Μάρα Ανδρέου: «είναι αφόρητα βαρετή η ζωή όταν είσαι μονίμως προστατευμένος»

«Στα Υστερόγραφα» είναι ο τίτλος της πρώτης ποιητικής συλλογής της Μάρας Ανδρέου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν (περισσότερα δείτε εδώ). Πρόκειται για μικρές «κραυγές» που αναδεικνύουν και εξωτερικεύουν μύχιες σκέψεις και αναζητήσεις.

Κυρία Ανδρέου, πείτε μας λίγα λόγια για τα “Υστερόγραφα”.

Tα Υστερόγραφα τα βλέπω σαν ένα μανιφέστο αφιλτράριστης ειλικρίνειας. Θυμάμαι έναν άνθρωπο που δεν ήξερα και βρέθηκε τυχαία στην παρουσίαση του βιβλίου. Μου είπε πως άκουσε όλα αυτά που σκεφτόμαστε όλοι αλλά κανείς δε λέει. Μια δικαίωση.

Ποιο θα αποκαλούσατε “υστερόγραφο” στη ζωή σας;

Υστερόγραφο είναι αυτό που φοβάμαι πιο πολύ από όλα να ξεστομίσω. Αν τα καταφέρω, θα είναι η τελευταία μου πράξη, η τελευταία μου σκηνή, μια έξοδος φασαριόζικη. Που θα γκρεμίσει τα ετοιμόρροπα, και θα χτίσει γερά ότι έχει δυνατές βάσεις. Μια γέφυρα.

Ποιο είναι το δυσκολότερο πράγμα να ομολογήσει κανείς;

Την ευαλωτότητα μάλλον. Είναι πολύ τρομακτικό να αφαιρεί κανείς το κέλυφος και να παρουσιάζεται τρωτός. Θα αφανιστείς αν δεν προσέξεις. Και από την άλλη, είναι αφόρητα βαρετή η ζωή όταν είσαι μονίμως προστατευμένος.

Η αλήθεια ή το ψέμα κάνει τη μεγαλύτερη «φασαρία»;

Το ψέμα είναι σαν πυροτέχνημα. Εντυπωσιακό αλλά μετά το μπαμ αφήνει μόνο σκουπίδια στο έδαφος. Η αλήθεια ίσως κάνει μεγαλύτερη φασαρία μόνο όταν μπαίνει σε αποσιωπητικά. Το κομμάτι του κειμένου που έχει παραληφθεί, ουρλιάζει.

Λογική ή διαίσθηση;

Η λογική βασίζεται σε δεδομένα για αυτό και μπορεί να εξηγηθεί, να τεκμηριωθεί. Η διαίσθηση βασίζεται στο ένστικτο, στην εμπειρία που έχει αποθηκευτεί ασυνείδητα και για αυτό μπορεί να είναι πολύ ακριβής. Η μοναδική τους διαφορά στο κεφάλι μου είναι ότι η λογική υπηρετεί την επικοινωνία της αλήθειας, ενώ η διαίσθηση αρκεί για την προσωπική της αναγνώριση. Θέλω να πω, χρησιμοποιώ τη λογική όταν πρέπει να αιτιολογήσω κάτι προς τα έξω· τη διαίσθηση όταν δεν χρειάζεται να την δικαιολογήσω σε κανέναν. Είναι για μένα.

Αν σας ζητούσαμε να επιλέξετε αφηγητή για τα ποιήματά σας ποιος/α θα ήταν;

Ο δικός μου αφηγητής δεν μιλάει με το στόμα. Μιλάει με το σώμα. Προτιμώ την ειλικρίνεια του σώματος. Το στόμα εξαπατά. Τα χέρια που τρέμουν δεν μπορούν να πουν ψέματα. Τα μάτια δεν μπορούν να υπεκφεύγουν, θα σε προδώσουν! Για αυτό αφήνω το σώμα να με οδηγεί. Αυτό είναι η ποίηση για μένα.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Η δεύτερη μου συλλογή είναι σχεδόν έτοιμη. Είναι μια συνέχεια. Δεν έπαψα ποτέ να γράφω. Μετατοπίζεται η ζωή και ακολουθεί ο λόγος. Στο μοναδικό παράγοντα που είναι σταθερή είναι – η μη ανάγκη μου να βγαίνει από το στόμα. Για αυτό γράφω.

Σας ευχαριστούμε πολύ!