Ο Θωμάς Κινδύνης επιστρέφει έπειτα απο τρία χρόνια στη σκηνή με ένα απ’ τα σημαντικότερα έργα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Το όνειρο ενός γελοίου», ένα έργο γραμμένο το 1877, αλλά πιο επίκαιρο από ποτέ (περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ).
Κύριε Κινδύνη, επανέρχεστε μετά από τρία χρόνια με ένα κλασσικό έργο του Ντοστογιέφσκι «Το όνειρο ενός γελοίου». Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο.
Φερόμαστε σαν γελοίοι. Εδώ και αιώνες οι άνθρωποι φέρονται σαν ρομπότ, υπνωτισμένοι, λειτουργώντας σαν μηχανές και μάλιστα ξεχαρβαλωμένες. Στην ουσία κοιμόμαστε, οπότε από κοιμισμένους ανθρώπους δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα λογικό, παρά μόνο καμώματα ανόητα ή εφιαλτικά. Ο ήρωας του έργου του Ντοστογιέφσκι συνειδητοποιώντας ότι κι αυτός είναι όπως οι άλλοι αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Μέσα από διάφορες περιπέτειες και αποφεύγοντας την αυτοκτονία, τον παίρνει ο ύπνος και μέσα στο όνειρό του τού αποκαλύπτεται η αλήθεια τόσο ζωντανή και ελπιδοφόρα που αποφασίζει να γίνει απόστολός της για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Το έργο κινείται σε τόσο πραγματική βάση που παρ’ όλα την ονειρική του διάθεση εμφανίζει την κόλαση που περνάνε οι άνθρωποι μ’ ένα γλαφυρό τρόπο που συναρπάζει όμως στο τέλος το καλό νικάει και η περιγραφή του παράδεισου μας φανερώνει πόσο ανόητοι είμαστε που εγκαταλείψαμε όλο αυτό το κάλος για τη μιζέρια μας και τη βλακεία μας.
Γιατί επιλέξατε αυτόν τον μονόλογο;
Εδώ και 25 χρόνια έχω αφιερώσει τη ζωή μου για την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου και για να δώσω λύσεις, έτσι ώστε να βελτιώσει τη ζωή του σ’ όλα του τα επίπεδα. Έτσι έφτιαξα μέσα στους κόλπους των Μορφών Έκφρασης την ομάδα «Αρμονικό Κύκλος» που στόχο έχει να δώσει δεδομένα στους ανθρώπους και κυρίως στους νέους καλλιτέχνες έτσι ώστε να δημιουργηθεί αισθητική, που σημαίνει ελπίδα, ομορφιά στους ανθρώπους. Οπότε διαβάζοντας αυτό το έργο συγκλονίστηκα τόσο που πίστεψα ότι αυτό το έργο μου ανήκει, με εκφράζει απόλυτα και μπορεί να αποτελέσει ένα κάλεσμα για ανθρώπους που θέλουν να μπουν στην περιπέτεια ανακάλυψης του εαυτού. Να προσελκύσει τους Αναζητητές της Αλήθειας.
Πόσο επίκαιρο είναι στις ημέρες μας ένα έργο που έχει γραφτεί περίπου 150 χρόνια πριν;
Η επικαιρότητα αυτού του έργου, μας το αποδεικνύει η αθλιότητα της εποχής μας. Οπότε πρέπει να ανακαλύψουμε την αλήθεια για να αποδιώξουμε αυτή την αθλιότητα. Και ξέρετε πια είναι η μόνη αλήθεια που είναι τόσο απλή τόσο χιλιοειπωμένη που όμως δεν έχει βιωθεί ποτέ; Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου, αφού έχεις ανακαλύψει τον εαυτό σου και να πιστέψεις ότι είσαι ένα ον γεμάτο Αγάπη.
Τελικά πόσο εύκολα το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για κάτι μπορεί να γεννήσει την αδιαφορία στη ζωή μας;
Για να πω την αλήθεια δεν την καταλαβαίνω την ερώτηση. Αν εννοείτε όμως ότι είμαστε άτομα που κυνηγάμε συνεχώς το ενδιαφέρον τότε αυτό δεν έχει τέλος και τότε αυτό μπορεί να γεννήσει την αδιαφορία. Αν όμως το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην ανάπτυξη της ζωής μας έτσι ώστε να γίνουμε όλο και πιο πνευματικά υγιείς και να θέλουμε να βοηθήσουμε έτσι ώστε και άλλοι να γίνουν πνευματικά υγιείς, τότε αυτό δεν πρόκειται να γεννήσει αδιαφορία.
Στο έργο ο Ντοστογιέφσκι μας μεταφέρει σε ένα ελληνικό νησί. Εσείς σε ποιο μέρος ταξιδεύετε όταν διαβάζετε το συγκεκριμένο απόσπασμα;
Σε κανένα νησί δε μας μεταφέρει απλώς αναφέρει ότι στο όνειρό του μεταφέρθηκε σε έναν πλανήτη που του θύμιζε κάποιο νησί του Ελληνικού Αρχιπελάγους. Όσο για μένα θα πω για την πατρίδα μου που είναι η Κάλυμνος.
Μπορεί τελικά ένα όνειρο να αλλάξει την πορεία μιας ζωής ή υπερισχύει η ασφάλεια, η βολή μας;
Λέγεται ότι ένα όνειρο κρατάει μόνο μια στιγμή. Στο χέρι μας είναι να το κάνουμε να κρατήσει μιαν ολόκληρη ζωή. Το όνειρο εκείνο που λαχταρά να δημιουργήσει έναν κόσμο που να κυριαρχεί η Λογική και όχι η πανούκλα. Τώρα γιατί οι άνθρωποι είμαστε τόσο ανασφαλείς που κοιτάμε να διατηρήσουμε τη βολή μας, είναι για δύο λόγους κατ’ αρχάς γιατί έχουν προδοθεί κατά συρροή και κατά δεύτερο λόγο τους λείπουν τα δεδομένα δηλαδή η παιδεία.
Υπάρχει κάποιο έργο το οποίο έχετε «απωθημένο» να ανεβάσετε και δεν έχει συμβεί ακόμη;
Κατ’ αρχήν δεν έχω απωθημένα, ούτε φιλοδοξίες ούτε καν επιθυμίες. Το μόνο που κυριαρχεί είναι μια μακαριότητα και ένα όραμα να βοηθήσω τους νέους καλλιτέχνες να βρουν τον εαυτό τους και να γίνουν όμορφοι άνθρωποι και προς αυτή την κατεύθυνση εργάζομαι.
Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά μετά το «Το όνειρο ενός γελοίου»;
Οι Μορφές Έκφρασης το Σεπτέμβριο του 2016 πρόσφεραν μια υποτροφία σε 22 νέους καλλιτέχνες για να σπουδάσουν αρχαία ελληνική τραγωδία και όχι μόνον, όπου στο τέλος του καλοκαιριού του 2017 να ανεβάσω την Ηλέκτρα του Σοφοκλή.
Σας ευχαριστούμε πολύ!
Facebook
Twitter
Tumblr
RSS