Νικολέττα Κυρίδη: «Η δεκαετία του ’90 για μένα έχει μια αλήθεια που σπανίζει σήμερα»

Το νέο βιβλίο της Νικολέττας Κυρίδη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Silk μάς ταξιδεύει στην Κρήτη της δεκαετίας του ’90. Οι πρωταγωνιστές πρόσωπα της διπλανής πόρτας, που όλοι μας αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά του εαυτού μας σ’ αυτούς. Ζήλειες, όνειρα, απογοητεύσεις, έρωτες συνθέτουν μια ρομαντική ιστορία (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κυρία Κυρίδη, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Το «Αγκάθια και Ρόδα» είναι ένα βιβλίο που αγάπησα πριν ακόμη αρχίσω να το γράφω, γιατί αγγίζει ένα βαθύ κομμάτι μέσα μου. Είναι η ιστορία δύο πληγωμένων ανθρώπων που η ζωή φέρνει κοντά. Ο Μιχάλης έχει χτίσει τείχη γύρω από τον εαυτό του για να προστατευθεί από νέους πόνους, ενώ η Δάφνη, παρά τις πληγές της, διαθέτει μια αγνή και εμπιστευτική αγάπη για τους ανθρώπους. Όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται, ξεκινά μια μάχη: θα νικήσουν τα τείχη ή η ανεπιτήδευτη αγάπη;

Γιατί επιλέξατε να τοποθετήσετε την ιστορία στην Κρήτη και τη συγκεκριμένη περίοδο;

Η δεκαετία του ’90 για μένα έχει μια αλήθεια που σπανίζει σήμερα. Ήταν πριν από το διαδίκτυο, πριν από τη συνεχή έκθεση, και οι άνθρωποι μιλούσαν περισσότερο μεταξύ τους, κοιτούσαν ο ένας τον άλλον στα μάτια και κουβαλούσαν τα μυστικά και τα πάθη τους χωρίς φίλτρα. Οι σχέσεις ήταν πιο άμεσες, πιο ωμές, πιο επικίνδυνες, αλλά και πιο αληθινές. Τα Σφακιά, και η Κρήτη γενικότερα, δεν είναι απλώς σκηνικό, είναι ένας τόπος που δεν συγχωρεί εύκολα, που μεγεθύνει την τιμή, τον έρωτα και την προδοσία. Οι ήρωές μου δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν πουθενά αλλού.

Αλλάζει τελικά ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου;

Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου μπορεί πράγματι να αλλάξει. Όχι όμως επειδή το θέλουν οι άλλοι ή επειδή το επιβάλλει η κοινωνία, αλλά όταν η αλλαγή προέρχεται από βαθιά μέσα μας, σαν εσωτερική επιθυμία και ανάγκη. Είναι η στιγμή που το άτομο συνειδητοποιεί ότι θέλει να γίνει κάτι άλλο, καλύτερο ή διαφορετικό, και τότε η αλλαγή μπορεί να είναι θεαματική, ολοκληρωτική, σχεδόν απελευθερωτική. Συχνά η ζωή φέρνει καταστάσεις που δοκιμάζουν τις αξίες, τους φόβους και τα όρια μας, εκεί εμφανίζεται η δυνατότητα για αληθινή μεταμόρφωση. Ο χαρακτήρας δεν αλλάζει επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλει η ψυχή του να εξελιχθεί.

Στη ζωή όλοι έχουμε συναντήσει αγκάθια και ρόδα. Ποιο πιστεύετε ότι μένει περισσότερο χαραγμένο στη ζωή του καθενός, ένα αγκάθι ή ένα ρόδο;

Πιστεύω ότι και τα δύο μένουν χαραγμένα μέσα μας, και κανένα δεν υπερισχύει του άλλου. Τα αγκάθια της ζωής είναι αυτά που μας δοκιμάζουν, μας πονάνε, αλλά ταυτόχρονα μας εξελίσσουν και μας βοηθούν να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Τα ρόδα, αντίθετα, μας θυμίζουν την αγάπη, τη χαρά και την ευτυχία, είναι τα μικρά θαύματα που κρατούν ζωντανό το χαμόγελο και την ελπίδα μέσα μας. Χωρίς τα αγκάθια δεν θα εκτιμούσαμε τα ρόδα, και χωρίς τα ρόδα, τα αγκάθια θα ήταν μόνο πόνος. Μαζί φτιάχνουν την πλήρη εικόνα της ζωής.

Υπάρχει κάποιο γεγονός που θεωρείτε αφετηρία στη ζωή σας;

Φυσικά, αλλά δεν υπάρχει ένα γεγονός. Υπάρχουν πολλά. Στη ζωή μου έκλεισα αρκετές πόρτες συνειδητά, για να δώσω την ευκαιρία στις νέες να ανοίξουν. Κάποια αντίο ήταν πιο δύσκολα από άλλα, όλα όμως μ’ έχουν οδηγήσει εδώ και είμαι ευγνώμων!

Ποιο τραγούδι θα βάζατε ως soundtrack στο βιβλίο;

Κάθε βιβλίο έχει για μένα το τραγούδι του και το συγκεκριμένο είχε το «Σ’ αγαπώ» της Τζένη Βάνου. Δεν θα μπορούσα να ταιριάξω κάποιο άλλο κομμάτι γι’ αυτούς τους δύο χαρακτήρες.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Ναι, η συγγραφή και η φαντασία είναι άρρηκτα δεμένες με την καθημερινότητά μου. Κάθε νέα ιστορία για μένα είναι σαν να περιμένει να πάρει ζωή. Ανυπομονώ να δω τις επόμενες δουλειές μου να παίρνουν σάρκα και οστά και να αγαπηθούν από το κοινό, όπως αγαπήθηκαν η Δάφνη και ο Μιχάλης. Κάθε χαρακτήρας είναι ένα κομμάτι του κόσμου μου, και η χαρά μου είναι να μοιράζομαι αυτόν τον κόσμο με τους αναγνώστες.

Σας ευχαριστούμε πολύ!