Δε θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσουμε τον μαιτρ του ελληνικού εφηβικού μυθιστορήματος. Ο λόγος για το Βασίλη Παπαθεοδώρου, συγγραφέα δεκάδων -κυρίως- εφηβικών μυθιστορημάτων, που καταπιάνονται με όλα τα κοινωνικά προβλήματα, αλλά και τους εσωτερικούς προβληματισμούς και ανησυχίες των νέων σήμερα. Έχει βραβευθεί 3 φορές με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής και Εφηβικής Λογοτεχνίας, καθώς επίσης έχει διακριθεί και σε ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους διαγωνισμούς. Μάλιστα για δυο συνεχόμενες χρονιές, το 2020 και 2021 ήταν υποψήφιος για το διεθνές βραβείο παιδικής λογοτεχνίας Astrid Lindgren Memorial Award.
Πλέον, συναντάμε το Βασίλη Παπαθεοδώρου στη νέα του εκδοτική στέγη, τις εκδόσεις Bell.
«Στη Διαπασών», περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ.
Για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ο συγγραφέας έχει τιμηθεί με το Κρατικό βραβείο Παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου, το Βραβείο του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ και με Εύφημο μνεία γυναικείας λογοτεχνικής συντροφιάς.
Ο βασικός ήρωάς μας, ο Θανάσης, είναι ένα παιδί όπως τα περισσότερα της εποχής του: αντιδραστικό, οξύθυμο με μεγάλο πάθος για τη μουσική. Μέσα από καθημερινές ιστορίες και συναναστροφές αντιλαμβάνεται τι είναι η ζωή και πώς πρέπει καθένας να διαχειρίζεται καταστάσεις.
Κάθε κεφάλαιο/ ενότητα της ιστορίας μας έχει τίτλο ένα τραγούδι, συνθέτοντας μια εξαιρετική playlist , η οποία εκφράζει αρκετές γενιές εφήβων των τελευταίων δεκαετιών.
«Το ημερολόγιο ενός δειλού», περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ.
Και αυτό το μυθιστόρημα διακρίθηκε, λαμβάνοντας το βραβείο βιβλίου Public για το καλύτερο εφηβικό μυθιστόρημα το 2015.
Κύριο θέμα που συναντάμε στις σελίδες του είναι το bullying, ο διαρκής φόβος, οι μηχανισμοί άμυνας, αλλά και η προσπάθεια αποφυγής μιας τέτοιας κατάστασης.
Διαβάζοντας το, ο αναγνώστης σίγουρα θα φέρει στο μυαλό του μια παρόμοια ιστορία την οποία βίωσε ή έγινε αυτόπτης ή αυτήκοος μάρτυρας στα μαθητικά του χρόνια.
«Χωρίς φίλτρα», περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ.
Πρόκειται για το πιο πρόσφατο βιβλίο του συγγραφέα αποτελούμενο από παράλληλες ιστορίες που εκτυλίσσονται σε παρελθόν (1999, κάπου στην Ανατολική Ευρώπη και παρόν (σήμερα στην Ελλάδα). Τότε, ένα μικρό κορίτσι καταλήγει στα χέρια ενός κυκλώματος εκμετάλλευσης και κακοποίησης ανηλίκων. Τα μαρτύρια που περνάει για την ηλικία της είναι αποτρόπαια και κάθε μέρα ένα πράγμα κυριαρχεί στη σκέψη της: πώς να ξεφύγει από αυτό το βούρκο.
Η δεύτερη ιστορία, εκτυλίσσεται στην εποχή μας και αφορά στη νέα «μόδα» που επικρατεί να καταγράφονται τα πάντα σε video ή ηχητικά ντοκουμέντα, ακόμα και πράγματα τα οποία δε θα έπρεπε καν να γίνονται. Και οι δυο ιστορίες φέρουν έντονο ψυχολογικό φορτίο και ειδικά η δεύτερη τονίζει. τις αδιέξοδες καταστάσεις στις οποίες έρχονται συχνά οι νέοι σήμερα.
Ο τρόπος γραφής του Παπαθεοδώρου είναι τόσο παραστατικός που νομίζεις ότι βλέπεις ταινία, ύφος που κάνει τα βιβλία του πιο προσιτά στους νέους.
Facebook
Twitter
Tumblr
RSS