Δημήτρης Πετρόπουλος: «Όταν άρχισα να αποδέχομαι τις ανεπάρκειές μου άρχισα να γίνομαι καλύτερος»

Ο ηθοποιός που έχουμε ταυτίσει με το ρόλο του Πρωθυπουργού στην επιτυχημένη κωμική σειρά «Στο παρά πέντε» φιλοξενείται στην ιστοσελίδα μας.

Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, με την χαρακτηριστική και εκφραστική φωνή που δε σε αφήνει ασυγκίνητο στο άκουσμά της, φέτος παίζει σε τρεις παραστάσεις, τόσο ιδιαίτερες, αλλά και τόσο διαφορετικές μεταξύ τους: στον «Κουλοχέρη του Σποκέιν» που ανεβαίνει στο θέατρο Olvio, στο «Δηλητήριο» στο θέατρο Αλκμήνη, αλλά και στο «Λούλου» στο Αγγέλων Βήμα.

 Κύριε Πετρόπουλε, μιλήστε μας για τον «Κουλοχέρη του Σποκέιν» που υποδύεστε στο θέατρο Olvio.

Αχ, αυτός ο Κουλοχέρης ! Εγώ, ο Κουλοχέρης, δηλαδή !  Με συγκινεί τόσο βαθιά η μοναξιά του και η ανομολόγητη ανάγκη του για τρυφερότητα και επικοινωνία! Με συγκινεί που δεν κατάφερε να μεγαλώσει. Που κάτω από την επικινδυνότητά του κρύβεται ένα παιδί. Δεν τον χορταίνω με δυο μόνο παραστάσεις τη βδομάδα. Και να σκεφτείτε ότι του αντιστάθηκα στην αρχή. Με έπεισαν τα νιάτα και η ορμή του Χανιωτάκη που το σκηνοθετεί. Πίστευα πως είμαι λάθος διανομή. Πως ήθελε πιο νέο ηθοποιό, άλλης ιδιοσυγκρασίας. Αλλά να που τελικά μέσα στα σωθικά σου είναι ο ρόλος. Τον ερωτεύτηκα και θα μου λείψει όταν τον στερηθώ.

Παράλληλα τις Κυριακές παίζετε και στο «Δηλητήριο» που ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη. Πείτε μας δυο λόγια και για αυτήν την παράσταση.

Το Δηλητήριο είναι έρωτας παλιός. Κρατάει είκοσι χρόνια. Από τότε που μετέφρασα το έργο και έπαιξα τον άλλο ρόλο που τώρα παίζει ένας μαθητής μου, ο Διονύσης Σάββας. Από τότε ήθελα να παίξω το ρόλο του Μαρκήσιου. Και να που τόφερε η ζωή να μου δοθεί αυτή η δυνατότητα. Παίζουμε το έργο για τρίτη χρονιά σε καιρούς κρίσης και πάμε απροσδόκητα καλά. Το στόμα-στόμα παίζει τελικά σπουδαίο ρόλο και πάμε από παράταση σε παράταση.

Παίζετε παράλληλα σε δυο θεατρικές παραστάσεις, εκ διαμέτρου αντίθετες, κωμωδία η μία, ψυχολογικό θρίλερ η άλλη. Πόσο εύκολο είναι αυτό για έναν ηθοποιό, να ανεβαίνει μέσα στην ίδια εβδομάδα στο σανίδι και να μπαίνει σε τόσο διαφορετικούς ρόλους; 

Παίζω σε τρεις παραστάσεις παράλληλα, όχι σε δύο, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Παίζω και στο «Αγγέλων Βήμα» στη «Λούλου» του Βέντεκιντ έναν ρόλο μικρό αλλά υπέροχο, χάρη στη Λίλλυ Μελεμέ που επέμεινε. Ευτυχώς, γιατί έκανε σπουδαία δουλειά. Στην αρχή μου φάνηκε και μένα υπερβολικό και ακραίο να ‘μαι σε τρεις παραστάσεις, αλλά είναι τόσο διαφορετικής αντίληψης, αίσθησης και ρυθμού η κάθεμιά, τόσο διαφορετικής οργανικής λειτουργίας οι ρόλοι, που κάθε μέρα αλλάζω κόσμους και ζωές. Και νιώθω τυχερός. Βοηθάει και η εμπειρία, όσο να  ‘ναι. Μόνο την Κυριακή ζορίζομαι λιγάκι που πάω από το ένα θέατρο στο άλλο και δεν προλαβαίνω να αποφορτιστώ όσο θα ήθελα. Ευτυχώς που αργώ να εμφανιστώ και χαλαρώνω λίγο στα κλεφτά. Το θεωρώ προνόμιο εντέλει, δώρο, γιατί στην ηλικία μου, ο χρόνος λιγοστεύει, όπως καταλαβαίνετε. Μαζί και οι αντοχές μου. Προς το παρόν, μπορώ ακόμα.

Ποιον απο τους ρόλους απολαμβάνετε περισσότερο και γιατί;

Κοιτάξτε, η απόλαυση είναι συνάρτηση της έκθεσης. Όταν εκτίθεσαι ολοκληρωτικά μέσα από έναν ρόλο, απολαμβάνουν όλοι περισσότερο. Και συ και οι θεατές. Το πόσο καλά τα καταφέρνεις είναι άλλο θέμα. Πάντα κάτι σου λείπει για νά ’ναι ολοκληρωμένο αυτό που κάνεις. Δεν παύεις όμως να το αναζητάς. Σε εμποδίζει μερικές φορές ο ίδιος ο εαυτός σου. Ίσως να σας φανεί αστείο, αλλά όταν άρχισα να αποδέχομαι τις ανεπάρκειές μου άρχισα να γίνομαι καλύτερος. Χαλάρωσα, ήταν φυσικό. Χρειάστηκε πολύς καιρός και τόνοι αυτοαπόρριψης μέχρι να καταφέρω να διαχειρίζομαι τους φόβους και τις επιθυμίες μου και τώρα πια απολαμβάνω αρκετά συχνά τους καρπούς αυτής της διαδρομής, αυτής της πίστης. Σε κάθε ρόλο.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θέλετε να παίξετε και δεν έχει τύχει μέχρι στιγμής;

Κατά καιρούς, όλο και κάποιος ρόλος με γοητεύει. Τον Μαρκήσιο, για παράδειγμα,  στο “Δηλητήριο” ήθελα πολύ να τον παίξω από την πρώτη στιγμή. Να όμως που ερωτεύτηκα και τον Κουλοχέρη που δεν ήξερα καν πως υπήρχε.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Κάτι έχω στο μυαλό μου, αλλά για αργότερα, αν ζω κι είμαι καλά, γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη. Δεν είμαι άπληστος. Ποτέ δεν ήμουν. Ευχαριστιέμαι πολύ εύκολα. Αυτή τη στιγμή, λόγου χάριν, περιμένω, μέρα με τη μέρα, να γεννηθούν κάτι περιστεράκια στο μπαλκόνι μου. Η μάνα τους έφτιαξε φωλιά ανάμεσα σε δυο γλάστρες κι έκανε δυο αυγουλάκια. Με συγκινεί πολύ αυτή η εμπιστοσύνη. Χαίρομαι. Και νιώθω και μια συστολή μπροστά στο μεγαλείο αυτής της διαδικασίας. Κάπως έτσι νοιώθει και ο Κουλοχέρης όταν του λένε μια καλή κουβέντα.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης.