Η νέα συλλογή διηγημάτων της Ευφροσύνης Μαντά– Λαζάρου «Αηδόνια του χειμώνα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν περιλαμβάνει 15 ιστορίες στις οποίες η πραγματικότητα συναντάται με το παράδοξο (περισσότερα δείτε εδώ).
Κυρία Μαντά- Λαζάρου, «Τα αηδόνια του χειμώνα» είναι η νέα σας συλλογή διηγημάτων. Ποιο τραγούδι φαντάζεστε να λένε τα αηδόνια του χειμώνα;
Στις δεκαπέντε ιστορίες της συλλογής οι ήρωες μάλλον σκιαγραφούνται και λιγότερο συγκροτούν χαρακτήρες. Το βάρος ανατίθεται σε όσα διακινούνται μέσα από την εσωτερική δράση, το στοχασμό και λιγότερο από την εξωτερική περιπέτεια. Το «Αηδόνι του χειμώνα» έδωσε τον τίτλο τελικά στη συλλογή, γιατί λίγο πολύ σε όλα τα πρόσωπα ταίριαζε η παρουσία κι η μελωδία του κοκκινολαίμη κι ας εμφανίστηκε μόνο στο ομώνυμο διήγημα και στο «Σαμποτάζ». Μια μελωδία φαντάζομαι χωρίς στίχους, που την ακούω από κάπου. Κάθισα και την έγραψα με λόγια.
Υπάρχει κάποιο νοητό νήμα που συνδέει τα διηγήματα, παρόλο που είναι αυτοτελείς ιστορίες;
Εξωτερικά σημεία είναι κάποιες αναφορές σε κοινά πρόσωπα, καταστάσεις και τόπους της ίδιας πόλης που δεν ονομάζεται. Εσωτερικά αυτό που συνδέει τις ιστορίες είναι η ένταση, η παραφορά με την οποία βιώνονται καταστάσεις από τους ήρωες, ένταση που δεν ξεσπά βίαια, εξωτερικά, που εσωτερικεύεται και επηρεάζει τις ζωές σαν υπόγειο σαμποτάζ.
Υπάρχει «ανύπαρκτη ερώτηση»;
Για την ανθρώπινη γλώσσα δεν υπάρχει ανύπαρκτη ερώτηση. Η αναζήτησή της με μια αντίστοιχη τελική απάντηση σε όλα όσα απασχολούν τον άνθρωπο, η αναζήτηση του νοήματος, είναι που κρατάει το δρόμο ανοικτό. Αν φτάσουμε εκεί που δεν πάει άλλο να ρωτούμε και να απορούμε είναι ένα ακόμη θέμα για να συζητηθεί, ένα ερώτημα για να απαντηθεί.
Αν σας ζητούσαμε να κλείσετε τα μάτια και να περιγράψετε την ιδανικότερη σκηνή/εικόνα, ποια θα ήταν αυτή;
Εύκολα πριν πολλά χρόνια θα απαντούσα η παιδική ηλικία σε όποιο ειρηνικό μέρος της γης. Τώρα θα έλεγα χωρίς χρονικό περιορισμό δύο στοιχεία: Φως και νερό. Μπορεί να είναι μόνο η αθωότητα και η ζωογόνος δύναμη, η ουσία που δεν βλέπουμε πάντα.
Πώς «κυοφορείται η αιωνιότητα»;
Με τον έρωτα, αλλά φοβάμαι πως η λέξη αυτή θα εκληφθεί διαφορετικά, όπως την μεταχειριζόμαστε. Είναι ο έρωτας που σε κάνει να δημιουργείς για να χαρίσεις την αιωνιότητα σε εκείνα που πιστεύεις, που εμπιστεύεσαι.
Τι πιστεύετε ότι είναι τελικά αυτό που μας λυτρώνει;
Έχω συχνότερα απαντήσεις για το τι μας παρηγορά. Η λύτρωση είναι για τον άνθρωπο οι μικρές στιγμές ελευθερίας από το βάρος των πραγμάτων.
Ευχαριστούμε πολύ!
Πηγή: Εκδόσεις Βακχικόν
Facebook
Twitter
Tumblr
RSS