O Δημήτρης Γρυπαίος έρχεται αυτή τη φορά με αστυνομικό μυθιστόρημα το «Οδόντα αντί Οδόντος» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν, στο οποίο ο κατά συρροήν δολοφόνος της ιστορίας μας εκτελεί πρόσωπα ευρέως γνωστά που αποτέλουν κακό παράδειγμα (περισσότερα δείτε εδώ).
Κύριε Γρυπαίο, πιστεύετε στο «οδόντα αντί οδόντος»;
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, και ιδίως σε μια δημοκρατία, δε χωράει το «οδόντα αντί οδόντος». Όπως δε χωράει και ο οδούς μόνος του ή τουλάχιστον ο επαναλαμβανόμενος οδούς. Δυστυχώς ωστόσο, σ’ αυτές τις κοινωνίες, υπάρχουν συγκεκριμένα πεδία στα οποία ο κακός εκμεταλλεύεται την ανοχή του καλού και του νόμου, για να ενεργεί, κατ’ εξακολούθηση, καταχρηστικά ή παράνομα. Σε τέτοιες περιπτώσεις σκέφτεσαι ιδεατά ή έστω φαντασιωτικά ότι ενδεχομένως αν γινόταν ο ίδιος δέκτης της συμπεριφοράς που εφαρμόζει στους άλλους, τότε μπορεί να συμμορφωνόταν πιο εύκολα. Κάποιος για παράδειγμα που παίρνει ένα κουμπούρι ή ένα μαχαίρι και εκτελεί έναν πατέρα ή έναν γιο ή ρίχνει μια μολότοφ σε ένα κτίριο και καίει μια κόρη ή μια μητέρα, ίσως συνειδητοποιούσε καλύτερα το λάθος που κάνει, αν δεχόταν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά στην οικογένειά του και στο σπίτι του. Ή σε πιο καθημερινό πεδίο, κάποιος γείτονας που αγνοεί τις παρακλήσεις για σεβασμό της κοινής ησυχίας, ίσως καταλάβαινε καλύτερα τι κάνει αν κάποια χαράματα Κυριακής, τον ξυπνούσες με σφυριές και με τρυπάνια. Βέβαια ο καλός, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει να υπερνικήσει δύο τουλάχιστον σοβαρά εμπόδια πριν εφαρμόσει μία τέτοια συμπεριφορά. Το πρώτο είναι η καλοσύνη του ή η παιδεία του, και το δεύτερο είναι η αποτρεπτική λογική που περιγράφεται στη λαϊκή ρήση «Ποτέ μην κυλιέσαι με τα γουρούνια στη λάσπη, γιατί εσύ λερώνεσαι και τα γουρούνια το ευχαριστιούνται».
Ποιο στοιχείο του ήρωά σας αγαπάτε και ποιο μισείτε;
Εκτιμώ -ίσως και ζηλεύω- τη δυνατότητα και τη διάθεσή του να συμμετάσχει ή και να επηρεάσει τη ροή των δημόσιων πραγμάτων. Σε αυτό ακριβώς το σημείο που εκτιμώ, δεν εκτιμώ το όποιο κομμάτι μπορεί να κρύβει αλαζονεία.
Ποιον θεωρείτε τον κύριο λόγο απαξίωσης της πολιτικής στις μέρες μας;
Μιλώντας για την κατάσταση στην Ελλάδα θα έλεγε κανείς ότι η απομάκρυνση ενός μεγάλου ποσοστού πολιτών από την πολιτική σχετίζεται με την οικονομική αποτυχία των τελευταίων δεκαετιών που τελικά έσκασε λίγα χρόνια πριν. Σοβαρός επίσης λόγος που συνδυάστηκε με τον προηγούμενο είναι και η σχεδόν παράλληλη ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στα οποία ο μέσος άνθρωπος θεώρησε και θεωρεί ότι βρήκε τον χώρο που του επιτρέπει να μπαίνει και να εκφράζει εκεί την άποψή του -πολλές φορές βρίζοντας τον κακό πολιτικό που μισεί, απευθείας μέσα στον λογαριασμό του – και δεν χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο, ούτε να βελτιωθεί ο ίδιος, ούτε καν να ψηφίσει.
Η μεγάλη μάζα συνήθως έχει ανάγκη να βρίσκει ένα εξιλαστήριο θύμα, κάποιον άλλον που πάντα εκείνος θα φταίει για ό,τι μη καλό μάς συμβαίνει, και η πολιτική ή οι πολιτικοί είναι ο πιο εύκολος στόχος για αυτή τη δουλειά. Δυστυχώς όμως οι ίδιοι οι πολίτες έχουμε πολύ μεγάλη ευθύνη για το ποιος μας κυβερνά και τελικά για το τι μας προκύπτει. Η δουλειά του πολιτικού, ιδίως αυτού που ασκεί εξουσία, είναι ιδιαίτερα δύσκολη – όποιος έχει διοικήσει έστω και δύο άτομα σε κάποια εργασία ξέρει πόσο δύσκολο είναι αυτό, πόσο μάλλον να διοικείς, για παράδειγμα, ένα υπουργείο. Αν για αυτή την τόσο δύσκολη δουλειά ο πολίτης επιλέγει να τοποθετήσει αυτόν που θα του τάξει τα περισσότερα, αυτόν που θα τον διορίσει, αυτόν που θα του δώσει επιδότηση χωρίς να τη δικαιούται και ούτω καθεξής, και στη συνέχεια κατηγορεί τους πολιτικούς για ανεπάρκεια στα μέσα δικτύωσης, χωρίς ο ίδιος να μπορεί ή να νοιάζεται να γράψει πέντε λέξεις χωρίς ορθογραφικό λάθος, τότε δεν μπορούμε να περιμένουμε βελτίωση, ιδίως γιατί οι σοβαρότεροι και καταλληλότεροι δεν θα επιλέγουν ή δεν θα επιλέγονται να ασχοληθούν με την πολιτική.
Η πολιτική είναι πολύ σοβαρό ζήτημα που δεν πρέπει να απαξιώνουμε, γιατί συνήθως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ακολουθούν πολύ χειρότερες επιλογές.
Υπάρχει διακριτός καθορισμός της δεξιάς, του κέντρου και της αριστεράς όπως παλαιότερα;
Για όσους ενδιαφέρει η πολιτική, υπάρχει και μάλιστα ίσως είναι και πιο έντονος στην εποχή μας, και αυτό φαίνεται κάθε φορά που προκύπτουν ευρείας κλίμακας κοινωνικά θέματα όπου η στάση του καθενός απέναντι σε αυτά καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις πολιτικές καταβολές του και το ιδεολογικό πλαίσιο αυτών.
Για όσους δεν ασχολούνται με την πολιτική, ή ασχολούνται μόνο μέχρι του σημείου να ωφεληθούν προσωπικά με κάθε τρόπο, δεν υπάρχει διακριτός καθορισμός τους ή δεν τον σέβονται, και αυτό δεν συμβαίνει μόνο ανάμεσα σε πολίτες αλλά και σε πολιτικούς που αλλάζουν παρατάξεις σαν μεταγραφές σε ομάδες ποδοσφαίρου. Αυτή η ιδεολογική σαλατοποίηση συμβάλλει στην απαξίωση της πολιτικής και ανατροφοδοτεί έμμεσα ή άμεσα το κυνήγι του προσωπικού, και μόνο, συμφέροντος, αντί για το συνολικό, κάτι που, τελικά, υπονομεύει και το προσωπικό.
Στη μάχη μεταξύ λογικής και συναισθήματος ποιος κερδίζει;
Καλό είναι να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στα δύο, δεδομένου ότι στις σωστές δόσεις τους η λογική κρατάει σε ρεαλιστικά επίπεδα το συναίσθημα και από την άλλη το συναίσθημα κάνει πιο ανθρώπινη τη λογική. Παρ’ όλα αυτά, και μιλώντας για ανθρώπους και, δη, για ψυχές, νομίζω ότι το συναίσθημα πάντα υπερτερεί, έστω λίγο, και πολλές φορές μας ωθεί σε λογικές αποφάσεις οι οποίες όμως έχουν χρωματιστεί πρώτα από αυτό.
Ίσως και γι’ αυτό, συχνά, αποφάσεις μας αποδεικνύονται λανθασμένες.
Πηγή: Περιοδικό Βακχικόν


Facebook
Twitter
Tumblr
RSS