Το νέο βιβλίο του Βασίλη Πισιμίση έχει τίτλο «Νύχτες με πατσουλί. Ο αγοραίος έρωτας στην Αθήνα τον 20ό αιώνα» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μωβ (περισσότερα δείτε εδώ). Πρόκειται για μια ακόμα ενδιαφέρουσα έρευνα που καταγράφει τις πιάτσες της Αθήνας του τελευταίου αιώνα, την εξέλιξή τους, ιστορίες ανθρώπων, αλλά και πολύτιμο υλικό- ντοκουμεντο.
Κύριε Πισιμίση, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.
Το νέο βιβλίο «Νύχτες με πατσουλί. Ο αγοραίος έρωτας στην Αθήνα τον 20ό αιώνα» εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 2025, είναι η Τρίτη κατά σειρά συνεργασία μας με τις εκδόσεις ΜΩΒ. Μέσα στις 337 σελίδες τριάντα κεφάλαια εκ των οποίων τα είκοσι είναι πρωτογενές υλικό από διασταυρωμένες αφηγήσεις ανθρώπων που βίωσαν την πορνεία. Επίσης, περιέχει στοιχεία (τεκμηριωμένα) για την ιστορικότητα του θέματος αυτού, φωτογραφίες, έγγραφα κτλ.
Στο βιβλίο υπάρχει υλικό- ντοκουμέντο πολλών δεκαετιών. Πόσο χρόνο σας πήρε η έρευνα;
Το συγκεκριμένο βιβλίο μου πήρε σχετικά λίγο χρόνο, τριάμισι χρόνια, διότι από την 25ετή έρευνά μου για τα θέματα αυτά, χρησιμοποιούσα τα στοιχεία που αφορούσαν τον Πειραιά για να γραφτούν τα δυο προηγούμενα βιβλία και αυτά που αφορούσαν την Αθήνα έμεναν στο «συρτάρι». Έτσι έφθασε ο χρόνος, ώστε όλα μαζί ενώθηκαν και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα.
Ποιοι είναι οι βασικοί λόγοι που στρέφεται κάποιος στην πορνεία;
Αν εννοείτε για τους μακροχρόνιους (θαμώνες- πελάτες) των οίκων ανοχής την ίδια απορία είχα και εγώ. Έτσι, μέσα από μαρτυρίες έχω ένα κεφάλαιο στο βιβλίο που αναφέρει «Πέντε μαρτυρίες από θαμώνες των οίκων ανοχής». Οι λόγοι ποικίλλουν κυρίως όμως είναι η συνήθεια και η αποφυγή ευθυνών και υποχρεώσεων (ψεκάσαμε- σκουπίσαμε- τελειώσαμε). Δευτερεύοντες λόγοι είναι ότι οι οίκοι ανοχής αποτελούν το μόνο χώρο που γίνονται αποδεκτά σεξουαλικά κάποια άτομα.
Είναι οι ίδιοι λόγοι που στρέφονταν και στο παρελθόν;
Στις δικές μας γενιές, η σεξουαλική ζωή των παιδιών ξεκινούσε από τα 14-15 χρόνια τους, γιατί δουλεύαμε παράλληλα με τις σπουδές μας και είχαμε χαρτζιλίκι. Έτσι «σκαρίζαμε» νωρίτερα σ’ αυτούς τους χώρους που ήταν πιο αθώοι και πιο ακίνδυνοι από πλευράς μολυσματικών ασθενειών. Τα κορίτσια αργούσαν πολύ περισσότερο λόγω αντιλήψεων της κοινωνίας. Έπειτα, υπήρχε μεγάλο ποσοστό από νεαρούς που έρχονταν από όλες τις ελλαδικές επαρχίες στην πρωτεύουσα για εργασία με καλύτερες συνθήκες από την αγροτιά. Όλοι αυτοί μέχρι να σταθούν στα πόδια τους οικονομικά, η σεξουαλική διέξοδός τους ήταν στους οίκους ανοχής.
Ποια ήταν η πιο εντυπωσιακή μαρτυρία που ακούσατε κατά την έρευνά σας;
Αυτή που περιγράφω στο κεφάλαιο «Βοτανικός 1955, έγκλημα». Ο έφηβος που σκότωσε τη μητέρα του μη αντέχοντας από μικρό παιδάκι τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, ούτε τη δυσαρέσκεια και την αποδοκιμασία της της κοινωνίας που βίωνε, επειδή η μητέρα του ήταν ιερόδουλη. Της έδωσε αρκετές ευκαιρίες να σταματήσει την πορνεία και ν’ αλλάξουν περιοχή κατοικίας, αλλά εκείνη ήταν ανένδοτη και προκλητική. Έτσι, μη αντέχοντας την πίεση της ηθικής του «σκότωσα την πόρνη που με είχε ξεφτιλίσει και όχι τη μητέρα μου», είπε στο δικαστήριο. Την ιδανική μητέρα όπως τη φανταζόταν, τη γιόρταζε κάθε 15γουστο μαζεύοντας τους στενούς φίλους του, μιας και την έλεγαν Μαρία. Ποτέ δεν ξεπέρασε τις τύψεις για αυτό που είχε κάνει.
Τι έχει αλλάξει τα τελευταία 20 χρόνια όσον αφορά στον αγοραίο έρωτα και τι πιστεύετε ότι θα αλλάξει στα επόμενα χρόνια;
Σε όλες τις χρονικές περιόδους όταν υπήρχε οικονομική κρίση, η παρανομία και η πορνεία ήταν φυσικό ν’ αυξηθούν. Πόσο μάλλον με την αθρόα προσέλευση των μεταναστών τα τελευταία χρόνια. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι υποδομές από την Πολιτεία να απορροφήσουν σε θέσεις εργασίας, πώς θα ζήσουν και αυτοί οι άνθρωποι; Οι άνδρες θα ασχοληθούν με την παρανομία και οι γυναίκες με την πορνεία. Έτσι έχουν καταλήξει οι δρόμοι της Αθήνας σε ένα απέραντο «παζάρι» αγοραίου έρωτα. Χωρίς έλεγχο, χωρίς ιατρική επιτήρηση, αλλάζοντας τη δομή άλλων εποχών της ιεραρχίας της πορνείας και το χειρότερο είναι η ραγδαία αύξηση των μολυσματικών ασθενειών.
Ποια είναι η «κραταιά» πιάτσα της Αθήνας σήμερα;
Αν εννοείτε τους νομότυπους οίκους ανοχής είναι η Βικτώρια, η ευρύτερη περιοχή της οδού Φυλής. Δεύτερη θέση έχει το Μεταξουργείο.
Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;
Προσανατολίζομαι να κάνω μια εργασία για τα «πατάρια». Τους χώρους που αντλούμε εμείς οι συλλέκτες ένα μεγάλο μέρος των τεκμηρίων των συλλογών μας. Και ό,τι άλλο συνεπάγεται γύρω απ’ αυτό (συλλέκτες, συλλεκτικά αντικείμενα, ιστορικά αρχεία κτλ), ουσιαστικά ό,τι μέσο της έρευνας προάγει τον πολιτισμό.
Σας ευχαριστούμε πολύ!
Facebook
Twitter
Tumblr
RSS