Η Δήμητρα Γεράση στο www.clevernews.gr!

Πόση φαντασία επιτρέπει η καθημερινότητα που ζούμε; Τα παραμύθια είναι μόνο για τα μικρά παιδιά; Η «Πρώτη Συνάντηση» της Δήμητρας Γεράση που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν είναι όντως μια πρώτη συνάντηση, με ένα νέο, αλλιώτικο κόσμο (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Κυρία Γεράση, πείτε μας λίγα λόγια για την «Πρώτη Συνάντηση».

Πρόκειται για ένα βιβλίο για όσους αγαπούν τη μαγεία, το όνειρο, τη φαντασία χωρίς όμως να χάνουν την επαφή με το σήμερα. Ένα βιβλίο που πιστεύω πως θα σας φτιάξει τη διάθεση, θα σας διασκεδάσει, θα σας συγκινήσει αλλά και θα σας προβληματίσει. Οι εννιά ιστορίες που περιλαμβάνει το βιβλίο μας αφορούν όλους γιατί μιλούν μ’ ένα παιχνιδιάρικο τρόπο για τη σημερινή εποχή, την αγάπη, την προσφορά, την ενδυνάμωση και ανοίγουν ένα παράθυρο σε ένα καλύτερο αύριο που όλοι έχουμε ανάγκη.

Ποια «πρώτη σας συνάντηση» θυμάστε χαρακτηριστικά;

Οι πρώτες συναντήσεις έχουν κάτι καθοριστικό μέσα τους. Κουβαλούν πάντα μια αμηχανία, μια περιέργεια, αλλά και τη δυνατότητα να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ακόμη κι όταν φαίνονται μικρές ή τυχαίες, συχνά αφήνουν ένα ίχνος που μένει — γιατί είναι η πρώτη φορά που κάτι ή κάποιος μας κοιτάζει αλλιώς ή μας ανοίγει έναν νέο δρόμο.

Για μένα, μια από τις πιο δυνατές πρώτες συναντήσεις υπήρξε εκείνη με τη λογοτεχνία. Η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι τα βιβλία δεν είναι απλώς ιστορίες, αλλά χώροι όπου μπορείς να ταξιδέψεις, να κρυφτείς, να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Εκεί γεννήθηκε η ανάγκη όχι μόνο να διαβάζω, αλλά και να αφηγούμαι. Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή, τα βιβλία του Ιουλίου Βερν είχαν ιδιαίτερη θέση. Ήταν από τις πρώτες μου αναγνωστικές εμπειρίες που μου έδειξαν ότι η φαντασία μπορεί να συνυπάρξει με τη γνώση, την περιπέτεια και την ανθρώπινη περιέργεια. Νομίζω πως αυτή η πρώτη συνάντηση με τη φανταστική λογοτεχνία —και ειδικά με τον Ιούλιο Βερν— με ακολουθεί ακόμη. Ίσως γιατί μου έμαθε ότι η αφήγηση μπορεί να είναι ταυτόχρονα παιχνίδι και αναζήτηση· μια πρώτη συνάντηση που δεν τελειώνει ποτέ.

Ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έκανε εντύπωση σε ένα χόμπιτ που θα επισκεπτόταν την Αθήνα;

Το πρώτο πράγμα που έκανε εντύπωση στο χόμπιτ της ιστορίας μου ήταν η έλλειψη πράσινου στην Αθήνα κι έπειτα ο συνωστισμός στα μέσα μεταφοράς. Σιγά σιγά όμως ανακάλυψε τις κρυμμένες ομορφιές της Αθήνας, το Πεδίον του Άρεως για παράδειγμα και νομίζω πως αν περιπλανιόταν περισσότερο στην πόλη σίγουρα θα του άρεσε το καλό φαγητό και η φιλοξενία μας.

Αγαπημένος σας προορισμός;

Η πρώτη πόλη στο εξωτερικό που επισκέφτηκα, η Ρώμη. Δεν είμαι σίγουρη γιατί, ίσως επειδή συνδυάζει την αρχαιότητα, την Αναγέννηση και την αίσθηση μιας πόλης που ζει διαρκώς ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Κάθε γωνιά της κρύβει ιστορίες, μικρές και μεγάλες, και σε κάνει να αισθάνεσαι πως περπατάς μέσα στον χρόνο. Με εντυπωσίασε η ζωντάνια της, οι ήχοι, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι που κινούνται ανάμεσα στα μνημεία και στις καθημερινές τους στιγμές. Είναι μια πόλη που σε παρατηρεί και ταυτόχρονα σε αφήνει να ανακαλύψεις πράγματα μόνος σου — κι ίσως γι’ αυτό τη θυμάμαι πάντα με συγκίνηση και νοσταλγία.

Ποιο βιβλίο σας ταξιδεύει στην παιδική σας ηλικία;

Το βιβλίο που με ταξιδεύει πίσω στην παιδική μου ηλικία είναι «Ο Καιρός του Βουλγαροκτόνου» της Πηνελόπης Δέλτα. Θυμάμαι να το διαβάζω με αγωνία και θαυμασμό, να βυθίζομαι στις ιστορίες των ηρώων, στις περιπέτειες, στις συγκρούσεις, αλλά και στην ατμόσφαιρα της εποχής. Με είχε συνεπάρει ο τρόπος που η Δέλτα συνδύαζε το ιστορικό πλαίσιο με τις περιπέτειες των ηρώων, πώς τα συναισθήματα και οι αξίες τους φωτίζονταν μέσα από τις πράξεις τους. Για μένα, αυτό το βιβλίο ήταν η πρώτη επαφή με μια λογοτεχνία που δεν ήταν μόνο αφήγηση, αλλά ένας τρόπος να νιώσεις, να καταλάβεις και να σκεφτείς τον κόσμο.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας «η ωραιότερη θέα του κόσμου»;

Η ωραιότερη θέα για μένα δεν είναι απαραίτητα μια πανοραμική εικόνα ή ένα διάσημο τοπίο· είναι εκείνες οι στιγμές όπου η φύση και η ζωή συναντιούνται με έναν τρόπο που σε γεμίζει ηρεμία και θαυμασμό. Για παράδειγμα, ένα ηλιοβασίλεμα πάνω από τη θάλασσα, όταν τα χρώματα αλλάζουν αργά και οι ήχοι της μέρας σβήνουν σιγά-σιγά. Νομίζω πως η ομορφιά βρίσκεται στις λεπτομέρειες, στις στιγμές που μένουν ανεξίτηλες μέσα μας, και όχι μόνο στα μεγαλόπρεπα τοπία. Κι αυτή η αίσθηση, για μένα, είναι η πιο «ωραία» θέα που μπορεί κανείς να δει. Είναι όμως και μια θέα που έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου, αν και δεν υπάρχει πια, οι λεύκες στον κήπο του πατρικού της μητέρας μου, μια μνήμη κι ένα τραύμα ταυτόχρονα.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Ναι, ήδη δουλεύω πάνω σε νέο υλικό. Βρίσκομαι σε μια φάση εξερεύνησης, όπου οι ιστορίες ακόμη διαμορφώνονται, αλλά αρχίζουν να αποκτούν τον δικό τους ρυθμό. Δεν βιάζομαι να τις οριστικοποιήσω· θέλω να τους δώσω το χρόνο να αναπνεύσουν και να δείξουν τι πραγματικά ζητούν. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι και πάλι ασχολούμαι με διηγήματα, αλλά σε ένα ιστορικό πλαίσιο αυτή τη φορά.

Σας ευχαριστούμε πολύ!