O Χρήστος Γκουτζιούλης μάς συστήνει την πρώτη του νουβέλα «Το μονοπάτι της μοίρας» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν (περισσότερα δείτε εδώ). Πρόκειται για μια ιστορία επιβίωσης και αγάπης με φόντο την ελληνική επαρχία του προηγούμενου αιώνα.
Το νέο σας βιβλίο φέρει τον τίτλο «Το μονοπάτι της μοίρας». Πιστεύετε στη μοίρα, κινείται σε μονοπάτι ή σε λεωφόρο;
Πιστεύω πως υπάρχει η μοίρα. Όλα γύρω μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Άλλες φορές δεν κατανοούμε ποτέ το λόγο που κάτι συνέβη και άλλες το βλέπουμε σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Ακόμη και η ύπαρξή μας, με ποιους ανθρώπους συναναστρεφόμαστε, επηρεάζουμε και επηρεαζόμαστε είναι κομμάτι της μοίρας.
Μια λεωφόρος έχει μεγάλη έκταση, πολύ συνωστισμό και μεγάλη ταχύτητα. Εάν η μοίρα κινείται σε λεωφόρο, θα ήταν αδύνατο να διαχειριστούμε ότι έπεται. Θεωρώ πως η μοίρα κινείται σε ένα μονοπάτι που απαρτίζεται από πολλά παρακλάδια. Επιλέγουμε εάν θα ακολουθήσουμε κάποιο από αυτά συνήθως αγνοώντας το τελικό αποτέλεσμα. Όντας μέσα σε ένα μονοπάτι υπάρχει χρόνος. Χρόνος για σκέψη ηρεμία και φυσικά χρόνος να απολαύσουμε κομμάτια της διαδρομής. Εάν κάτι που η μοίρα επιφυλάσσει και δεν αποτελεί επιλογή μας τότε βρίσκεται σίγουρα στο κεντρικό μονοπάτι. Είναι αναπόφευκτο, θα συμβεί μα δε θα ανακόψει την πορεία μας εφόσον δεν έχουμε φτάσει στο τέλος το μονοπατιού.
Η ιστορία σας βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Ποιο ήταν εκείνο το στοιχείο που σας ώθησε να τη γράψετε;
Η γραφή για εμένα αποτελεί αποφόρτιση. Συχνά καταβάλλομαι από έντονα συναισθήματα που βρίσκω δύσκολο να εκφράσω και ακόμη και όταν το κάνω θα εμφανίσω ένα μικρό ποσοστό των συναισθημάτων αυτών. Στο άκουσμα της ιστορίας του Κωνσταντή και της Χρυσής ένιωθα σαν ένας κρατήρας συναισθημάτων που ετοιμάζεται για εκτόνωση. Τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα και μαζικά, που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιο ήταν το κυρίαρχο. Αυτό που με ώθησε στο να δημιουργήσω «Το μονοπάτι της μοίρας» ήταν ακριβώς: αυτή σύγχυση συναισθημάτων. Αποφόρτιση για εμένα και ίσως μία μικρή λύτρωση για τους πρωταγωνιστές, που υπερευχαριστώ για την τιμή που μου έκαναν να μοιραστούν μαζί μου τη ζωή τους.
Η φτώχεια και η ανέχεια φέρνει πιο κοντά ή απομακρύνει τα μέλη μιας οικογένειας;
Η φτώχεια και η ανέχεια είναι πολύ έντονες καταστάσεις. Δυστυχώς παρά την εξέλιξη του ανθρώπου δεν έχουν εξαλειφθεί. Έχει γίνει μία πρόοδος συγκριτικά με την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία, μα προσωπικά τη θεωρώ εικονική, καθώς τα δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά πλέον.
Οι καταστάσεις αυτές φέρουν τριβές, εντάσεις και έντονες διαμάχες σε μια οικογένεια. Στην εποχή μας, κατά τη γνώμη μου, η διάσπαση της οικογένειας είναι αναπόφευκτη εάν δεν ξεφύγει από την κατάσταση της φτώχειας και της ανέχειας. Η διάσπαση δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιο διαζύγιο ή χωρισμός μα η απομάκρυνση των παιδιών από τους γονείς. Στην εποχή των πρωταγωνιστών στο μονοπάτι της μοίρας η φτώχεια τους ένωνε γιατί έμαθαν να παλεύουν όλοι μαζί και η κοινωνία δεν επέτρεπε διάσπαση της οικογένειας, όπως χαρακτηριστικά βλέπουμε στην περίπτωση της Πελαγίας.
Σήμερα οι απαιτήσεις γίνονται όλο και περισσότερες και η πίεση μεγαλώνει. Θεωρώ λοιπόν πως το τελικό αποτέλεσμα είναι η απομάκρυνση των μελών της οικογένειας.
Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το επικρατέστερο συναίσθημα;
Το βιβλίο μπορεί να δημιουργήσει πάρα πολλά συναισθήματα: Θαυμασμό και κουράγιο για τους ανθρώπους που ξεκινούν από το μηδέν, προσμονή και ανάγκη για αίσιο τέλος μετά τις τόσες δυσκολίες. Θλίψη και πόνο για τους χαμένους ήρωες. Εκνευρισμό και θυμό για το άδικο. Το επικρατέστερο συναίσθημα θα διαφέρει πιστεύω σε κάθε αναγνώστη, γιατί εκείνος θα χωρέσει την ιστορία στην δική του οπτική γωνία και θα υπερισχύσει κάποιο συναίσθημα βάσει της δικής του ιστορίας.
Για εμένα προσωπικά το επικρατέστερο είναι η θλίψη και το άδικο για τους χαμένους ήρωες.
«Καλύτερα να σε σέβονται παρά να σε φοβούνται» ή «καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε σέβονται» ;
Ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται. Αρχικά όλοι οφείλουμε να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας. Η ελευθερία του καθένα μας σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία κάποιου άλλου. Στην καθημερινότητα είναι αναπόφευκτο να βρεθούμε σε κατάσταση που κάποιος δεν μας δείχνει τον απαραίτητο σεβασμό. Φυσικά είναι προτιμότερο να υπάρχει σεβασμός, καθώς μόνο έτσι υπάρχει εξέλιξη στις ανθρώπινες σχέσεις και λιγότερο μίσος, εκνευρισμός και απογοητεύσεις. Θα πω όμως από την άλλη πλευρά πως στις καθημερινές μας συναναστροφές, όπως στις εργασιακές σχέσεις ή στην οικογένεια, εφόσον υπάρχει έλλειψη σεβασμού και παρά τις προσπάθειες απόκτησής του ή ακόμη και επιβολής του, δεν έχει αποκτηθεί, τότε ναι είναι προτιμότερο να σε φοβούνται.
Μειώνεται ο πόνος όταν τον μοιράζεσαι;
Ο ψυχικός πόνος είναι μία κατάσταση που ο κάθε άνθρωπος τον αισθάνεται διαφορετικά. Άλλοι άνθρωποι επιλέγουν να μην μιλήσουν ποτέ ξανά για το γεγονός που τους προκάλεσε ή ακόμη προκαλεί τον πόνο τους ενώ άλλοι δεν μπορούν να σταματήσουν να μιλούν για αυτό το γεγονός. Άλλοι προσπαθούν να κρυφτούν από τον κοινωνικό τους περίγυρο ενώ άλλοι αποσκοπούν στην προβολή με σκοπό να κερδίσουν την λύπηση του κοινωνικού κύκλου τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως να μοιραζόμαστε τον πόνο μας στους κατάλληλους ανθρώπους γύρω μας, απαλύνει κάπως τον πόνο που κουβαλάμε. Το συναίσθημα πως κάποιος μας καταλαβαίνει, έστω σε ένα ποσοστό, δίνει μία ανάσα, σαν να φεύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω μας. Η αποδοχή από τους γύρω μας και η αναγνώριση της εκάστοτε κατάστασης μπορεί να μειώσει τον πόνο. Κανόνας αποτελεί να μοιραζόμαστε τον πόνο μας και γενικότερα την ζωή μας με τους σωστούς ανθρώπους.
Πηγή: Περιοδικό Βακχικόν


Facebook
Twitter
Tumblr
RSS