Η Ελένη Παπαχριστοπούλου στο clevernews.gr!

Η ιστοσελίδα μας επισκέφτηκε τον Πολυχώρο ΕΚΣΤΑΝ, όπου συνάντησε την ηθοποιό και συγγραφέα Ελένη Παπαχριστοπούλου, η οποία είχε την ευγενή καλοσύνη να μας παραχωρήσει συνέντευξη.  

Κυρία Παπαχριστοπούλου, μιλήστε μας για τον Πολυχώρο ΕΚΣΤΑΝ.

Δημιουργήσαμε τo Eκστάν – σε πείσμα των καιρών – το 2010. Έναν ανοιχτό, φιλόξενο και με γούστο, όπως χαρακτηρίστηκε από τον Τύπο, γοητευτικό πολιτιστικό χώρο. Για να πειραματιστούμε καλύτερα, να συναντηθούμε μέσα από το θέατρο, τη μουσική, τη λογοτεχνία. Για να ανταλλάξουμε!

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο. Πώς ήταν η συνεργασία με σκηνοθέτη τον Ζαν- Πωλ Ντενιζόν;

«Οι τρομπέτες του θανάτου ή Τα μανιτάρια» του Φρανσουά Τιγύ, είναι η διήγηση της συνάντησης δύο παλιών συμμαθητριών από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, ύστερα από είκοσι χρόνια, και πίσω σε δεύτερο πλάνο συμπυκνωμένη σ’ ένα κλειστό τρίο, η σκληρότητα του έξω κόσμου σε όλα τα επίπεδα. Η απόρριψη, η μη ανοχή του διαφορετικού τρόπου ζωής του Άλλου.

Η συνεργασία με τον Ζαν – Πωλ Ντενιζόν δεν είναι δυνατόν να μην επηρεάσει την προσωπική πορεία κάθε ηθοποιού. Μολονότι δουλεύει χωρίς να δίνει συμβουλές, η σχέση του με τους ηθοποιούς είναι παιδαγωγική. Και η παιδαγωγική του είναι η συνάντησή μαζί του. Αυτός που είναι, οι εμπειρίες του, οι γνώσεις του, ο δικός του τρόπος να σκηνοθετεί. Με κύριο κριτήριο, πάντως, την αναζήτηση της αλήθειας και όχι του φυσικού, του σωστού και όχι του ωραίου, την ανάδειξη του ανθρώπινου και όχι του θεατρινίστικου στοιχείου, μας οδήγησε να προσεγγίσουμε το ρόλο μας μέσα από μια αληθινή σχέση του σώματος με τη σκέψη και το συναίσθημα.

Στο έργο παίζετε την Ανίκ, μια γυναίκα προσκολλημένη στο παρελθόν και τη μονοτονία της καθημερινότητάς της, η οποία έρχεται σε επαφή με ένα ζευγάρι πιο «προοδευτικό» και δέχεται ένα είδος ψυχολογικού Bullying, θα λέγαμε. Πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό τόσο έντονα στην πραγματικότητα;

Το προοδευτικό ζευγάρι μέσα από μια συμπεριφορά που δεν έχει όρια στο σπίτι της Ανίκ,- κατούρημα, ψάξιμο, σνιφάρισμα κόκας, συνουσία… αυτοπραγματώνονται, είναι ο εαυτός τους. Η φτωχιά Ανίκ θα πληρώσει τα σπασμένα της πραγματικότητας που επέβαλαν μέσα στο σπίτι της οι δύο αυτοί πλούσιοι. Αυτούς που εμπιστεύτηκε, την πρόδωσαν. Κι ενώ αυτή δεν μπορεί να το αντέξει, εκείνοι θα τελειώσουν τη βραδιά τους με γιορτή. Το έντονο στη Τέχνη μας βάζει στην κρίση μας συμπεριφορές. Καταγγέλλει, μας καλεί να καταλάβουμε και να πάρουμε θέση. Δυστυχώς οι ακραίες συμπεριφορές των ηρώων του έργου, παραπέμπουν στην επιθετικότητα του σύγχρονου πολιτισμού μας. Τα φαινόμενα του να μην αναγνωρίζουμε ότι η ελευθερία μας φτάνει μέχρι εκεί που αγγίζει τα όρια της ελευθερίας του Άλλου, αυξάνονται σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής μας ζωής.

Είστε φιλόλογος. Αν σας έλεγε κάποιος ότι αναγκάζεστε να επιλέξετε μία ιδιότητα μεταξύ ηθοποιού και φιλολόγου, ποια θα ήταν αυτή;

Ο Φρόυντ έλεγε ότι ο ηθοποιός και ο εκπαιδευτικός έχουν κάτι κοινό. Και οι δύο έχουν να κάνουν με αυτό που είναι, κι όχι μ’ αυτό που ξέρουν. Από την άλλη ένα μέρος του θεάτρου, το κείμενο, ανήκει στο τμήμα της φιλολογίας. Οι δύο ιδιότητες λοιπόν υπεισέρχονται η μία μέσα στην άλλη. Αν πάντως ήμουν αναγκασμένη να επιλέξω, θα επέλεγα αυτήν της φιλολόγου που δουλεύει με εφήβους γιατί θα μου έδινε τη δυνατότητα να πειραματίζομαι ελεύθερα στο θέατρο.

Πέρυσι στο Εκστάν παίξατε το έργο «Θυμάμαι», που είναι δικό σας κείμενο. Πώς νιώσατε που το πνευματικό σας δημιούργημα έλαβε σάρκα και οστά επί σκηνής και μάλιστα με τη δική σας συμμετοχή;

Η κύρια ανάγκη μου μέσα στη βίαιη αλλαγή της ζωής μα, ήταν να συγκρατήσω τις λέξεις που μοιραζόμαστε αυτά τα τελευταία χρόνια και να τις ανασυνθέσω σε αφήγηση-θέατρο. Να συγκρατήσω στη μνήμη μας τα πρόσωπα εκείνα που έχουν χάσει τις δουλειές τους, που έχουν φύγει από τη χώρα, που δεν υπάρχουν πια… αλλά κι αυτούς που συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για την ίδια τους την ανθρώπινη ύπαρξη. Όταν το «Θυμάμαι» ανέβηκε στη σκηνή, στην αρχή φοβόμουν, θα έλεγα μάλιστα ντρεπόμουν, νόμιζα ότι ο κόσμος θα αντιδρούσε, θα το απόρριπτε. Όταν είδα, όμως, την αποδοχή με τόση συγκίνηση, ένιωσα ότι έφερα κάτι στο θέατρο, ότι ήμουν χρήσιμη.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Ναι, ήμουν μαθήτρια του Ζαν – Πωλ Ντενιζόν, στο Παρίσι για δυο χρόνια, έχω αποκτήσει μια βάση δουλειάς που αυτός θέλει, και επιθυμούμε και οι δυο να συνεχιστεί η συνάντησή μας. Η ιδέα είναι έτοιμη.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ.