Μια εξαιρετική παράσταση από την ομάδα «Δήλος» σε σκηνοθεσία Δήμητρας Χατούπη ανεβαίνει για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Αργώ (περισσότερα δείτε εδώ). Η ιστοσελίδα μας είχε τη χαρά να μιλήσει με κάποιους από τους συντελεστές της παράστασης.
Πείτε μας λίγα λόγια για την ομάδα «δήλος».
Ιάκωβος Μηνδρινός: Η ομάδα δημιουργήθηκε πριν 2 χρόνια για τους απόφοιτους της δραματικής σχολής «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη. Η «Τερεζίν», που σκηνοθετεί η ίδια, είναι η δεύτερη παραγωγή της, μετά τα «Μάγια της Πεταλούδας» του F. G. Lorca που σκηνοθέτησε η Νικολέτα Ξεναρίου στο Σύγχρονο Θέατρο την χρονιά 2014-2015. Σκοπός της ομάδας είναι να δώσει βήμα σε νέους ηθοποιούς αλλά και σε νέες ιδέες!
Λευτέρης Παπακώστας: Η ομάδα θεάτρου “δήλος” δημιουργήθηκε το 2014 έκανε το ξεκίνημα της με την παράσταση ” Τα μάγια της πεταλούδας” του Federico Garcia Lorca σε σκηνοθεσία -χορογραφία Νικολέτα Ξεναρίου και πρωτότυπη μουσική του Χρίστου Θεοδώρου στο “Σύγχρονο” θέατρο και φέτος συνεργάζεται με το θέατρο Αργώ στη μουσικοθεατρική παράσταση ΤΕΡΕΖΙΝ σε σκηνοθεσία Δήμητρα Χατούπη.
Πένυ Χρυσικού: Είναι ένα εγχείρημα που έχει ξεκινήσει από το 2014 από τη δραματική σχολή «δήλος» της Δήμητρας Χατούπη είναι μια ομάδα που αφορά επαγγελματίες ηθοποιούς απόφοιτους της σχολής μας. Η κυρία Χατούπη έχει δώσει ένα πάτημα σε εμάς στα παιδιά της σχολής της να δουλέψουμε, να μιλήσουμε την γλώσσα που μάθαμε 3 χρόνια και να επικοινωνήσουμε την τέχνη μας. Κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τους ηθοποιούς της νέας γενιάς.
Τρύφωνας Ζάχαρης: Αποτελείται από αποφοίτους της σχολής θεάτρου “δήλος” της Δήμητρας Χατούπη. Είναι ένα προστατευμένο καλλιτεχνικά περιβάλλον, μέσα στο οποίο όλοι εμείς οι νέοι ηθοποιοί μπορούμε να λειτουργήσουμε , να δημιουργήσουμε και να αλληλεπιδράσουμε με ανθρώπους που έχουμε χτίσει έναν κοινό θεατρικό κώδικα. Όλα αυτά κάτω από την γενική εποπτεία και καθοδήγηση της ίδιας της κυρίας Χατούπη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία κερδίζουμε πολύτιμες εμπειρίες που θεωρώ ότι θα μας βοηθήσουν πολύ στην μετέπειτα σταδιοδρομία μας.
Νώντας Μιχαλόπουλος: Δημιουργήθηκε από αποφοίτους της σχολής Δήλος και από την ίδια τη διευθύντρια της σχολής κυρία Δήμητρα Χατούπη. Έχει ήδη στο ενεργητικό τις παραστάσεις: “Ο Θίασος” του Θ. Αγγελόπουλου και “Τα Μάγια της πεταλούδας” του Λόρκα και αυτή είναι η τρίτη της δουλειά με σκοπό την ανάδειξη νέων και ταλαντούχων ηθοποιών.
Θεοδόσης Σκαρβέλης: Μια νέα ομάδα, από νέους ανθρώπους που πιστεύουν σε ένα νέο θέατρο.
Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε το συγκεκριμένο έργο;
Άννα Χανιώτη: Το έργο αυτό επιλέχθηκε από τη σκηνοθέτη της παράστασης, αλλά τόσο το θέμα όσο και ο τρόπος που δημιουργήθηκε αυτή η παράσταση την έκανε προσωπική επιλογή του καθενός μας.
Τρύφωνας Ζάχαρης: Το συγκεκριμένο έργο το επέλεξε η κυρία Χατούπη. Πρόκειται για διασκευή του “Ρέκβιεμ της Τερεζίν” του Γιόζεφ Μπόρκ. Η τελική μας παράσταση προέκυψε από θεατρική διασκευή της κυρίας Σοφίας Αδαμίδου και φυσικά από τους δικούς μας αυτοσχεδιασμούς. Ήταν ένα θέμα βαθιά επίκαιρο που μας άγγιξε όλους βαθιά από την πρώτη στιγμή.
Πένυ Χρυσικού: Το έργο επιλέχθηκε από την Δήμητρα Χατούπη για χάρη των εξετάσεων μας στο ΥΠΠΟ. Ήταν μια επιλογή που μας είχε φοβίσει το πόσο δύσκολο είναι αυτό που καλούμαστε να κάνουμε τελικώς είναι μια επιλογή που μας ενέπνευσε,μας δίδαξε, μας επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη της δασκάλας μας και μας έφερε εδώ που είμαστε τώρα. Ελπίζω όλα αυτά να τα επιβεβαιώνουμε και εμείς στο κοινό.
Νώντας Μιχαλόπουλος: Καταρχήν επιλέξαμε αυτό το έργο διότι η ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται, γιατί πολύ εύκολα μπορεί να επαναληφθεί. Οι καλλιτέχνες της Τερεζίν βρήκαν διέξοδο στην τέχνη στις πιο ακραίες συνθήκες που έχει αντιμετωπίσει ποτέ ανθρώπινο ον. Έτσι και εμείς θέλαμε να υπενθυμίσουμε πως όποιες και αν είναι οι συνθήκες, η τέχνη πάντα θα αποτελεί διέξοδο και λύτρωση.
Ιάκωβος Μηνδρινός: Η ιδέα ήταν της Δήμητρας Χατούπη, που σκηνοθετεί την παράσταση. Αρχικά ως υλικό για της πτυχιακές μας εξετάσεις. Η παράσταση στο θέατρο «Αργώ» προέκυψε στην πορεία. Η πρόκληση τού να ασχοληθούμε με ένα τέτοιο θέμα σήμερα ήταν μεγάλη. Κάποια ζητήματα έχουν αρχίσει να ξεχνιούνται και -ακόμη χειρότερα- να επαναλαμβάνονται. Δουλειά μας είναι να τα υπενθυμίζουμε στον κόσμο αλλά και στους εαυτούς μας. Στο συγκεκριμένο έργο λοιπόν βρήκαμε αυτά τα στοιχεία για να το πετύχουμε. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, είναι επίκαιρο όσο ποτέ, και απευθύνεται σε όλους.
Λευτέρης Παπακώστας: Η επιλογή του έργου είναι εσωτερική διαδικασία για τον ηθοποιό, διαβάζει ένα έργο βρίσκει αντιστοιχίες με την εποχή και την κοινωνία και σιγά- σιγά γεννιέται μέσα του η ανάγκη να το πραγματοποιήσει.
Θεοδόσης Σκαρβέλης: Γιατί σήμερα ζούμε μία εποχή και σε μία κοινωνία που υπάρχει φασισμός, προπαγάνδα, λογοκρισία και η τέχνη πάντα σε δύσκολους καιρούς είναι αναγκαία. Είτε σαν όπλο, είτε σαν αποκούμπι.
Μιλήστε μας λίγο για την Τερεζίν. Πόσο εύκολο είναι να προσεγγίσει ένας ηθοποιός συναισθηματικά το πώς ένιωθαν οι κρατούμενοι στην πόλη- γκέτο;
Τρύφωνας Ζάχαρης: Η Τερεζίν ήταν μια πόλη γκέτο στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Το γκέτο αυτό είχε μια ιδιαιτερότητα. Ήταν ένα γκέτο βιτρίνα. Ένα άλλοθι για τα μάτια του Ερυθρού Σταυρού. Οι κρατούμενοι ήταν κυρίως Εβραίοι καλλιτέχνες που ακόμα και σε αυτές τις ακραίες συνθήκες παρέμεναν ενεργοί. Για όλους εμάς ήταν πάρα πολύ δύσκολο να προσεγγίσουμε συναισθηματικά τις ζωές αυτών των ανθρώπων. Είναι μια τόσο ακραία κατάσταση που δεν μπορείς να την πλησιάσεις με ρεαλιστικούς όρους. Γι αυτό προσπαθήσαμε με δέος και σεβασμό να δημιουργήσουμε την ατμόσφαιρα της Τερεζίν.
Νώντας Μιχαλόπουλος: Πιστεύω πως η προσέγγιση ενός τέτοιου ρόλου – κατάστασης είναι σχεδόν ανέφικτη για κάποιον της δικής μας γενιάς όντας τόσο απομακρυσμένος από αυτά τα γεγονότα. Παρόλα αυτά αυτό που έκανα εγώ ήταν να προσπαθήσω να καταλάβω όσο το δυνατόν καλύτερα τι βίωναν αυτοί οι άνθρωποι μέσα από οπτικοακουστικό υλικό της εποχής. Ένα παράδειγμα που με βοήθησε ήταν η απαξία της ζωής των Εβραίων από τους Ναζί στην προσπάθειά τους να βρουν το φθηνότερο τρόπο για την εξολόθρευσή τους. ‘Οταν λοιπόν διάβασα ότι το να τους σκοτώνουν με μία σφαίρα στο κεφάλι ήταν πολύ δαπανηρό και χρονοβόρο και έψαχναν κάτι πολύ πιο οικονομικό και μαζικό μου έκανε τεράστια εντύπωση το πόσο απάνθρωπα μπορεί να φερθεί ένας άνθρωπος σε κάποιον άλλο. Έτσι λοιπόν μικρά κομμάτια σαν και αυτό ενώνουν ακόμα και σήμερα το παζλ του ρόλου που καλούμε να ερμηνεύσω.
Ιάκωβος Μηνδρινός: Είναι αδύνατον να κατανοήσει κάποιος τα συναισθήματα και την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων. Κάναμε ως ομάδα μια τεράστια έρευνα πάνω στο θέμα, η οποία κράτησε πολλούς μήνες, με σκοπό να καταλάβουμε πώς ήταν οι συνθήκες διαβίωσης μέσα σε ένα γκέτο. Μέρος αυτής της έρευνας λοιπόν ήταν και μια συνάντηση με 2 Ελληνίδες που επέζησαν από στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι οποίες μας μίλησαν και μας περιέγραψαν κάθε τους μνήμη από την αρχή ως την απελευθέρωση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη συνάντηση. Μετά από αυτό συνειδητοποίησα ότι κάποια συναισθήματα δεν είναι δυνατόν να τα κατανοήσουμε απόλυτα ποτέ. Αλλά, να σου πω την αλήθεια, είναι τόσο ακραίες οι συγκεκριμένες συνθήκες που αν πλησιάσαμε έστω και στο ελάχιστο αυτήν την ατμόσφαιρα, θα πρέπει να νιώθουμε απόλυτα ικανοποιημένοι.
Άννα Χανιώτη: Η Τερεζίν είναι ένα πεδίο καθημερινής επιβίωσης.. Οι χαρακτήρες μέσα σε αυτό το γκέτο ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να κρατηθούν ζωντανοί.. να συνεχίσουν να ζουν και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με βασικό τους όπλο την τέχνη προσπαθούν να νικήσουν τον θάνατο ή τουλάχιστον τον φόβο του θανάτου. Ο ηθοποιός επιστρατεύει τα εργαλεία του, τις γνώσεις του, τη φαντασία του και το ψυχικό του γίγνεσθαι για να μπορέσει να ερμηνεύσει τέτοιους ρόλους αλλά και οποιουσδήποτε άλλους του ζητηθεί.
Λευτέρης Παπακώστας: Η “Τερεζίν” είναι μια παράσταση που προσπαθεί να θέσει ερωτήματα της δικιάς μας εποχής, η αφορμή όντως είναι η πόλη γκέτο – βιτρίνα των Γερμανών, αλλά ή ίδια η παράσταση πιάνεται με θέματα όπως ή προπαγάνδα ο ρατσισμός , ή ομοφοβία, ο εθνικισμός, ο φασισμός έτσι εάν συνδέσουμε τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι τα θέματα τα οποία θίγει είναι επίκαιρα τόσο για την ελληνική όσο και για την ευρωπαϊκή κοινωνία στις μέρες μας. Η προσπάθεια να προσεγγίσει ένας ηθοποιός συναισθηματικά την κατάσταση των κρατουμένων είναι αρκετά δύσκολη γιατί οι ίδιες οι συνθήκες είναι ακραίες , προσωπικά αυτό που με βοήθησε είναι η δίψα τους για ζωή, δεν παραιτήθηκαν αυτό είναι το ελπιδοφόρο και εκεί νομίζω ότι πρέπει να σταθούμε.
Θεοδόσης Σκαρβέλης: Δεν νομίζω πώς είναι εύκολο, ούτε δύσκολο. Είναι αδύνατο. Πώς να προσεγγίσεις έναν άνθρωπο φυλακισμένο αναίτια -χωρίς να ξέρει αν ποτέ θα ελευθερωθεί- σε ανθυγιεινές συνθήκες, με ελάχιστη τροφή, ο οποίος όλη μέρα δουλεύει γι’ αυτόν που τον φυλάκισε και μετά πάει στην πρόβα του θιάσου; Πώς να προσεγγίσεις τη σημασία που έχει ο θίασος γι’ αυτόν; Όλα αυτά όπως και το πώς οι Ναζί χρησιμοποιούσαν την Τερεζίν καθώς δεν ήταν ένα ακόμη στρατόπεδο θανάτου, αλλά προπαγάνδας, γνωρίζω ότι “περνάνε” στο κοινό από το σύνολο της παράστασης. Προσωπικά παίζω το εντελώς αντίθετο. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει ως ηθοποιό, και το έχω εντάξει στον χαρακτήρα μου, είναι η ζωή, η κανονικότητα της Τερεζίν.
Πένυ Χρυσικού: Είναι, ήταν και θα είναι ένα πολύ δύσκολο στοίχημα το να πρέπει να παίξεις έναν τέτοιο ρόλο ή μια τέτοια συνθήκη. Κατά τη διάρκεια των προβών ήρθα αντιμέτωπη με καταστάσεις που δεν είχα φανταστεί πότε, με συναισθήματα που είχα αισθανθεί αλλά έμοιαζαν τελείως καινούρια και φυσικά με τους προσωπικούς μου φόβους ως προβληματικό/κλειστοφοβικό άτομο δυσκολεύτηκα πολύ στο κεφαλαίο “φόβος” συγκεκριμένα το να συνειδητοποιήσω πόσο μάλλον να παίξω τον εγκλεισμό που βίωναν αυτοί οι άνθρωποι όταν εγώ τον μόνο εγκλεισμό που έχω νιώσει είναι το να εγκλωβιστώ σε ασανσέρ για πέντε λεπτά έπαθα κρίση πανικού για πέντε λεπτά! Σκέψου να είσαι και ψυχικα και πρακτικά έγκλειστος για χρόνια; Η προσωπική μου συνταγή περιείχε σεβασμό και θράσος , δύο πράγματα αντίθετα, αλλά μόνο αν βρεις την ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο μπορείς να παίξεις ένα τέτοιο ρόλο.
Γιατί θα προτείνατε σε έναν θεατή να δει την παράσταση;
Λευτέρης Παπακώστας: Θα πρότεινα σε κάποιον να δει την παράσταση για την ματιά της πάνω στα θέματα που θίγει.
Άννα Χανιώτη: Η παράσταση μας ερμηνεύεται από πολλούς νέους ηθοποιούς, κάτι εντυπωσιακό για τα δεδομένα της εποχής μας και έχει φτιαχτεί μετά από μεγάλη έρευνα πάνω στο θέμα που πραγματεύεται και προσωπικό μεράκι από όλους τους συντελεστές της.
Πένυ Χρυσικού: Η Τερεζιν είναι μια παράσταση “δυστυχώς” πολύ επίκαιρη για την Ελλάδα του 2016. Θίγει καταστάσεις, αξίες και ανθρώπων έργα που μοιάζουν πολύ μακρινά, αλλά στην ουσία βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής απ’ αυτά. Η παράσταση μας υπενθυμίζει πως είναι πραγματικά να παλεύεις για τα στοιχειώδη την ζωή και τα ανθρώπινα δικαιώματα οπότε κατά μια έννοια η παράσταση μπορεί να αποτελέσει καθρέφτη της εποχής και της ζωής που ζούμε. Ελπίζοντας να ταρακουνήσει έστω και λίγο τις συνειδήσεις που αυτή τη στιγμή σε μεγάλο βαθμό έχουν εγκλωβιστεί σε μια πραγματικότητα που δεν είναι επιλογή τους. Το κοινό κατά τη διάρκεια της παράστασης καλείται να κοιτάξει τους φόβους του, αφού τελειώσει η παράσταση θα τους χειροκροτήσει όταν περάσει στο φουαγιέ καλείται να τους αγκαλιάσει και όταν πια γυρίσει στο σπίτι του και ηρεμήσει πρέπει να τους αντιμετωπίσει.
Ιάκωβος Μηνδρινός: Για μένα είναι μια παράσταση που προσφέρει πολλά. Συγκίνηση, γέλιο, δράση, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι σε βάζει σε σκέψεις. Πόσο επίκαιρο μπορεί να είναι το θέμα τελικά; Είναι πολύ εύκολο να ταυτιστείς με κάποιον από τους χαρακτήρες, είναι καθημερινοί, σύγχρονοι, έχουν κοινά προβλήματα με τα δικά μας. Ο έρωτας, η φιλία, η τέχνη επιβιώνουν σε κάθε πιθανή συνθήκη αλλά όλα αυτά κάτω από μια τεράστια ομπρέλα φόβου. Κάθε στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία, αλλά η ελπίδα είναι πάντα εκεί και σε βοηθά να συνεχίσεις. Ως το τέλος.
Νώντας Μιχαλόπουλος: Είναι μία προσπάθεια από 22 νέους ηθοποιούς και παράλληλα μια παράσταση που αναφέρεται σε ένα θολό ιστορικό γεγονός που καλό θα ήταν όλοι μας να γνωρίζουμε έτσι ώστε η ιστορία να μην επαναληφθεί.
Τρύφωνας Ζάχαρης: Αυτή η παράσταση στοχεύει να παρουσιάσει την Τερεζίν στο κοινό μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη. Δυστυχώς εκεί θα αντικρίσει κάποιες καταστάσεις που τις συναντά ακόμα στην καθημερινότητα του. Ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία και ένα ακόμα πλήθος από παιδικές ασθένειες που η ανθρωπότητα δεν τις έχει αποβάλει ως τις μέρες μας. Το κοινό συμμετέχει, γελάει, κλαίει και στο τέλος θέλω να πιστεύω πως καταφέρνουμε να το κάνουμε να προβληματιστεί.
Θεοδόσης Σκαρβέλης: Γιατί έχει χορό και τραγούδι, κέφι και μπρίο.
Ποιο ήταν εκείνο το σχόλιο θεατή που σας έκανε εντύπωση;
Θεοδόσης Σκαρβέλης: “Γίνεσαι αξιαγάπητος με το να σε ξεπερνάνε τα γεγονότα”
Πένυ Χρυσικού: “Είστε σαν παιδιά πριν τα μολύνουν οι γονείς τους”
Τρύφωνας Ζάχαρης: “Μα πώς χωράτε μέσα σ’ αυτό το πιάνο;”
Λευτέρης Παπακώστας: Ένα σχόλιο που άκουσα είναι, ότι ενώ το θέμα της παράστασης είναι αρκετά σκληρό, καταφέραμε στο τέλος να δώσουμε μια νότα ελπίδας.
Νώντας Μιχαλόπουλος: Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν σχόλιο αλλά αντίδραση όταν σε μία από τις τελευταίες παραστάσεις τα φώτα άναψαν και είδα αρκετό κόσμο να έχει συγκινηθεί.
Άννα Χανιώτη: Πρόσφατα μου είπε κάποιος θεατής πως ένιωθε την ώρα που παρακολουθούσε σαν να ήταν και αυτός μέσα στο γκέτο…
Ιάκωβος Μηνδρινός: Έχουμε ακούσει πολλά και χαίρομαι πολύ γι’αυτό, είναι πολύ όμορφο ο θεατής να μοιράζεται τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του. Μας κάνει κατά κάποιο τρόπο συνένοχους. Δεν δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω όμως αυτό που με συγκίνησε περισσότερο. Ένας κύριος Εβραϊκής καταγωγής μετά την παράσταση ήρθε και με ευχαρίστησε με βουρκωμένα μάτια και μου είπε ότι ήταν σαν να έκανε μνημόσυνο στους δικούς του ανθρώπους που ήταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο.
Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;
Πένυ Χρυσικού: Ναι, αυτή την περίοδο βρίσκομαι σε πρόβες για μια διασκευή του κειμένου «Λαίδη Φθειροζόλ» του Tennessee Williams και είμαι πολύ ενθουσιασμένη, γιατί είναι μια κίνηση νέων ανθρώπων που ο ένας μαθαίνει από τον άλλον και υπάρχει πραγματική όρεξη για δουλειά και έρευνα. Η παράσταση θα ανεβεί μετά το Πάσχα στο θέατρο Vault.
Τρύφωνας Ζάχαρης: Αυτή την περίοδο εμφανίζομαι και στο θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41) στο Γκάζι, στην παράσταση “Όπως σας αρέσει” του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Ιωάννου Κωνσταντίνου (Ο Οδυσσέας έχει γράψει τους στίχους των τραγουδιών της Τερεζίν, μας έκανε την διδασκαλία, και για λίγες παραστάσεις ερμηνεύει τον ρόλο του Ω2) .
Νώντας Μιχαλόπουλος: Είμαι και σε ακόμα μία παράσταση που λέγεται «Ο Καναπές» και παίζεται στο θέατρο 104 κάθε Κυριακή στις 18.30.
Άννα Χανιώτη: Παραλληλα παίζω και στο «Όπως σας αρέσει» του Ο. Σεξπηρ κάθε Σάββατο στις 18.00 στο Θέατρο 104 μέχρι και τις 27/2!
Ιάκωβος Μηνδρινός: Πρίν λίγες μέρες τελείωσε η παράστασή μας, «Η Μπαλάντας της Φυλακής», στο Ίδρυμα Μ.Κακογιάννης σε σκηνοθεσία του Τάσου Μπεκιάρη. Μια παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο έργο του O. Wilde και είναι ουσιαστικά η δραματοποίηση του ομωνύμου μουσικού άλμπουμ των Kollektiva. Είναι μια πρωτότυπη παράσταση που 12 άτομα, ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί συνυπάρχουν σε μια σκηνή. Πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο αυτή η δουλειά θα συνεχιστεί, γιατί πραγματικά αξίζει. Από εκεί και πέρα , όπως φαίνεται, αυτό το καλοκαίρι θα είναι μεγάλο αλλά περισσότερα θα πούμε στη πορεία.
Λευτέρης Παπακώστας: Προσωπικά με ενδιαφέρει και ή άλλη μάτια του θεάτρου, όχι μόνο του ηθοποιού, αλλά και του σκηνοθέτη, ίσως επειδή θεωρώ ότι το θέατρο είναι μια ολότητα, έτσι πριν μια βδομάδα έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Βαφείο η παράσταση «BONNIE&CLYDE» που σκηνοθετώ και θα παίζεται κάθε Τετάρτη.
Θεοδόσης Σκαρβέλης: Εκτός από Φραγκίσκος Τσέχναρ στην “Τερεζίν”, είμαι ο Πήτερ Παν στην “Επιστροφή των Παραμυθιών”, επικοινωνώ την παράσταση “ΒΟΝΝΙΕ & CLYDE”, φιλοξενώ την “8η Μέρα” σπίτι μου, και μαθαίνω ρώσικα για να δώσω εξετάσεις στην Ακαδημία Θεάτρου της Μόσχας “GITIS”. Με αυτό το τελευταίο δεδομένο, ελπίζοντας πως θα καταφέρω να μάθω ρώσικα, να βρω χρήματα και να περάσω, δεν ετοιμάζω κάποια νέα δουλειά, ωστόσο η ομάδα αποφοίτων της “δήλος” είμαι βέβαιος πως ήρθε για να μείνει.
Ευχαριστούμε πολύ!
Facebook
Twitter
Tumblr
RSS