Η Βίκυ Κλεφτογιάννη μιλά για τις «14 ζωές στη Σαλονίκη»

Για τη συλλογή διηγημάτων της «14 ζωές στη Σαλονίκη» που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Κέδρος (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ) μας μίλησε η Βίκυ Κλεφτογιάννη.

Κυρία Κλεφτογιάννη, ζήσατε στη Θεσσαλονίκη 14 χρόνια και δώσατε τον τίτλο «14 ζωές στη Σαλονίκη»  στη συλλογή διηγημάτων σας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Ποιο από τα διηγήματα που εμπεριέχονται έχει κάποια ιδιαίτερη αξία για εσάς;

Παρά το γεγονός ότι και τα δεκατέσσερα διηγήματα έχουν ως σκηνικό τη Θεσσαλονίκη ή τα περίχωρά της, ποικίλλουν θεματολογικά μεταξύ τους, ενώ οι πρωταγωνιστές τους μπορεί να είναι άνθρωποι σε διαφορετικές καταστάσεις και διαφόρων ηλικιών, καθώς και φυτά, ζώα, αντικείμενα. Σε αυτή την ποικιλομορφία, ουσιαστικά, «κρύβονται» και οι διαφορετικές πτυχές της πόλης και των ανθρώπων της, τις οποίες επιχείρησα να σκιαγραφήσω με αυτό το βιβλίο. Ως εκ τούτου, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο από τα διηγήματα. Ωστόσο, εάν θα έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα μάλλον την «Ποδηλατάδα» που, αφενός, τα εμπεριέχει όλα και, αφετέρου, προσθέτει την αλλιώτικη, αισιόδοξη ματιά ενός παιδιού στην τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα.

Έρωτες, φοιτητές, αγάλματα, ήχους, αρώματα, αυτή η πόλη τα έχει όλα. Αν θα μπορούσατε να διαλέξετε μια πόλη να μείνετε για πάντα, εκτός της Θεσσαλονίκης, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Είναι η πόλη που επέλεξα φεύγοντας από τη Θεσσαλονίκη, η Αθήνα, η οποία είναι κι αυτή μια ιδιαίτερη πόλη, με πολλές διαστάσεις και με τα δικά της ξεχωριστά αρώματα.

Σ’ ένα απ’ τα διηγήματά σας, στο «Άρωμα βιβλίου», η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μία βιβλιοθήκη. Αναφέρετε αρκετούς τίτλους βιβλίων, λογικά που κατά καιρούς σας έχουν κάνει εντύπωση. Ποια είναι εκείνα τα δύο βιβλία που έχουν χαρακτεί στη μνήμη σας και για ποιο λόγο;

Στο συγκεκριμένο διήγημα, πράγματι, κάνω μνεία σε αρκετούς αγαπημένους τίτλους και -μιας και αναφερθήκατε σε αυτό- θα προτιμούσα να διαλέξω δύο από τους συγκεκριμένους. Θα πω, λοιπόν, την «Αιολική Γη» του Βενέζη, επειδή ο συγγραφέας περιγράφει με μοναδικό τρόπο τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, καθώς και την αγωνία του ξεριζωμού και της προσφυγιάς. Κι επειδή αγαπώ ιδιαίτερα την ποίηση, το δεύτερο που θα πω είναι η «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Ρίτσου, με τη συγκλονιστική αποτύπωση της ανθρώπινης μοναξιάς, αλλά και της παρακμής μιας ολόκληρης εποχής.

Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου οι χαρακτήρες των ηρώων είναι ακέραιοι, αυθεντικοί, με φιλότιμο. Πιστεύετε πως αυτό συναντάται μόνο στη Θεσσαλονίκη ή είναι ιδιαίτερα γνωρίσματα του Έλληνα;

Τα χαρακτηριστικά που περιγράφετε είναι μερικά από αυτά που, προσωπικά, θαυμάζω στους ανθρώπους και ίσως γι’ αυτό τα απέδωσα και σε πολλούς από τους χαρακτήρες μου. Οι Θεσσαλονικείς είναι αλήθεια ότι φέρουν μια σχετική φήμη όσον αφορά τα εν λόγω χαρακτηριστικά, ωστόσο νομίζω πως έχει να κάνει περισσότερο με τα ατομικά χαρακτηριστικά του καθενός και λιγότερο με τον τόπο καταγωγής του.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Γράφω αρκετά αυτή την περίοδο, χωρίς ωστόσο να έχω στο νου μου κάτι συγκεκριμένο.