ψυχικές νόσους και ανθρωποκτονίες. Ανάμεσα στο σκοτάδι του σφαγείου των οικογενειακών και άλλων σχέσεων, δεν υπολείπονται ριπές φωτός καθώς και χιούμορ. 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας παιδικό παραμύθι;

Ο Κοντορεβυθούλης του Σαρλ Περώ.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ράτσα σκύλου;

O Ελληνικός Ποιμενικός και Λαμπραντόρ, λατρεύω όλα τα ζώα.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας «γιατί»;

Η προδοσία ιδίως από επιστήθιο φίλο. Γιατί απάδει προς τον ορισμό της φιλίας  και συνάδει με την απώλεια.

«Πονάει ο έρωτας»;

Ναι πονάει. Εμπεριέχει δυστυχία, ψυχική σωματική και πονάει μέχρι θανάτου. Ας θυμηθούμε: Την αυτοκτονία της Έμας, στο έργο του Γκυστάβ Φλωμπέρ «Μαντάμ Μποβαρύ». Την τραγωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Ο Βέρθερος για τη Λόττε στο μυθιστόρημα του Γκαίτε «Τα Πάθη του νεαρού Βέρθερου». Εξάλλου ο Τολστόι θεωρεί πως η αυτοκτονία είναι η μοναδική διέξοδος του ατόμου από μια κατάσταση φθοράς, δυστυχίας, θανάτου και αιώνιας λήθης. Ας μην σας κουράζω άλλο παρά να αναφέρω τον σπουδαίο Ντοστογέφσκυ, που θεωρεί, στους –Δαιμονισμένους–, πως «όποιος επιζητεί την υπέρτατη ελευθερία, αυτός πρέπει να έχει την τόλμη να σκοτώσει τον εαυτό του.. Παραπέρα ελευθερία δεν υπάρχει. Εδώ είναι όλα και παραπέρα δεν υπάρχει τίποτε».

«Ζείτε περισσότερο με τα ορατά ή τα αόρατα»;

  Θεατή, λοιπόν, ή Αόρατη; Αυτό με ρωτάτε. Είμαι λοιπόν θεατή, εφόσον τα ορατά είναι γεγονότα  που μπορεί ένας γραφιάς –όπως εγώ–  να έχει ως έρεισμα να γράψει· από κει και μετά τη σκυτάλη παίρνει η επινόηση –ή αν θέλετε– η φαντασία  και το όνειρο.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

 Δύσκολη ερώτηση για μένα. Προς το παρόν πετάω χειρόγραφα ή διαγράφω (delete) πάμπολλες σελίδες, οικτίροντας  τις σκέψεις  και τη γραφή μου…. Ίδωμεν….  

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σας ευχαριστώ πολύ!