Λουκία Μανώκα: «Όταν επιλέξεις ένα δρόμο στη ζωή ως «λύση ανάγκης», θα σε οδηγήσει σε αδιέξοδο»

Η συγγραφέας μας μιλά για το δεύτερο βιβλίο της «Το κορίτσι και οι αριθμοί», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Κυρία Μανώκα, πώς προέκυψε η ιδέα για το «Κορίτσι και οι αριθμοί»;

Από μικρή πίστευα πως  οι αριθμοί έχουν μια καταλυτική επίδραση, στις ζωές των ανθρώπων. Όλες οι σημαντικές φάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης έχουν τη σφραγίδα ενός αριθμού. Στα έξι πάμε σχολείο, στα δεκατρία μπαίνουμε στην εφηβεία, στα δεκαοκτώ ψηφίζουμε, στα εξήντα επτά παίρνουμε σύνταξη, στα ογδόντα θεωρούμαστε υπερήλικες.

Η επίλυση των μαθηματικών προβλημάτων με ενθουσίαζε. Επιλέγοντας λοιπόν να σπουδάσω μαθηματικά, εξοικειώθηκα με τους αριθμούς και τις μαθηματικές έννοιες.  Ωστόσο, ανεξάρτητα από την υποχρεωτική μελέτη του Πανεπιστημίου, ανακάλυψα πως οι αριθμοί ασκούν επάνω μου μια ιδιαίτερη γοητεία, που ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεθωριάσει. Με τη φαντασία μου, βλέπω τους αριθμούς, όχι σαν απλά άψυχα σύμβολα αραδιασμένα στα εγχειρίδια ή στα τετράδια, αλλά σαν οντότητες.

Έτσι επινόησα την Αριστέα, την ηρωίδα του συγκεκριμένου βιβλίου. Οι αριθμοί μιλούν στην ψυχή της μια γλώσσα μυστική που μόνο εκείνη αντιλαμβάνεται. Αρχικά  παίζοντας σαν παιδί και αργότερα συνθέτοντας σαν ενήλικη τις μαθηματικές της γνώσεις, κτίζει ένα νοερό οικοδόμημα όπου όλα τα γνωστά της πρόσωπα, οι ασχολίες της αλλά και τα συναισθήματά της απεικονίζονται με αριθμούς και μαθηματικές έννοιες. Οι αριθμοί και οι έννοιες από άψυχα και απρόσωπα σύμβολα μεταμορφώνονται σε ανθρώπους με σάρκα και οστά  ή σε συμβάντα που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή της.  Στο βιβλίο, οι αριθμοί παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, δίχως όμως να αποπροσανατολίζουν και να κουράζουν αυτόν που το διαβάζει, αφού η ιστορία εκτυλίσσεται σαν ένα παιγνίδι ανάμεσα στη λογική και την φαντασία.

Η ηρωίδα του βιβλίου, η Αριστέα, διαμόρφωσε τη ζωή της, στην αρχή τουλάχιστον, με βάση το συμφέρον και τελείως ορθολογικά, καταπιέζοντας τα θέλω της. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο ορθό κριτήριο στη ζωή μιας γυναίκας;

Η Αριστέα επέλεξε σαν λύση έναν γάμο, για τον οποίον δεν ήταν έτοιμη. Με την επιλογή αυτή, θέλησε να απαλλαγεί από την καταπίεση  της αυταρχικής μητέρας, εξασφαλίζοντας παράλληλα και την συγκατάθεσή της λόγω έντονης συναισθηματικής εξάρτησης από αυτήν.

Όταν ένα άτομο επιλέξει έναν δρόμο στην ζωή  σαν λύση ανάγκης, πνίγοντας όλα του τα όνειρα και τα «θέλω», επόμενο είναι ο δρόμος αυτός να τον οδηγήσει σε αδιέξοδα. Οι αποφάσεις των νέων ανθρώπων σχετικά με το μέλλον τους πρέπει να έχουν σαν κριτήριο τα δικά τους όνειρα και τις προσωπικές τους επιθυμίες και όχι τα ανεκπλήρωτα όνειρα κάποιων γονιών που θέλουν να τα δουν πραγματοποιημένα στις ζωές των παιδιών τους.

Οικογένεια ή καριέρα;

Η επιλογή ανάμεσα σε οικογένεια και καριέρα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην προσωπική επιθυμία κάθε γυναίκας. Τότε μόνον είναι επιτυχημένη. Αν μια γυναίκα επιθυμεί αποκλειστικά γάμο και παιδιά, το σωστό είναι να στραφεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Αν πάλι ονειρεύεται καριέρα ας αγωνιστεί για μια καριέρα, φτάνει η απόφαση να πηγάζει από την ίδια και να μην είναι αποτέλεσμα πιέσεων και μιμητισμού. Και οι δύο αποφάσεις είναι εξίσου σεβαστές και βαρύνουσες εφόσον κινούνται σε ρεαλιστικά πλαίσια.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά σας στοιχεία στο βιβλίο;

Στο βιβλίο δεν υπάρχουν αυτοβιογραφικά μου στοιχεία. Ταυτίζομαι όμως με την ηρωίδα στην αγάπη για τα μαθηματικά και για τους αριθμούς.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας και ποιο το αγαπημένο σας βιβλίο;

Επειδή αγαπάω ιδιαίτερα το διάβασμα έχω πολλούς «αγαπημένους» συγγραφείς και «αγαπημένα» βιβλία. Θα αναφέρω ελάχιστα που ανήκουν στην λίστα με τις προτιμήσεις μου.

«Ο μαύρος οβελίσκος»  Έριχ Μαρία Ρεμάρκ,  «Ασκητική»   Νίκος Καζαντζάκης,  «Το Θεώρημα του παπαγάλου» Ντενί Γκετζ,  «Χαρταετοί πάνω από την πόλη» Καλέντ  Χοσεϊνί.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Έχω ξεκινήσει να γράφω το τρίτο κατά σειρά βιβλίο μου. Γράφω σχετικά αργά, διότι πιστεύω πως το γράψιμο πρέπει να είναι προϊόν έμπνευσης και όχι εξαναγκασμού.  Όπως «το κορίτσι και οι αριθμοί» έχει τελείως διαφορετικό θέμα από την πρώτη μου απόπειρα «Η ζωή συνεχίζεται», έτσι και αυτό που γράφω τώρα, δεν θα θυμίζει καθόλου τα άλλα δύο. Με έναν τελείως ιδιαίτερο τρόπο θα αναδεικνύεται η αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης για την ζωή.